V SA/Wa 235/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi X. Sp. z o.o., sp. komandytowa z siedzibą w W. na pismo Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia (...) listopada 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania świadectwa zawodowego; oddala skargę. W dniu [...] lutego 2015 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek X. Sp. z o.o. Sp.k. (dalej: skarżąca) o wydanie świadectwa zawodowego dla M.K. uprawniającego do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego loterię promocyjną. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. skarżąca została poinformowana o konieczności uzupełnienia ww. wniosku poprzez przesłanie, w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego pisma, kopii aktualnego zezwolenia na urządzanie loterii promocyjnej. Spółka nie uzupełniła przedmiotowego wniosku we wskazanym terminie. W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek skarżącej o wydanie świadectwa zawodowego dla M.K. nawiązujący do wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca została poinformowana, że do czasu wyjaśnienia kwestii podejrzenia, że ww. osoba nie posiada nienagannej opinii, która jest warunkiem niezbędnym do wydania przez Ministra Finansów świadectwa zawodowego nie jest możliwe wyznaczenie terminu egzaminu zawodowego dla tej osoby. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Urząd Celny [...] w W. przekazał informację w ww. zakresie informując, że M.K. przedstawiony został zarzut o przestępstwo skarbowe określone w art. 108 § 1 w zw. z art. 9 § 3 Kodeksu karnego skarbowego oraz, że przedmiotowe postępowanie zostało zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...] maja 2015 r., sygn. akt [...] udzielającym ww. osobie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w związku z popełnieniem przez niego zarzucanego mu czynu. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Departament Regulacji Rynku Gier poinformował skarżącą, że dopuszczenie ww. kandydata do egzaminu zawodowego nie jest możliwe. W dniu [...] sierpnia 2015 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo X. Sp. z o.o. Sp.k. zatytułowane "Odwołanie od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r." Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. Departament Regulacji Rynku Gier udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. pismo, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę X. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa na powyższe pismo uznał, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.) Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone pismo nie mieści się w żadnej z kategorii aktów, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie jest to decyzja administracyjna ani czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd I instancji podniósł, że pismo to zawiera informacje dotyczące braku podstaw do dopuszczenia do egzaminu zawodowego M.K.. Opisana czynność jest tylko elementem postępowania administracyjnego przeprowadzonego z wniosku skarżącej spółki o wydanie świadectwa zawodowego dla ww. osoby. Czynność ta ma charakter materialno-techniczny poprzedzający rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku strony, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie wydania świadectwa zawodowego dla ww. osoby. Informacja zawarta w zaskarżonym piśmie nie rozstrzyga zatem wniosku skarżącej i nie kończy tego postępowania. Brakuje w niej rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone pismo wskazuje na niedopuszczenie do egzaminu zawodowego M.K., a poprzedzające je pismo organu z dnia [...] lipca 2015 r. wskazuje na odmowę wyznaczenia terminu egzaminu dla tej osoby. Zatem formalnie pisma odnoszą się do dwóch różnych zdarzeń. Nie zmienia to jednak stanu sprawy, gdyż obie wymienione czynności są elementem postępowania co do wniosku o wydanie świadectwa zawodowego i tylko rozstrzygnięcie w tym przedmiocie kończy to postępowanie. Wobec tego Sąd I instancji uznał, że skarga jako przedwczesna nie podlegała jego kognicji. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła X. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako o.p.) i art. 210 § 1 i § 4 o.p. w zw. zart. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 471, dalej jako u.g.h.) poprzez uznanie, że decyzja wydana przez Ministra Finansów w dniu [...] listopada 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lipca 2015 r. nie mają charakteru decyzji i nie rozstrzygają sprawy, mimo iż akty te spełniają wszystkie cechy decyzji, w szczególności minimalne wymogi pozwalające uznać je za decyzje, a tym samym skarga na decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. powinna zostać rozpoznana przez sąd administracyjny - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że doprowadziło do sytuacji, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej w sprawie istotnej dla skarżącej mimo braku uprawnienia do takiej odmowy, 2. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że istnieją podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na to, iż jest ona przedwczesna i została wniesiona od pisma niebędącego decyzją administracyjną, w sytuacji gdy wniesiona przez skarżącą skarga dotyczyła aktu administracyjnego będącego decyzją wydaną w toku postępowania, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek skargę tę rozpoznać, czego bezzasadnie nie uczynił - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że uniemożliwiło skarżącej przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji organu, a tym samym uniemożliwiło realizację przysługującego skarżącej prawa do sądu, 3. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez bezzasadne wyłączenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie możliwości przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej wyrażającej się w decyzjach wydanych w sprawie odmowy wydania świadectwa zawodowego, jak również poprzez bezzasadne wyłączenie prawa strony skarżącej do sądu i zamknięcie drogi sądowej do dochodzenia naruszonych praw skarżącej mimo konstytucyjnie zagwarantowanych uprawnień do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że doprowadziło do odmowy podjęcia sądowej kontroli działań organu i do naruszenia praw spółki zagwarantowanych w Konstytucji, w szczególności prawa do rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób nieodpowiadający wymogom określonym w tym przepisie, w szczególności z uwagi na sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny, nieprzedstawienie stanowisk stron, niezawarcie podstawy prawnej wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia oraz niezawarcie wyjaśnienia takiej podstawy prawnej, mimo iż przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wprowadza jasne zasady dotyczące treści uzasadnień, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uniemożliwiło skarżącej dokonanie należytej oceny czynności podjętych w sprawie, w szczególności uniemożliwiło uznanie, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził należytą kontrolę decyzji zaskarżonej skargą z dnia 11 grudnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25.10.2016 r., sygn. akt II GSK 2346/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Zaistniały między stronami spór – zdaniem NSA – powstał na tle stosowania ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 24 u.g.h. osoby pełniące funkcję lub zajmujące stanowisko, z którym wiąże się obowiązek nadzorowania gier hazardowych, są obowiązane posiadać świadectwa zawodowe z kolei według art. 25 ust. 1 u.g.h. świadectwo zawodowe wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych osobie, która spełnia łącznie wymienione w przepisie warunki. Jednym z tych warunków jest posiadanie wiedzy potwierdzonej egzaminem zawodowym. Podstawą do wydania świadectwa zawodowego jest wniosek składany przez podmiot urządzający gry hazardowe w oparciu o art. 25 ust. 7 u.g.h. Jak wynika z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Szczegółowe warunki uzyskiwania świadectwa zawodowego, w tym warunki organizowania i regulamin przeprowadzania egzaminu zawodowego oraz sposób działania komisji egzaminacyjnej wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej oraz wzór świadectwa zawodowego określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie egzaminu i świadectwa zawodowego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 175). NSA dostrzegł, że w zakresie gier hazardowych polski ustawodawca przyjął model ścisłej reglamentacji działalności hazardowej, wskazując, że może ona być podejmowana wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Urządzanie i prowadzenie gier hazardowych wymaga zezwolenia lub koncesji, a część z nich (gry liczbowe, loterie pieniężne i gra telebingo) stanowi monopol państwa (zob. M. Krawczak, Monopol państwa na gry hazardowe, Studia Prawnicze KUL 2010, nr 2-3, s. 61-76). Sprawy gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach należą do kompetencji ministra właściwego do spraw finansów publicznych (ustawa z dnia 4 września 1997r. o działach administracji rządowej j.t. Dz.U. z 2015r. poz. 812). Kompetencję szczególną - w zakresie wydawania świadectw zawodowych na gruncie ustawy o grach hazardowych, przyznaje ministrowi właściwemu do spraw finansów art. 25 tej ustawy, ponadto w art. 26 u.g.h. wskazano, że minister właściwy do spraw finansów publicznych może cofnąć, w drodze decyzji, świadectwo zawodowe, jeżeli osoba, która je uzyskała, przestała spełniać warunki określone w art. 25 ust. 1 pkt 1 lub 3. W związku z zaistniałym w sprawie problemem należy rozważyć jaki charakter ma rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania takiego świadectwa. NSA podkreślił że czynności organu administracji publicznej dokonywane w związku ze złożonym przez uprawniony podmiot wnioskiem o wydanie świadectwa zawodowego dla określonej osoby mają charakter władczych czynności o charakterze publicznoprawnym (administracyjnym). Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że żaden z przepisów ustawy o grach hazardowych nie zawiera uregulowań, które wskazywałyby na wyłączenie stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w odniesieniu do postępowania wszczynanego wnioskiem o wydanie świadectw o wydanie świadectwa zawodowego rozpoczyna się zatem wraz ze złożonym wnioskiem i w sytuacji pozytywnego jego rozpoznania, kończy się wydaniem żądanego świadectwa. Pozytywne rozpatrzenie wniosku znajduje wprost oparcie w art. 25 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje osobie, która spełnia łącznie wymienione warunki świadectwo zawodowe. Sprawa o wydanie świadectwa zawodowego rozpoczyna się zatem wraz ze złożonym wnioskiem i w sytuacji pozytywnego jego rozpoznania, kończy się wydaniem żądanego świadectwa. Pozytywne rozpatrzenie wniosku znajduje wprost oparcie w art. 25 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje osobie, która spełnia łącznie wymienione warunki świadectwo zawodowe. Przepisy nie określają natomiast wprost formy dla odmowy wydania świadectwa, Podkreślenia wymaga, że to decyzja administracyjna stanowi podstawową formę działania organów administracji. Ordynacja podatkowa (ale również i k.p.a.) nie zawiera legalnej definicji decyzji administracyjnej w ujęciu materialnym. Jeśli zaś przyjąć definicję wynikającą z doktryny i orzecznictwa, to jest to kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. zdanie odrębne do uchwały 7 s. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt II GPS 1/06 i powołana tam uchwała SN z 5 lutego 1988 r. sygn. akt III AZP 1/88, OSP 1989, nr 3, poz. 59). Zgodnie z art. 207 § 2 o.p. decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Dlatego za decyzję administracyjną uznaje się takie oświadczenie woli organu, która wywiera skutki prawne w sferze stosunku administracyjnego (ukształtowanie, zmiana lub wygaśnięcie stosunku). Jednocześnie przyjmuje się, że na zakwalifikowanie aktu do kategorii decyzji nie ma wpływu nazwa tego aktu. W orzecznictwie NSA wyraża się stanowisko, zgodnie z którym do uznania przejawu działalności organu administracji publicznej za decyzję administracyjną, a w konsekwencji do poddania go kontroli sądowej wystarcza, że dane rozstrzygnięcie zawiera minimum niezbędnych elementów formalnych tj. oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata rozstrzygnięcia, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis reprezentującego organ (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982. nr 9-10. poz. 169). W piśmiennictwie prawniczym podnosi się, że w przypadku nieokreślenia wprost w normach materialnego prawa administracyjnego formy konkretyzacji praw i obowiązków jednostki może mieć zastosowanie domniemanie formy decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji należy jednak w każdym wypadku indywidualnie badać, czy w sprawie mamy do czynienia z aktem władczym uprawnionego podmiotu i czy akt ten zmierza do władczego określenia praw i obowiązków adresata aktu. W wyroku z dnia 14 czerwca 2005r. (sygn. akt P 18/03; OTK ZU 2005, nr 6A, poz. 63) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia". Z kolei w literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że sprawa administracyjna powinna być załatwiona w formie przewidzianej prawem, jednakże w razie odmowy organu pozytywnego jej załatwienia (np. odmowy dokonania wpisu w akcie stanu cywilnego czy odmowy zameldowania), organ powinien wydać decyzję administracyjną. Biorąc to wszystko pod uwagę należy uznać, że odmowa wydania świadectwa zawodowego na wniosek złożony przez uprawniony podmiot w trybie art. 25 ust. 7 u.g.h. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Negatywne załatwienie sprawy jest bowiem również rozstrzygnięciem władczym, w indywidualnej sprawie konkretnego adresata, jakim jest podmiot uprawniony do wystąpienia z wnioskiem. W konsekwencji rozstrzygnięcie dotyczące odmowy wydania świadectwa zawodowego podlega kontroli sądu administracyjnego, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia Sąd I instancji podjął zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie bez wystarczającego rozważenia charakteru pisma Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2015r. oraz poprzedzającego go pisma z dnia [...] lipca 2015r. Sąd stwierdził, że przedmiotowe pismo zawiera informacje dotyczące braku podstaw do dopuszczenia do egzaminu zawodowego M.K. nie dostrzegając, że organ jednocześnie przesądził, iż nie jest możliwe wydanie tej osobie świadectwa zawodowego uprawniającego do zajmowania stanowiska lub pełnienia funkcji nadzorującego loterię promocyjną. Na koniec NSA podkreślił, że wyrażone w sprawie stanowisko uwzględnia również to, iż w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, którym zgodnie z art. 2 Konstytucji RP jest Rzeczpospolita Polska, konieczne jest wykładanie i stosowanie przepisów regulujących postępowanie sądowe w sposób zapewniający realizację zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności). Dotychczasowe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że Sąd I instancji bezzasadnie odrzucił skargę Spółki z o.o., Sp. k. X. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalną. Wobec czego Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Mając powyższe na względzie przypomnieć należy, że w skardze – postulującej "uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...].11.2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego Organu z dnia [...].07.2015 r.", a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono : 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, - tj. art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez niezapewnienie Stronie skarżącej możliwości brania czynnego udziału w toku postępowania i niezapewnienie jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w szczególności poprzez niezawiadomienie Strony o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji i niewyznaczenie siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w sprawie tego materiału dowodowego, podczas gdy zrealizowanie tego obowiązku pozwoliłoby Stronie na przedstawienie dowodów pozwalających na pozytywne załatwienie sprawy zgodnie z jej wnioskiem, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 i art. 124 o.p. w. zw. z art. 8 u.g.h. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Strony, jak również poprzez naruszenie zasady przekonywania z uwagi na brak odniesienia się w treści zaskarżonej decyzji do któregokolwiek z argumentów Strony skarżącej, podczas gdy obowiązek taki spoczywał na Organie zgodnie z powołanymi przepisami, 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 i art. 192 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez zebranie materiału dowodowego sprawy w sposób wadliwy, a następnie ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego w ten sposób materiału dowodowego, w tym poprzez pozbawienie Strony skarżącej możliwości wypowiedzenia się i powołania dowodów przeciwnych w stosunku do dowodów zebranych przez Organ, w szczególności dowodów poświadczających fakt posiadania przez M.K. waloru nienagannej opinii, które to dowody w przypadku wykonania przez Organ obowiązków wynikających z tych przepisów zostałyby przez Stronę skarżącą zgłoszone, 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1 i 210 § 4 o.p. zw. z art. 8 u.g.h. poprzez niepodejmowanie przez Organ działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób należyty i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez: a. niewyjaśnienie okoliczności dotyczących rzekomego niespełnienia warunków wydania świadectwa zawodowego w stosunku do M.K. poprzez niewskazanie jakichkolwiek jednoznacznych przyczyn, na podstawie których Organ błędnie uznał, iż nie doszło do spełnienia warunku posiadania nienagannej opinii, podczas gdy Organ miał obowiązek zarówno pełnego zbadania tej kwestii koniecznego w sprawie materiału dowodowego, jak i jej należytego wyjaśnienia w treści decyzji, b. wadliwe uznanie, że M.K. nie posiada waloru nienagannej opinii z uwagi na fakt skorzystania z przysługującego mu uprawnienia do poddania się dobrowolnie odpowiedzialności, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wskazywał na rzekomą utratę waloru nienagannej opinii, a Organ nie przeprowadził w sposób prawidłowy jakichkolwiek dowodów na okoliczność posiadania nienagannej opinii lub jej rzekomej utraty, lecz oparł się o jedną okoliczność, co do której Strona skarżąca nie mogła się wypowiedzieć, jak również uznał za prawidłowe ustalenia poczynione w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, oparte o wyrok nieprawomocny i niemogący stanowić dowodu w postępowaniu i podstawy rozstrzygnięcia, c. niewskazanie w treści uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, jakim dowodom Organ dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom Organ odmówił wiarygodności 5. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 207 § 1 i 220 § 1 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie w formie pisma o nieokreślonym przez Organ charakterze i niewskazanie podstawy prawnej uzasadniającej zakończenie postępowania w takiej formie, jak również uznanie, iż brak jest podstaw do zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu odwoławczym, podczas gdy powołane przepisy wprowadzają domniemanie, iż postępowanie prowadzone przez Organ winno zakończyć się w drodze wydania decyzji, od której Stronie służy odwołanie, a do postępowań toczących się w sprawach określonych w ustawie o grach hazardowych mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, 6. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 ust. 1 pkt 1 u.g.h. - poprzez uznanie, iż M.K. nie spełnia przewidzianego w tym przepisie wymogu posiadania nienagannej opinii, który to wymóg jest niezbędny do wydania świadectwa zawodowego, podczas gdy osoba ta posiada nienaganną opinię, a tym samym powinna zostać dopuszczona do egzaminu zawodowego potwierdzającego jej wiedzę i powinno jej zostać wydane świadectwo zawodowe, 7. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 ust. 1 pkt 1 i 3 ust. 1 i 3 u.g.h poprzez uznanie, iż warunkiem dopuszczenia do egzaminu zawodowego jest posiadanie nienagannej opinii, podczas gdy warunek ten wymagany jest jedynie w odniesieniu do wydania świadectwa zawodowego i nie ma wpływu na możliwość dopuszczenia do egzaminu zawodowego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Utraciła w szczególności – z racji wykładni NSA – część zarzutów skargi (np. pkt. 5) wskazującej na potrzebę wydania w sprawie decyzji. Sąd akty administracyjne wydane przez Ministra Finansów w dniach [...].07.2015 r. i [...].11.2015 r. uznaje za decyzje, które – po wyczerpaniu toku instancji – podlegają zaskarżeniu do Sądu administracyjnego, a więc droga sądowa jest dopuszczalna. Przechodząc do meritum wskazać należy, że zgodnie z art. 24 u.g.h osoby pełniące funkcję lub zajmujące stanowisko, z którym wiąże się obowiązek nadzorowania gier hazardowych, są obowiązane posiadać świadectwo zawodowe. Z art. 25 ust. 1 tej ustawy wynika, że świadectwo zawodowe wydaje właściwy minister osobie , która spełnia łącznie wymienione w przepisie warunki. Jednym z nich jest posiadanie wiedzy potwierdzonej egzaminem zawodowym. Podstawą do wydania świadectwa jest wniosek składany przez podmiot urządzający gry hazardowe w oparciu o art. 25 ust. 7 u.g.h. Istotne w sprawie jest, że zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 i 3 u.g.h. warunkiem wydania świadectwa zawodowego jest: – posiadanie nienagannej opinii, – brak skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z akt sprawy wynika (k. 102 akt sądowych), że M.K. w sprawie [...] dla W. został oskarżony o to, że: od dnia 27.08.2012 r. do 19.10.2012 r. działając jako pełnomocnik X. Sp. z o. o. z siedzibą w W. przy ul. G. [...], prowadził loterię promocyjną o nazwie "M." wbrew przepisom art. 3 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 nr 201 poz. 1540 z późn. zm. w § 6 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.06.2010r. w sprawie zaświadczeń o uzyskanej wygranej oraz ewidencji zaświadczeń i ewidencji wypłaconych (wydanych) wygranych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 751) nie przedkładając w Urzędzie Celnym [...] w W. przed rozpoczęciem urządzania przedmiotowej loterii ewidencji zaświadczeń o uzyskanej wygranej, tj. o przestępstwo skarbowe określone w art. 108 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. W związku z uznaniem ww. za winnego popełnienia tego czynu wyrokiem z dnia [...].05.2015 r. : a) na podstawie art. 17 § 1 k.k.s. udzielono M.K. zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w związku z popełnieniem zarzucanego mu czynu, stanowiącego przestępstwo skarbowe określone w art. 108 § 1 k,k.s., b) na podstawie art. 156 § 2 k.k.s. orzeczono od M.K. za powyższy czyn karę grzywny w wysokości [...] zł, a także obciążono go zryczałtowanym kosztami postępowania w kwocie [...] zł. , przy czym ustalono, że powyższa kara grzywny i koszty postępowania zostały uiszczone w całości. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 13.10.2015 r. – vide k. 102 akt sądowych. Nie ulega wątpliwości, że przestępstwo z art. 108 § 1 k.k.s. należy do kategorii umyślnych, co również potwierdza opis czynu przypisanego M. K., który przytoczono wyżej. Jeżeli weźmie się pod uwagę fakt, że ww. przestępstwo skarbowe popełnił w okresie od 27.08 do 19.10.2012 r. i za ten czyn został skazany nieprawomocnie w sprawie [...] przez SR dla W. wyrokiem z dnia [...].05.2015 r., to Minister Finansów trafnie pismem z dnia [...].07.2015 r. poinformował Skarżącą, że dopuszczenie ww. kandydata do egzaminu zawodowego nie jest możliwe. Tym bardziej nie było to możliwe w dacie [...].11.2015 r., kiedy to Minister Finansów podtrzymywał swoje stanowisko, bowiem w dniu 13.10.2015 r. uprawomocnił się wyrok skazujący kandydata za umyślne przestępstwo skarbowe . Oczywiście, formalnie w tej materii powinny zostać wydane decyzje lecz ich ułomna postać zawarta w pismach Ministra Finansów znajduje uzasadnienie w treści art. 25 ust. 1 i 3 u.g.h. Odnosząc się do zarzutu nr 1 skargi trzeba wskazać, że do wydania wyroku przez WSA w Warszawie Strona nie przedstawiła dowodu na to, że został unicestwiony wyrok skazujący M. K. za umyślne przestępstwo skarbowe. Brak zawiadomienia go o treści art. 200 § 1 o.p. mógł zostać sanowany w tej mierze przed Sądem. Tak więc za gołosłowne należy uznać twierdzenie, że "zrealizowanie tego obowiązku pozwoliłoby stronie na przedstawienie dowodów pozwalających na pozytywne załatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem". Odnosząc się do zarzutu nr 2 i 3 skargi, w którym zarzucono "prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Strony, jak również naruszenie zasady przekonywania", trzeba wskazać, że to Strona zataiła w toku postępowania fakt uprawomocnienia się wyroku skazującego i próżno szukać w aktach administracyjnych informacji na ten temat. Warto też wskazać, że świadectwo zawodowe nr [...] wydane przez Ministra Finansów w dniu [...].09.2012 r. nie może być traktowane jako okoliczność posiadania "na zawsze" nienagannej opinii (vide: wniosek dowodowy zawarty w skardze). Przeczy temu późniejsze postępowanie karno – skarbowe i wyrok SR dla W., o czym była wyżej mowa. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkcie 4 i 6 skargi wskazać trzeba, że Sąd uzupełnił postępowanie administracyjne w zakresie nienagannej opinii M. K.; okazało się, iż negatywną przesłanką wydania pozytywnej decyzji jest dodatkowo fakt skazania ww. za umyślne przestępstwo skarbowe . Oceniając treść zarzutu nr 7 skargi wskazać trzeba, że bezsensowna byłaby wykładnia przepisów proponowana przez Stronę, że można dopuścić do egzaminu zawodowego osobę, która była karana i nie posiada nienagannej opinii, a następnie – po pomyślnym złożeniu przez nią egzaminu – odmówić z tych przyczyn świadectwa zawodowego. Mając na uwadze powyższe należało – stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.