V SA/Wa 2354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant: starszy sekretarz - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. S. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] sierpnia 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. S. "[...]", dalej: "skarżąca", Dyrektor Izby Celnej w W., dalej, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2010 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lutego 2006 r. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2001 r. na podstawie dokumentu SAD nr [...] skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci [...] ze stawką celną konwencyjną. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. c. świadectwo pochodzenia FORM A nr [...] W ramach kontroli postimportowej organ celny powziął wątpliwości co do prawidłowości przedłożonego do odprawy celnej świadectwa pochodzenia oraz co do prawidłowości innych dokumentów przedłożonych do odprawy celnej. W związku z powstałymi wątpliwościami organ zwrócił się do władz celnych C. z wnioskiem o dokonanie weryfikacji tego świadectwa. W odpowiedzi c. władze celne poinformowały, iż pieczęcie na świadectwie zostały sfałszowane, a instytucja widniejąca na świadectwie nie jest organem upoważnionym do potwierdzania pochodzenia towaru. Biorąc pod uwagę wyniki weryfikacji dokumentów przedłożonych do odprawy celnej oraz dokumentu pochodzenia towaru, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kraju pochodzenia, stawki celnej, obliczenia kwoty długu celnego oraz określenia wysokości podatku od towarów i usług względem towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym SAD a następnie decyzją z [...] września 2004 r. uznał to zgłoszenie za nieprawidłowe w zakresie ilości towaru, wartości celnej, zastosowanej stawki celnej, kraju pochodzenia, kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Kwotę wynikającą z długu celnego określił z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100%. Stronę obciążono również odsetkami wyrównawczymi. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z [...] czerwca 2005 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z [...] lutego 2006 r. ustalił należności celne z tytułu importu dokonanego wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] dla potrzeb prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] grudnia 2006 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej powołania podstawy prawnej i powołał prawidłową podstawę prawną, uchylił decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Wyrokiem z 11 marca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 692/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2006 r. Pismem z 19 maja 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z [...] lutego 2006 r. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lutego 2006 r. Kolejnym pismem z 23 czerwca 2008 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2006 r. po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] marca 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Od powyższej decyzja skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wszczęcie postępowania zgodnie z wnioskiem z dnia 23 czerwca 2008 r., w wyniku rozpatrzenia którego Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z 29 maja 2009 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...[ marca 2009r. Pismem z 17 czerwca 2009 r. skarżąca wniosła o uchylenie ostatecznej decyzji organu z [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lutego 2006 r. w trybie art.253 a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.) wskazując, że za uchyleniem tych decyzji przemawia interes publiczny oraz ważny interes strony. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. odmówił uchylenia własnej decyzji. Skarżąca odwołała się od powyższego rozstrzygnięcia wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję z [...] kwietnia 2010 r. Pismem z 25 sierpnia 2010r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji wydanych zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji oraz obciążenie organu kosztami postępowania. Skarżąca nie zgodziła się z prezentowanym przez organ stanowiskiem, że w toku postępowania w sprawie wzruszenia decyzji ostatecznej nie wykazała dostatecznie własnego słusznego interesu w usunięciu z obrotu prawnego decyzji objętej wnioskiem. W jej ocenie funkcjonująca w obrocie prawnym wadliwa decyzja wymiarowa spowodowała upadek firmy, dlatego skarżąca posiada słuszny interes aby tę decyzję uchylić. Przesłanką uzasadniającą pozytywne rozpatrzenie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej jest również ilość prowadzonych z udziałem skarżącej postępowań celnych i podatkowych. Interpretując treść przepisu art. 2651 Kodeksu celnego skarżąca wskazała, że ten przepis nie może być traktowany jedynie jako możliwość uznaniowego działania organów administracji w interesie publicznym reprezentowanym przez te organy, ponieważ pozwala on zająć się ponownie sprawą również w interesie strony. W jej ocenie organ celny w zaskarżonej decyzji przeciwstawił interes Skarbu Państwa - słusznemu interesowi strony. Skarżąca dodała, że organy celne wadliwie przeprowadziły postępowanie wymiarowe oraz nie wykazały dostatecznie, że to skarżąca dokonała kwestionowanego zgłoszenia celnego. Nieprawidłowe działanie organów w toku prowadzonego postępowania celnego doprowadziło do niewspółmiernego obciążenia skarżącej zobowiązaniami wobec Skarbu Państwa, co spowodowało naruszenie finansowego "fundamentu" jej firmy i zaprzestanie prowadzenia działalności, a to wskazuje na ważny interes strony w uchyleniu decyzji ostatecznej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie przed Sądem w sprawie niniejszej, wszczęte na podstawie wniosku skarżącej z 17 czerwca 2009 r., dotyczy decyzji wydanej na podstawie przepisu art.253 a) Ordynacji podatkowej oraz art. 2651 Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997 r. (Dz.U. 2001r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), który ma zastosowanie w sprawie w związku z treścią art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). Stosownie do powołanych przepisów Kodeksu celnego i Ordynacji Podatkowej decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Wynika więc z tego, że aby w ogóle można było rozpatrywać możliwość wzruszenia w tym trybie decyzji, muszą zostać spełnione – łącznie – następujące przesłanki: decyzja musi być ostateczna, na jej mocy strona nabyła prawo, za wzruszeniem decyzji ostatecznej przemawia interes publiczny lub ważny interes strony, a przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Ponieważ postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie wskazanym w art.253 a) Ordynacji podatkowej i art. 2651 Kodeksu celnego jest jednym z postępowań szczególnych regulujących wzruszenie decyzji ostatecznej (trybem nadzwyczajnym), przedmiotem oceny w takim postępowaniu jest wyłącznie zaistnienie przesłanek wskazanych w przepisie stanowiącym podstawę do prowadzenia takiego postępowania, a nie kwestia merytorycznego badania słuszności lub prawidłowości decyzji ostatecznej i powstałej w wyniku jej wydania sytuacji prawnej. Tym samym Sąd nie podziela poglądu skarżącej, iż zarzuty, które dotyczą decyzji wymiarowej stanowią uzupełnienie dla zarzutów przeciwko decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, odmawiającej wzruszenia decyzji ostatecznej. Zarzuty przeciwko decyzji wydanej w związku z toczącym się postępowaniem celnym skarżąca powinna podnosić w tym właśnie postępowaniu i w tym również postępowaniu podlegały one rozpoznaniu przez organy administracji. W niniejszej sprawie sporne pomiędzy stronami jest, czy skarżąca wykazała, że za wzruszeniem decyzji ostatecznej przemawia interes publiczny lub ważny interes strony. W tym zakresie Sąd podziela ocenę organów administracji i stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że ważny interes strony lub ważny interes publiczny uzasadniają uchylenie ostatecznej decyzji wymiarowej. Skarżąca utożsamia własny ważny interes w uchyleniu decyzji ostatecznej z odwróceniem finansowych skutków niewspółmiernego obciążenia jej firmy zobowiązaniami wobec Skarbu Państwa, co spowodowało naruszenie finansowego "fundamentu" firmy, zaprzestanie prowadzenia działalności, jak również dramatyczne pogorszenie jej sytuacji finansowej i życiowej. W jej ocenie decyzja ostateczna powinna zostać uchylona z uwagi na ważny interes strony, ponieważ decyzja ostateczna nie została poddana kontroli Sądu i funkcjonuje w obrocie prawnym, pomimo że została wydana wbrew obowiązującym przepisom prawa i na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Jako ważny interes publiczny uzasadniający uchylenie decyzji ostatecznej skarżąca wskazuje konieczność zwolnienia pracowników powstałą w następstwie prowadzonych postępowań celnych i wydania decyzji wymiarowych nakładających na skarżącą zobowiązania finansowe. W tym miejscu omówienia wymagają podstawowe przesłanki uchylenia decyzji w trybie art. 253 a) Ordynacji podatkowej, art. 2651 Kodeksu celnego, tj. "ważny interes strony" lub "interes publiczny". Przesłanka "ważnego interesu strony", podobnie jak przesłanka "interesu publicznego" nie zostały prawnie zdefiniowane. Biorąc pod uwagę, że w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym kontroli sądu została poddana decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, a w tym trybie organ nie rozstrzyga ponownie sprawy merytorycznie, należy przyjąć, że badanie przesłanki "ważnego interesu strony", jak i "interesu publicznego" nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przez organ przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Celem trybu nadzwyczajnego nie jest bowiem kolejna instancyjna kontrola prawidłowości decyzji wydanej w toku postępowania administracyjnego. Ponieważ tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej, należy przyjąć, że wskazany jako przesłanka wzruszenia decyzji ostatecznej "ważny interes strony" musi być rzeczywiście na tyle ważny, aby "równoważył" i usprawiedliwiał odstępstwo od podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Oceniając wniosek w tym kontekście należy uznać, że skarżąca tego "ważnego interesu" nie wykazała. Samo bowiem przeświadczenie strony, że brak było podstaw do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie długu celnego oraz podatku od towarów i usług – nie dowodzi istnienia takiego interesu. Za ważny interes strony nie można uznać również finansowych skutków niekorzystnego i nieuzasadnionego w ocenie skarżącej obciążenia firmy w związku z uznaniem zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Sam fakt, że na skutek prowadzonych postępowań celnych i wydanych po ich zakończeniu decyzji wymiarowych sytuacja finansowa skarżącej uległa dramatycznemu pogorszeniu, a jej firma na skutek problemów finansowych zaprzestała prowadzenia działalności nie może w niniejszej sprawie zadecydować o uchyleniu decyzji ostatecznej, aczkolwiek okoliczności te powinny być przedmiotem rozważań organów administracji. Prowadzenie działalności gospodarczej jest obarczone ryzykiem niepowodzenia, którego źródło może tkwić w czynnikach rynkowych jak i pozarynkowych. Trudności finansowe, które dotknęły działalność gospodarczą prowadzoną przez skarżącą mogą mieć związek z sankcjami nałożonymi decyzjami wymiarowymi, ale celu prowadzenia postępowań celnych nie można unicestwić poprzez wzruszanie wymiarowych decyzji ostatecznych, tym bardziej, że strona postępowania administracyjnego mogła poddać kontroli sądu działalność organu administracji prowadzącego takie postępowanie. Uchylenie ostatecznej decyzji w konsekwencji uznania za ważny interes strony jej trudności finansowych oznaczałoby niczym nie uzasadnione przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby prowadzącej przedmiotową działalność gospodarczą, co godziłoby w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Oczywiste jest, że zobowiązanie strony do zwrotu środków finansowych stanowi dla strony obciążenie i może oznaczać dla niej problemy finansowe. W ocenie Sądu nie jest to jednak okoliczność wypełniająca przesłankę ważnego interesu strony, który by uzasadniał wzruszenie decyzji ostatecznej. Odnosząc się do kwestii "interesu publicznego", tj. alternatywnej do "ważnego interesu strony" przesłanki "pozytywnej", umożliwiającej wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 253 a) Ordynacji podatkowej bądź art. 2651 Kodeksu celnego należy zauważyć, iż interes publiczny w uchyleniu decyzji skarżąca utożsamia z koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która została jej zdaniem wydana wbrew obowiązującym przepisom prawa. Skarżąca wskazuje również na aspekt społeczny zaprzestania prowadzenia działalności, polegający na zwolnieniu pracowników firmy. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem wielowymiarowym i obejmuje kwestie z szeroko rozumianej sfery funkcjonowania instytucji publicznych, w tym instytucji państwa. Niewątpliwie w interesie publicznym leży dążenie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwej, ale też w interesie publicznym leży interes państwa, pewność obrotu prawnego i gospodarczego oraz stabilność stosunków w sferze finansów, w tym finansów publicznych. O takim rozumieniu pojęcia interesu publicznego świadczy cały szereg uregulowań zawartych tak w Ordynacji podatkowej, jak i w Kodeksie celnym, ściśle reglamentujących lub zgoła wykluczających po upływie określonego okresu możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej – nawet wadliwej (por. np. art. 241 § 2, art. 247 § 2, art. 249 § 1, art. 256 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 2652 Kodeksu celnego). Za ważny interes publiczny uzasadniający wzruszenie decyzji ostatecznej nie może zostać uznany powołany przez skarżącą czynnik społeczny, polegający na konieczności zwolnienia pracowników w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Oczywiście utrata pracy stanowi znaczną dolegliwość i godzi w poczucie bezpieczeństwa osób, których dotyczy, ale też państwo nie pozostawia tych osób bez jakiejkolwiek pomocy. Pamiętać też należy, że równie ważne jest gwarantowanie pewności obrotu, czy realizacja zasady trwałości decyzji administracyjnych. W związku z powyższym należy uznać, że w toku postępowania administracyjnego strona nie wykazała na tyle interesu publicznego ani swojego "ważnego interesu", który uzasadniałby wzruszenie ostatecznej decyzji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstawowej przesłanki z art.253 a) Ordynacji podatkowej bądź art. 2651 § 1 Kodeksu celnego, wniosek strony skarżącej o zmianę lub uchylenie tej decyzji w tym trybie już tylko z tego powodu nie mógł być uwzględniony przez żaden z organów. Kolejną okolicznością, mającą również istotne znaczenie w sprawie niniejszej, jest fakt, że decyzja wydawana na podstawie art.253 a) Ordynacji podatkowej I art. 2651 Kodeksu celnego jest decyzją o charakterze uznaniowym, albowiem w tych przepisach ustawodawca stwierdza, że przy spełnieniu określonych w nich przesłanek decyzja ostateczna "może" być uchylona lub zmieniona. Z uwagi na uznaniowy charakter takiej decyzji, tak w judykaturze, jak i w doktrynie przyjmuje się, że nawet w sytuacji, gdy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony, organ może – ale nie musi – wzruszyć decyzji ostatecznej. Na tle analogicznych uregulowań dotyczących wzruszenia decyzji ostatecznej zawartych w Ordynacji podatkowej, której przepisy stosuje się odpowiednio w sprawach celnych (art. 262 Kodeksu celnego), wyprowadza się stąd wniosek, że "tak szeroko zakreślona sfera możności postępowania organu sprawia, że sądowa kontrola wspomnianej decyzji jest ograniczona i sprowadza się do oceny, czy w sprawie orzekał organ właściwy, czy zastosowano odpowiednie przepisy prawa oraz czy nie miały miejsca tego rodzaju naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogły istotnie wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Naruszenie przepisów postępowania ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ podatkowy nie ustalił faktów na które powoływała się strona, albo, gdy wyprowadził z nich błędne, nielogiczne wnioski" – (B. Gruszczyński w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, t. 8, s.647). Takich uchybień w zaskarżonej decyzji jednakże nie stwierdzono, a zatem i z tej przyczyny skarga strony nie mogła zostać uwzględniona. Istotny w sprawie jest również fakt, że ostateczna decyzja wymiarowa, którą skarżąca zamierza wzruszyć, była poddana kontroli sądu. Wyrokiem z 11 marca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 692/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2006 r. Biorąc pod uwagę, iż poddane kontroli Sądu decyzje mają charakter decyzji uznaniowych należy uznać, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w W. prawidłowo dokonał oceny przedmiotowego wniosku. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.