V SA/Wa 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Protokolant referent- stażysta - Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę. Samorząd Województwa [...] (Samorząd, Instytucja Zarządzająca, IZ) skierował do Fundacji [...] z siedzibą w S. pismo nr [...] z [...] grudnia 2017 r. zawierające informację o odmowie przyznania pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 – 2020, o którą ubiegała się Fundacja [...] oraz B. [...], z powodu faktu, że wnioskodawcy w ramach złożonych uzupełnień nie skorygowali omyłek i nie dołączyli poprawnych dokumentów, do złożenia których byli wezwani. Ponadto, jak wskazał organ, całokształt dokumentacji niniejszej sprawy wskazuje, że zachodzą przesłanki do stworzenia sztucznych warunków uzyskania pomocy, o których mowa w art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Uzasadniając odmowę organ wskazał, że wnioskodawcy nie uzupełnili danych zgodnie z wezwaniem i nie dopełnili wymagań wynikających z § 19 ust. 1 pkt. 5 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. 2017. 772 z póź. zm.). Instytucja Zarządzająca podkreśliła, że wnioskodawcy nie uzupełnili m.in. informacji o planowanych do utrzymania miejscach pracy, a w związku z nierzetelnymi informacjami, podanymi w oświadczeniach o wielkości przedsiębiorstwa i formularzach informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis byli proszeni o podanie podmiotów powiązanych i partnerskich, dołączenie dokumentów potwierdzających sposób powiązań oraz uwzględnienie ich ww. dokumentach. Wskazano również, że podmiotami powiązanymi w odniesieniu do Fundacji [...] jest B. [...], H. sp. z o.o., S. sp. z o .o. poprzez osobę prezesa zarządu — K.B., uprawnionego, zgodnie z wpisem do KRS, do składania jednoosobowo oświadczeń woli w imieniu Fundacji. Jak również w stosunku do B. [...] podmiotem powiązanym jest między innymi Fundacja [...], której prezes zarządu K.B. może jednoosobowo podejmować decyzje. Dodatkowo, drugi z fundatorów, jak i osoby zasiadające w Radzie Fundacji są osobami powiązanymi rodzinnie z K.B. oraz zakresy działalności gospodarczej wykonywanej przez Fundację i jednoosobową działalność są tożsame. Reasumując organ wskazał, że Wnioskodawcy nie podali poprawnych danych, do podania których byli wzywani, zaś dołączone w ramach uzupełnień dokumenty nie pozwalają na przyznanie pomocy. Na powyższe rozstrzygnięcie Fundacja [...] z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyjaśniła, że otrzymany termin na złożenie wszelkich uzupełnień do wniosku o przyznanie pomocy to 7 dni, co stanowi niezmiernie trudne zadanie dla niedużej firmy, niemniej – co podkreślono - w jej opinii zostały one przygotowane rzetelnie i przekazane organowi. Pomimo, że do formularza, który Fundacja miała skorygować nie dostarczono instrukcji, która miała by wskazać w jaki sposób go wypełnić. Skarżąca podkreśliła, że nie ukrywa żadnych danych w zakresie powiązań podmiotów, a organ ma możliwość ich weryfikacji w KRS-ie. Fundacja [...], prowadząca działalność gospodarczą, jako osoba prawna posiada własną, odrębną od K.B., osobowość prawną. Oba podmioty, jak wskazała rozpoczęły współpracę celem rozwoju działalności gospodarczej w zakresie turystyki (wynajem sprzętu wodnego) w oparciu o współpracę między przedsiębiorstwami w zakresie marketingu i budowaniu wspólnej sprzedaży. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o przywrócenie wniosku do oceny i finalne podpisanie umowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko prezentowane w rozstrzygnięciu z [...] grudnia 2017 r. o odmowie przyznania pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1- 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kryterium legalności, przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktu, jak i czynności z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniający skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd stwierdza czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Sąd, zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego przez Zarząd Województwa [...], w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, sąd uznał, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego oraz że przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Tytułem wstępu należy wskazać, że kwestie pomocy finansowej w ramach wdrażania operacji objętych Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" uregulowano w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności oraz w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach tego programu unormowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( t.j. Dz.U. 2018 . 861). Zadania instytucji zarządzającej w zakresie rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność zostały określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia. Zadania instytucji zarządzającej wykonuje samorząd województwa jako instytucja pośrednicząca na podstawie przepisów o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Zarząd województwa jest właściwym organem samorządu województwa do prowadzenia spraw związanych z przyznawaniem pomocy, które nie są rozstrzygane w formie decyzji, w tym także do odmowy przyznania pomocy. Przepis art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności stanowi, że jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje zainteresowany podmiot o odmowie udzielenia tego wsparcia. Przechodząc do analizy oceny wniosku dokonanej przez Zarząd w sprawie niniejszej należy stwierdzić, iż zdaniem Sądu , nie ulega wątpliwości, iż wnioskodawca – Fundacja [...] - nie podała rzetelnych danych pot. wzajemnych powiązań pomiędzy podmiotami ubiegającymi się o pomoc de minimis, a także innymi podmiotami. O pomoc ubiega się K. B. prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą B. [...] oraz Fundacja [...]. K. B. jest wraz ze swoją matką M. B. fundatorem tejże fundacji oraz prezesem jej Zarządu (jednoosobowego). Fundacja posiada radę, w której zasiada M. B. oraz T. B. (ojciec K. B.). K. B. jest także powiązany z dwiema spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością – S. (100% udziałów, jest prezesem jednoosobowego zarządu) oraz H. (50% udziałów, także jest prezesem jednoosobowego zarządu, drugim udziałowcem jest M. B.). W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, złożonej już po wezwaniu przez organ do usunięcia braków wniosku (w tym w zakresie obejmującym informacje objęte tym formularzem) Strona podała, że jest mikroprzedsiębiorcą i nie jest powiązana z innymi podmiotami (k. 222, 223 akt adm.). Jak podała w skardze wychodziła bowiem z założenia, że jako osoba prawna posiadająca własną, odrębną od K. B., osobowość prawną, nie posiada większości praw głosu w spółkach H. i S. "z tytułu udziałowca/akcjonariusza lub członka", gdyż posiada je wyłącznie K.B. W fundacji zaś nie ma osoby którą można zdefiniować jako udziałowiec/akcjonariusz, którzy czerpaliby zyski z podmiotu, jest jedynie Rada Fundacji, działająca bezpłatnie i społecznie. Istotnie fundacja jako osoba prawna różni się od spółek kapitałowych, fundator w świetle prawa traci możliwość zarządu składnikami majątkowymi przekazanymi na cele fundacji z chwilą wpisu fundacji do rejestru. Zarząd majątkiem fundacji sprawuje zarząd i reprezentuje fundację na zewnątrz (art. 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (t.j. Dz.U.2016. 40 ze zm.). W Fundacji [...] została powołana jeszcze rada, która ma prawo powoływać i odwoływać zarząd. W skład zarządu wchodzi druga z fundatorów – M. B. oraz T. B. – rodzice K. B. Zdaniem Skarżącej Fundacja z uwagi na swoją specyfikę, nie wypełnia znamion jednego przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art.107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Definicja "jednego przedsiębiorstwa" jest zawarta w art. 2 ust. 2 rozporządzenia. zgodnie z tą definicją do celów niniejszego rozporządzenia "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków: a) jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków; b) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej; c) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami w jej akcie założycielskim lub umowie spółki; d) jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki. Jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-d), za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo. Należy powyższą definicję czytać i interpretować łącznie z pkt 4 Preambuły : do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania(6). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że wszystkie podmioty, które są kontrolowane (prawnie lub de facto) przez ten sam podmiot, należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo(7). Aby zagwarantować pewność prawa i ograniczyć obciążenia administracyjne, niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyczerpujący wykaz jasnych kryteriów określających, w jakich okolicznościach co najmniej dwie jednostki gospodarcze z tego samego państwa członkowskiego należy uznać za jedno przedsiębiorstwo. Spośród utrwalonych kryteriów służących określeniu "powiązanych jednostek gospodarczych" w definicji małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), określonej w zaleceniu Komisji 2003/361/WE(8) i w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 800/2008(9), Komisja wybrała te kryteria, które są właściwe do celów niniejszego rozporządzenia. Kryteria te są już znane organom publicznym i powinny znaleźć zastosowanie, z uwagi na zakres niniejszego rozporządzenia, zarówno w odniesieniu do MŚP, jak i dużych przedsiębiorstw. Kryteria te powinny zapewnić uznanie grupy powiązanych jednostek gospodarczych za jedno przedsiębiorstwo do celów stosowania zasady de minimis, natomiast jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane wyłącznie dlatego, że każda z nich jest bezpośrednio związana z danym organem publicznym lub danymi organami publicznymi, nie będą traktowane jako wzajemnie powiązane. Uwzględnia się tym samym szczególną sytuację jednostek gospodarczych, które są kontrolowane przez ten sam organ publiczny lub te same organy publiczne, ale które mogą posiadać niezależne uprawnienia decyzyjne. Interpretując definicję "jednego przedsiębiorstwa" zgodnie ze wskazówkami wynikającymi z pkt 4 Preambuły tj. biorąc pod uwagę nie tylko stan prawny, ale też faktyczny, należy wskazać, że Fundacja [...], S. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o. oraz K.B. prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą stanowią jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1407/2013, gdyż są powiązane ze sobą stosunkami określonymi w ppkt "c" i "d". K. B. samodzielnie kontroluje Fundację [...] jako prezes jej jednoosobowego zarządu. Fundacja posiada co prawda radę, ale w jej skład wchodzą osoby powiązane ściśle rodzinnie z K.B. Rozporządzenie nakazuje uwzględnienie powiązań między wszystkimi przedsiębiorcami, niezależnie od formy prawnej. Fundacja także jest przedsiębiorcą – prowadzi działalność gospodarczą. Ma, jak wyżej wspomniano – swoją specyfikę, ale nie oznacza to, że stan faktyczny wynikający ze statutu i powiązań osobistych nie może zostać przypisany do jednej z hipotez wymienionych w punktach od a do d art. 2 ust. 2 rozporządzenia. Dlatego też Fundacja składając oświadczenie dla potrzeb pomocy de minimis powinna była uwzględnić wszelkie powiązania K. B. – prezesa Zarządu wynikające z posiadanych udziałów, pełnionych funkcji w zarządzie innych przedsiębiorstw czy działalności gospodarczej prowadzonej osobiście. Złożone w wyniku wezwania organu oświadczenie dla potrzeb pomocy de minimis tych wymogów nie spełnia. Zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 24.09.2015 r. w sprawie szczegółowych warunków (w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia) w przypadku gdy podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy wykonuje działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, pomoc jest przyznawana, jeżeli podmiot ten prowadzi mikroprzedsiębiorstwo albo małe przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1). Złożenie poprawnego oświadczenia o pomocy de minimis jest niezbędnym warunkiem weryfikacji danych dotyczących wielkości przedsiębiorstwa oraz ustalenia wykorzystanych limitów pomocy de minimis. Instytucja Zarządzająca ma bowiem obowiązek poczynić ustalenia dotyczące wielkości podmiotu ubiegającego się o pomoc uwzględniając wszystkie okoliczności wynikające z art. 3 Załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U.UE.L.2014.187.1). Złożenie nierzetelnego oświadczenia przez beneficjenta uniemożliwia poczynienie przez organ ustaleń czy pomoc jest dozwolona tj. czy jest adresowana do mikroprzedsiębiorstwa i czy limity pomocy de minimis nie zostają przekroczone. Należy też przypomnieć, że warunkiem przyznania pomocy jest złożenie przez wnioskodawcę rzetelnych danych i prawidłowo i kompletnie wypełnionego wniosku wraz z załącznikami. Zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy o PROW 2014-2020 do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 2. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z powyższym organ w sposób prawidłowy przyjął, iż nie został spełniony warunek określony w § 19 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego do PROW 2014-2020 zgodnie z którym do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się dokumenty niezbędne do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy albo ich kopie, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy, oraz dokumenty niezbędne do ustalenia spełnienia kryteriów wyboru określonych w LSR albo ich kopie. Należy bowiem podkreślić, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy wnioskodawca ubiegający się o wsparcie na operację w zakresie realizacji strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność w ramach PROW 2014 - 2020 wyraża akceptację dla jego zasad i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Organ jako podstawę odmowy powołał także niespełnienie wymogów wymienionych w § 19 ust. 1 pkt 5 lit. c rozporządzenia wykonawczego tj. iż wnioskodawca nie opisał wartości wskaźników, których osiągnięcie jest zakładane w wyniku realizacji operacji. Zarzucił, że Strona nie podała właściwych informacji dotyczących stworzenia przynajmniej jednego nowego miejsca pracy. Z uwagi na lakoniczność uzasadnienia tej kwestii trudno się odnieść do zasadności zarzutu, gdyż Strona w dokumentacji konkursowej zadeklarowała stworzenie jednego nowego miejsca pracy. Ostatnią podstawą odmowy przyznania pomocy był zarzut stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności (art. 60 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549) zgodnie z którym bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Również w tym zakresie uzasadnienie zawiera braki, aczkolwiek zwraca uwagę na bardzo istotny fakt - czy powiązania pomiędzy dwoma podmiotami deklarującymi nawiązanie współpracy – powodujące, iż w świetle przepisów o pomocy de minimis muszą być uznane za jedno przedsiębiorstwo - pozwalają na przyjęcie, że wniosek wpisuje się w Poddziałanie 19.2. W ocenie Sądu poddziałanie 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii lokalnego rozwoju" dotyczące wspierania współpracy między podmiotami wykonującymi działalność gospodarczą na obszarze wiejskim objętym LSR w dziedzinach wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 3 ppkt a do c wymaga, aby te podmioty gospodarcze były ze sobą niepowiązane w rozumieniu czy to przepisów rozporządzenia 1407/2013, czy też rozporządzenia 651/2014. Nie można bowiem w takim przypadku, jak występujący w sprawie niniejszej, mówić o nawiązaniu współpracy - w obu podmiotach ta sama osoba decyduje o całości działalności. K.B. samodzielnie decyduje o tym jaką aktywność gospodarczą podjąć w jakim podmiocie, którym zarządza. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż zarówno jednoosobowa działalność gospodarcza K. B., jak i siedziba Fundacji mieszczą się nawet pod tym samym adresem. W sensie funkcjonalnym jest to jeden podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą pod różnymi firmami . Zdaniem Sądu ,w takim przypadku jak występujący w sprawie niniejszej nie można mówić, iż projekt wpisuje się w cel operacji 19.2 PROW 2014-2020 określony w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego. W ocenie Sądu tak należy kwalifikować – oprócz omówionych wcześniej kwestii pomocy de minimis – powiązania między podmiotami, które deklarują podjęcie współpracy i aplikują o pomoc publiczną. Kwestia stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności jest kwestią nieco inną. Pojęcie "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności" było przedmiotem wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie o sygn. akt C 434/12 ze skargi Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond 'Zemedelie' - Razplasztatelna agencija.. Trybunał wyraził pogląd, iż artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (o treści analogicznej do art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013) należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Zdaniem Trybunału wniosek o płatność nie może zostać oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku. Powyższych rozważań w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zabrakło. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż żaden z podmiotów nie powstał w związku z naborem wniosków, powstały znacznie wcześniej (Fundacja w 2010 r.). Reasumując, pomimo braków w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcie , ostatecznie odpowiada ono prawu, gdyż w sprawie zachodzą nie budzące wątpliwości podstawy do odmowy przyznania pomocy – zarówno formalne tj. złożenie nieprawidłowego oświadczenia w przedmiocie pomocy de minimis, jak też o charakterze materialnym – przy istniejących powiązaniach nie można uznać, że o pomoc wnioskują dwa odrębne podmioty gospodarcze, co jest niezbędnym warunkiem przyznania pomocy. Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.