V SA/Wa 2364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w organizacji na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... maja 2016 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 2 lipca 2016 r. M. P. sporządził w imieniu A. Sp. z o.o. w organizacji skargę na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2016 r. o numerze [...]. Zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. wezwano M. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, iż spełnia wymogi dla pełnomocnika procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego, a także dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji – w terminie 7 dni pod rygorem pominięcia pełnomocnika w postępowaniu sądowym. Pismem z dnia 5 października 2016 r. R. P. poinformował, iż jest jedynym wspólnikiem A. Sp. z o.o. w organizacji, natomiast M. P. nie jest już jej pełnomocnikiem z uwagi na to, że zrezygnował z tej funkcji. Zarządzeniem z dnia 25 października 2016 r. strona skarżąca – A. Sp. z o.o. w organizacji – została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, z którego wynika umocowanie M. P. do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, (np. umowy spółki, uchwały wspólników, bądź innego dokumentu z właściwego rejestru) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie sporządzone w wykonaniu powyższego zarządzenia zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 15 listopada 2015 r. (potwierdzenie na k. 17 akt sądowych), mimo tego w zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r.; poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W niniejszej sprawie skargę złożyła A. Sp. z o.o. w organizacji, w imieniu której podpisał się M. P. Wskazać zatem należy, iż spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji powstaje z chwilą zawarcia umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 161 § 1 ustawy z dnia 15 września 2010 r. – Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2016 r.; poz. 1578 ze zm.; zwanej dalej: "k.s.h."). Przynajmniej do czasu wpisu spółki do rejestru, zgodna z przewidzianymi ustawą wymogami co do formy i treści umowa spółki pozostaje kluczowym dla jej istnienia oraz jego wykazania dokumentem, z którego wynikają m. in. zasady reprezentacji spółki (art. 161 § 2 k.s.h.). Wobec tego, iż pod skargą podpisał się M. P. zasadnym okazało się wezwanie skarżącej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji do złożenia dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do reprezentowania strony w postępowaniu sądowym. Stosowanie bowiem do przepisu art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, które dokonują czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym na rzecz osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Strona skarżąca – pomimo wezwania – nie przedłożyła dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie M. P. do podpisania skargi. W sprawie nie została również przedłożona umowa spółki, ani inny dokument, z którego wynikałoby z kolei, że osobą uprawnioną do reprezentowania strony skarżącej jest R. P. W konsekwencji oznacza to, iż nieudokumentowane i nieznane Sądowi pozostają zasady reprezentacji A. Sp. z o.o. w organizacji oraz osoby, przez które działa skarżąca Spółka w rozumieniu art. 161 § 2 k.s.k. (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2016 r. o sygn. akt II GZ 953/15; dostępne w internetowej bazie pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w sentencji postanowienia.