V SA/Wa 2372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2014 r. nr [...]: [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy dla wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. W skardze pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez skarżącego jednego źródła utrzymania. Stanowi to jego zdaniem spełnienie obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Pełnomocnik wskazał, że mając na względzie rozmiar pomocy udzielnej skarżącemu i konieczność zwrotu dofinansowania wobec wykonania skarżonej decyzji skutkujące zmuszeniem skarżącego do zbycia wszelkich składników swojego majątku w sytuacji gdy dotychczas prężnie prowadzi działalność gospodarczą jest absolutnie nie do przyjęcia. Ponadto wskazał, że zakup składników majątku skarżącego wiązałby się dla niego z koniecznością zaciągnięcia zobowiązań kredytowych. Pismem z [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej ponownie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i powołał ww. argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 cyt. ustawy). Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji należy wskazać, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie wniosku winno bowiem wskazywać na okoliczności uzasadniające jego żądanie, przy czym okoliczności te muszą mieć charakter zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). W ocenie Sądu, wnioskująca nieuprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawione informacje nie dają podstawy do uznania aby takie szczególne okoliczności w niniejszym przypadku występowały. Wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącej kilku ogólników oraz dochodzonej kwoty nie świadczy o wypełnieniu dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. Ewentualne wystąpienie, po uregulowaniu dochodzonej kwoty, problemów finansowych Spółki – nie stanowi okoliczności szczególnych, uzasadniających konieczność zastosowania wyjątkowej instytucji jaką jest wstrzymanie wykonania decyzji. Zauważyć należy, iż skarżąca nie zobrazowała stanu swego majątkowego posiadania, nie przedstawiła choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero natomiast porównanie podnoszonych argumentów z aktualną sytuacją majątkową Spółki może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wprawdzie wskazała, że egzekucja należności Skarbu Państwa będzie się wiązała z utratą wszelkich źródeł utrzymania i majątku, a także z problemami w funkcjonowaniu działalności gospodarczej, jednakże nie sposób przyjąć, że okoliczność ta sama w sobie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2014 r. o sygn. akt I GZ 120/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba również podkreślić, że Sąd nie ma obowiązku, a także jakichkolwiek uprawnień - skoro postępowania ma charakter wnioskowy - do wyręczania strony w kwestii dokumentowania jej trudnej sytuacji majątkowej. Ponadto należy zaznaczyć, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA I GZ 257/14 z 19 sierpnia 2014r.). Warto także na zakończenie wskazać, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.