V SA/Wa 2396/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji o wydaleniu z terytorium R.P. w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; postanawia: odrzucić skargę Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 października 2010 r. M. A. został wezwany do złożenia poświadczonego za zgodność własnoręcznym podpisem tłumaczenia na język polski pisma z [...] września 2010r. – w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, iż stanowi ono skargę do sądu administracyjnego oraz jej odrzucenia w razie nie dokonania tłumaczenia na język polski. Do wezwania załączono kserokopię ww. pisma oraz pouczono skarżącego o treści art. 4 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7.października.1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2010r. (karta 21 akt sądowych). Strona skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie nie złożyła powyższego dokumentu, co oznacza, że braki formalne skargi nie zostały usunięte. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W zakreślonym terminie powyższy brak formalny skargi nie został usunięty, wobec czego na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.