V SA/Wa 2424/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. R. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. R. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia [...] lipca 2014 r. wniesionej przez [...] (dalej "skarżący", "wnioskodawca") jest pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 roku znak: [...] dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007-2013. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy organ uznał, że zachodzi potrzeba usunięcia braków i nieprawidłowości. W związku z powyższym, pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] wezwano skarżącego do dostarczenia uzupełnień i złożenia poprawnych dokumentów i wyjaśnień do wniosku z informacją, że uzupełnienia należy dokonać w terminie 21 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie poinformowano, iż w przypadku, gdy w ww. terminie nie zostanie dostarczony żaden z brakujących dokumentów, żadne z wyjaśnień, nastąpi odmowa przyznania pomocy. Pouczono także o możliwości przedłużenia zakreślonego terminu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał pismo z dnia [...] stycznia 2014 r. wraz z załącznikami. W wyniku analizy dokonanych uzupełnień organ uznał, iż wniosek o przyznanie pomocy nadal wymaga uzupełnienia. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] wezwano wnioskodawcę do ponownego uzupełnienia i złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień. Zawarto również pouczenie, jak w pierwszym wezwaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. Ponowne wezwanie skutecznie doręczono w dniu [...] lutego 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. wnioskodawca złożył do ARiMR podanie z prośbą o wydłużenie terminu na uzupełnienie wniosku. Prośbę swoją umotywował tym, iż pozwolenie na budowę, którego żąda organ, uzyskał [...] marca 2014 r., jednak potrzeba 14 dni roboczych na uprawomocnienie się tego orzeczenia i stosowną adnotację uzyska w dniu [...] marca 2014 r., natomiast termin zakreślony przez ARiMR na uzupełnienie wniosku mija [...] marca 2014 r. Organ uznał, iż prośba o wydłużenie terminu na uzupełnienie wniosku wymaga dostarczenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów precyzujących przyczyny przedłużenia. W związku z tym, pismem z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] zobowiązał wnioskodawcę do jej uzupełnienia, w terminie 7 dni, pod rygorem nie wyrażenia zgody na przedłużenie terminu na dokonanie wskazanych czynności. W szczególności organ zwrócił się o potwierdzenie odpowiednimi dokumentami okoliczności, iż wnioskodawca czeka na uprawomocnienie się pozwolenia na budowę, wyjaśnienie, dlaczego nie dostarczono pozostałych wymaganych dokumentów oraz wskazanie dokładnej daty, do kiedy wnioskodawca planuje wydłużyć termin. Ww. pismo skutecznie doręczono [...] marca 2014 r. W dniu [...] kwietnia 2014 r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy wraz z załącznikami, w ramach uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] ARiMR poinformował wnioskodawcę, iż nie została wyrażona zgoda na przedłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż termin do uzupełnienia prośby o przedłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy minął dnia [...] kwietnia 2014 r. Do tego dnia nie wpłynęły żadne wyjaśnienia dotyczące odpowiedzi na uwagi zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. Natomiast w dniu [...] kwietnia 2014 r. wpłynęły uzupełnienia wnioskodawcy, które dotyczą "uzupełnień wniosku" w związku z pismem z [...] lutego 2014 r. i nie mogą być wzięte pod uwagę, ponieważ wpłynęły z uchybieniem terminu. Organ wyjaśnił ponadto, iż dopuszczona w § 21 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. (Dz.U. z 2008r. Nr 139, poz.883 z późn.zm.) możliwość przedłużenia terminu na dokonanie uzupełnień ma za zadanie umożliwić wykonanie przez wnioskodawców czynności w toku postępowania, które bez wątpienia nie zależą od wnioskodawców. Zdaniem organu, z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że wnioskodawca nie podejmował czynności mających na celu terminowe uzyskanie i złożenie wymaganych dokumentów, nie wykazał faktycznej, niezależnej od siebie niemożności wykonania określonych czynności w pierwotnie wyznaczonym terminie. Następnie, w wyniku analizy całości dokumentacji organ stwierdził, że złożony wniosek o przyznanie pomocy nie kwalifikuje się do dalszej oceny, z uwagi na niedostarczenie w zakreślonym terminie żądanych uzupełnień. Wobec tego, pismem z [...] maja 2014 r. znak [...] organ w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r. poz.173 – dalej "ustawa o wspieraniu"), odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013, ze względu na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883, ze zm. – dalej "rozporządzenie"). Skarżący w dniu [....] czerwca 2014 r. wezwał ARiMR do usunięcia naruszenia prawa wskazując na nieprawidłowości w wydaniu rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] ARiMR podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdził, że w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie doszło do naruszenia prawa przez organ administracji, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie przyznania pomocy. Zarzucił naruszenie: a) Art.22 ust.2 w zw. z art. 21 ust.2 pkt 2) ustawy o wspieraniu poprzez niedochowanie obowiązku rozpatrzenia całości materiału dowodowego i niedokonanie pełnej i obiektywnej oceny złożonych przez skarżącego wyjaśnień i przedłożonych dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do uznania za niezasadną prośbę skarżącego o przedłużenie terminu do wykonania czynności; b) § 18 ust.5 rozporządzenia poprzez jego niezasadne zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący dopełnił wszystkie wymagane uzupełnienia wniosku w zakreślonych terminach; c) § 21 rozporządzenia w zw. z art.22 ust.2 i art.21 ust.2 pkt 1) ustawy o wspieraniu poprzez niezasadną i naruszającą zasadę praworządności odmowę wyrażenia zgody na przedłużenie terminu wykonania czynności. Rozwijając motywy skargi skarżący podniósł, iż za bezpośrednią przyczynę negatywnego rozstrzygnięcia należy uznać wcześniejszą odmowę ARiMR przedłużenia terminu na złożenie poprawnych dokumentów i wyjaśnień przez skarżącego w trakcie oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Odmowa przedłużenia terminu nastąpiła, zdaniem skarżącego, w sprzeczności z zasadą praworządności, bowiem organ niezasadnie wymagał od wnioskodawcy spełnienia obowiązków, których nie nakłada na niego żaden przepis obowiązującego prawa. Zgodnie bowiem z brzmieniem § 21 rozporządzenia, jedynym obowiązkiem skarżącego jest uzasadnienie prośby o wydłużenie terminu. Rozporządzenie nie uzależnia przedłużenia terminu od wskazania konkretnej daty przez wnioskodawcę. Co więcej, to jedynie Agencja posiada uprawnienie do wskazania tegoż terminu, który zgodnie z § 21 rozporządzenia nie może przekroczyć łącznie 30 dni. Skarżący podkreślił jednak, iż w podaniu o przedłużenie terminu podał przybliżony okres przedłużenia, o jaki wnosi - mianowicie wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna w dniu [...].03.2014r. Stąd też można było wyprowadzić wniosek, iż skarżący wnosił o przedłużenie terminu co najmniej do tej daty. Skarżący podniósł także, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał jednoznacznie wskazuje, iż to z przyczyn niezależnych od skarżącego nie udało mu się dostarczyć ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w pierwotnie wyznaczonym terminie. W skardze szczegółowo przedstawił czynności podejmowane w toku postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Podniósł, iż zarzut stawiany skarżącemu, jakoby nie dochował należytej staranności w czynieniu przygotowań do zgromadzenia niezbędnej dokumentacji potrzebnej do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o pomoc finansową należy uznać za całkowicie chybiony i sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Natomiast samo pismo skarżącego z dnia [...].04.2013 r., w którym przedstawił wszystkie żądane dokumenty należy uznać również jako wskazanie dokładnej daty (tj. [...].04.2014 r.), do której wnosił o przedłużenie terminu do złożenia żądanych przez ARiMR dokumentów i wyjaśnień. Odnosząc się do rozstrzygnięcia ARiMR odmawiającego przyznania pomocy finansowej, skarżący wskazał, że jest ono niesłuszne. ARiMR przy wydaniu tego rozstrzygnięcia kierowała się swoją wcześniejszą decyzją w sprawie odmowy przedłużenia terminu na wykonanie czynności przez skarżącego, która jak wskazano powyżej była nieuzasadniona. Reasumując, skarżący podkreślił, iż dopełnił formalności związanych ze złożeniem kompletnego wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Powoływanie się więc przez ARiMR na okoliczność, iż skarżący nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia prośby o wydłużenie terminu i nie wskazał okresu, o który ma zostać ten termin przedłużony wydaje się być nadużyciem prawa, w sytuacji gdy w czasie zakreślonym przez ARiMR skarżący przedstawił wszystkie dokumenty i wyjaśnienia potrzebne w celu pozytywnego rozparzenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podtrzymał argumentację przedstawioną we wcześniejszych pismach wydanych w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zgodnie z art.22 ust.3 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust.4 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust.3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to narusza obowiązujące przepisy prawa. Zarzuty zawarte w skardze Sąd uznał za uzasadnione. Na wstępie należy przypomnieć, że zasady przyznawania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013, działanie " Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" w zakresie przepisów krajowych zostały uregulowane w ww. ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. Stosownie do art. 22 ust.1 w zw. z art. 5 ust.1 pkt 18 ustawy o wspieraniu pomoc w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" przyznawana jest w drodze umowy. Do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 22 ust. 2). Do postępowań takich odpowiednio stosuje się przepisy art. 21 ust. 2 i 3 ustawy, które stanowią, że postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W rozpoznawanej sprawie, jako podstawę prawną odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania ARiMR wskazała przepis § 18 ust. 5 rozporządzenia. W § 18 rozporządzenia ustalona została procedura postępowania w sytuacji, gdy wniosek o przyznanie pomocy zawiera braki. Zgodnie z § 18 w ust. 1, 1a i 2 stanowią, że Agencja nie przyznaje pomocy jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, których niedołączenie skutkuje nieprzyznaniem pomocy, chyba że dane, które należy podać w wymaganych pozycjach wniosku o przyznanie pomocy, wynikają bezpośrednio z innych pozycji wniosku, z dokumentów dołączonych do wniosku lub są zawarte w ewidencji producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Agencja nie przyznaje pomocy również jeżeli wniosek nie został złożony w terminie, lub w danym okresie składania wniosków jeden wnioskodawca złożył więcej niż jeden wniosek. Jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy nie wskazano adresu wnioskodawcy i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. Stosownie do § 18 ust. 3 i 4 jeżeli wniosek o przyznanie pomocy zawiera inne niż określone wyżej nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków: 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy. Zgodnie z § 21 rozporządzenia Agencja, na uzasadnioną prośbę wnioskodawcy, może wyrazić zgodę na przedłużenie terminu wykonania przez wnioskodawcę określonej czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy, przy czym przedłużenie terminów wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności nie może przekroczyć łącznie 30 dni. Jak wynika z akt sprawy skarżący [...] złożył w dniu [...] kwietnia 2013r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia ww. wniosku. W dniu [...] lutego 2014 r. ponownie wystosowano wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący zwrócił się do Agencji z prośbą o wydłużenie terminu na uzupełnienie wniosku. Prośbę swoją umotywował tym, iż pozwolenie na budowę, którego żąda organ jako dokumentacji uzupełniającej do wniosku, uzyskał [...] marca 2014 r., jednak potrzeba 14 dni roboczych na uprawomocnienie się tego orzeczenia i stosowną adnotację uzyska w dniu [...] marca 2014 r. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia podania o wydłużenie terminu, poprzez potwierdzenie odpowiednimi dokumentami okoliczności, iż wnioskodawca czeka na uprawomocnienie się pozwolenia na budowę, wyjaśnienie, dlaczego nie dostarczono pozostałych wymaganych dokumentów oraz wskazanie dokładnej daty, do kiedy wnioskodawca planuje wydłużyć termin. W dniu [...] kwietnia 2014 r. wnioskodawca nadesłał uzupełnienie do wniosku o przyznanie pomocy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. ARiMR poinformowała wnioskodawcę, iż zgodnie z § 21 rozporządzenia nie została wyrażona zgoda na przedłużenie terminu na uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. Następnie organ stwierdził, że złożony wniosek o przyznanie pomocy nie kwalifikuje się do dalszej oceny, z uwagi na niedostarczenie w zakreślonym terminie żądanych uzupełnień i zaskarżonym pismem z [...] maja 2014 r. znak [...] odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. W skardze skarżący podnosi, iż bezpośrednią przyczyną negatywnego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy jest wcześniejsza odmowa ARiMR w przedłużenia terminu na złożenie poprawnych dokumentów i wyjaśnień przez skarżącego w trakcie oceny wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Istota sporu między stronami sprowadza się zatem do interpretacji przepisu § 21 rozporządzenia i ustalenia, czy organ prawidłowo odmówił przedłużenia terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy. W tym sporze rację należy przyznać skarżącemu. Skarżący zasadnie podnosi, że zgodnie z brzmieniem § 21 rozporządzenia, jedynym obowiązkiem skarżącego jest uzasadnienie prośby o wydłużenie terminu, co też uczyniono. Rozporządzenie nie uzależnia przedłużenia terminu od wskazania konkretnej daty przez wnioskodawcę. Co więcej, to Agencja posiada uprawnienie do wskazania tegoż terminu, który zgodnie z § 21 rozporządzenia nie może przekroczyć łącznie 30 dni. Skarżący dopełnił obowiązku uzasadnienia wniosku o przedłużenie terminu, a zatem dopełnił wszelkich wymagań nałożonych na wnioskodawcę przez § 21 rozporządzenia. W związku z tym, organ powinien odmówić albo przedłużyć termin do dokonania czynności bez dodatkowego wezwania do uzupełnienia podania. Tymczasem, jak wynika z pisma z dnia [...].03.2014 r. ARiMR wezwała skarżącego do potwierdzenia odpowiednimi dokumentami okoliczności, iż wnioskodawca czeka na uprawomocnienie się pozwolenia na budowę, wyjaśnienia, dlaczego nie dostarczono pozostałych wymaganych dokumentów oraz do wskazania dokładnej daty, do kiedy wnioskodawca planuje wydłużyć termin. Takie działanie organu nie sposób uznać za prawidłowe. W uzasadnieniu pisma ARiMR odmawiającego zgody na przedłużenie terminu do dokonania czynności przez wnioskodawcę wskazano, iż skarżący nie przedstawił przekonywującego uzasadnienia dla przedłużenia terminu, czyniąc mu jednocześnie zarzut, iż nie podejmował czynności mających na celu terminowe uzyskanie i złożenie wymaganych dokumentów. Zgromadzony w aktach sprawy materiał wskazuje jednak, iż to przyczyn niezależnych od skarżącego nie udało mu się dostarczyć ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w pierwotnie wyznaczonym terminie. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego, pierwsze czynności związane z przygotowaniem projektu zostały poczynił jeszcze przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej. O ile bowiem wniosek ten został złożony w dniu [...].04.2013 r. tak już przed tą datą skarżący zaczął gromadzić odpowiednią dokumentację, a w dniu [...].05.2013 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu na inwestycję. Dopiero po uzyskaniu warunków zabudowy skarżący mógł podjąć inne działania związane ze sporządzeniem projektu budowlanego, albowiem posiadał określone warunki techniczne, które musiały być ujęte w projekcie budowlanym. Po sporządzeniu i zgromadzeniu odpowiedniej dokumentacji technicznej projektu budynku skarżący złożył pierwszy wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w dniu [...].11.2013 r. do Starostwa [...]. Decyzja została wydana przez Starostę [...] dopiero w marcu 2014 r., albowiem wcześniej odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, z uwagi na braki w dokumentacji, które posiadał właściciel budynku, czyli Gmina [...]. Konieczne było złożenie drugiego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Działaniem nieprawidłowym organu było także zobowiązanie wnioskodawcy do uzasadnienia okoliczności nie dostarczenia pozostałych wymaganych dokumentów, a w konsekwencji odmowa wydłużenia terminu z powodu tego braku. Należy zatem podkreślić, iż w sprawie wystarczającym było uzasadnienie wniosku o przedłużenie terminu i wskazanie przyczyn jego niedotrzymania w zakresie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach nie było konieczne dodatkowe uzasadnianie przez wnioskodawcę powodów nie dostarczenia pozostałych dokumentów, ponieważ, zdaniem Sądu, w takich okolicznościach instytucja przedłużenia terminu rozciąga się na pozostałe braki i swym zakresem obejmuje wszystkie braki wniosku. Skoro w terminie otwartym, przed rozstrzygnięciem w przedmiocie przedłużenia terminu, wnioskodawca uzupełnił wszystkie braki, to nie było podstaw do odmowy przedłużenia terminu do uzupełnienia braków wniosku. Odnosząc się z kolei do rozstrzygnięcia ARiMR odmawiającego skarżącemu przyznania pomocy finansowej to wskazać należy, że jest ono niesłuszne. Rację należy przyznać skarżącemu, iż ARiMR przy wydaniu tego rozstrzygnięcia kierowała się swoją wcześniejszą decyzją w sprawie odmowy przedłużenia terminu na wykonanie czynności przez skarżącego, która jak wskazano powyżej była nieuzasadniona. Ponadto, w rozstrzygnięciu dotyczącym odmowy przyznania pomocy finansowej skarżącemu wskazano, że "wnioskodawca nie złożył żadnych wymaganych wyjaśnień, o których mowa w piśmie [...] z dnia [...].03.2014r." Nie można jednak zgodzić się z takim stanowiskiem. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący złożył wyjaśnienia i dokumenty w terminie do [...].04.2014r. - był to termin zakreślony przez ARiMR. Stąd też należy uznać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej oparte na § 18 ust 5 rozporządzenia MRiRW było przedwczesne, z uwagi na nie wzięcie pod uwagę wyjaśnień i uzupełnień dokonanych przez skarżącego, nieprawidłowo uznając, iż dokonano ich z uchybieniem terminu. Za błędne należało także uznać ustalenia organu, jakoby skarżący nie dochował należytej staranności w czynieniu przygotowań do zgromadzenia niezbędnej dokumentacji potrzebnej do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o pomoc finansową. Reasumując, Sąd uwzględnił zarzuty skargi dotyczące niedochowania przez organ obowiązku rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz niezasadnego zastosowania § 18 ust.5 rozporządzenia jak również naruszającą zasadę praworządności odmowę wyrażenia zgody na przedłużenie terminu do dokonania czynności. Nie można bowiem czynić zarzutu skutkującego negatywnym dla strony rozstrzygnięciem, poprzez nie dopełnienie powinności, których żaden przepis prawa od strony nie wymaga. Nie uzasadnia tego także uznaniowy charakter rozstrzygnięcia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ powinien uzupełnić wytknięte braki w postępowaniu i w sposób wyczerpujący odnieść się do podnoszonych przez stronę zarzutów, jak również działać w granicach i na podstawie obowiązujących przepisów. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.