V SA/Wa 2424/15

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a : zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz radcy prawnego A. D., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 2.952 zł (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 2.400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 552 zł (pięćset pięćdziesiąt dwa złote). Postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. R. Wnioskiem z dnia 10 października 2016 r. pełnomocnik wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości ani w części. Jednocześnie przedstawił opinię z dnia 10 października 2016 r. o niezasadności wnoszenia skargi kasacyjnej. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 24, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2016 r. Wobec tego, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone w pierwszej instancji wyrokiem z dnia 25 maja 2016 r., a więc przed wejściem w życie obecnie obowiązującego rozporządzenia, do rozpoznania wniosku pełnomocnika z dnia 10 października 2016 r. zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805; zwanego dalej: "rozporządzeniem z 2015 r."). Chodzi bowiem o nieopłaconą pomoc prawną udzieloną przez pełnomocnika z urzędu po zakończeniu postępowania w pierwszej instancji (opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej), kiedy to obowiązywały przepisy rozporządzenia z 2015 r., które weszły w życie od dnia 1 stycznia 2016 r. (§ 23 rozporządzenia z 2015 r.). Zgodnie z § 2 rozporządzenia z 2015 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzania z 2015 r., w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – opłatę maksymalną oblicza się na podstawie § 8 tego rozporządzenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 36.000 zł. Zatem opłata maksymalna – obliczona na podstawie § 8 pkt 5 rozporządzenia z 2015 r. – wynosi 4.800 zł. Wobec tego, iż radca prawny został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, przyznać należało na jego rzecz wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 50% opłaty maksymalnej, tj. w wysokości 2.400 zł. Obliczone w ten sposób wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowią przepisy § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2015 r. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.