V SA/Wa 2425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2007 r. . Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawie przekazania subwencji oświatowej postanawia: - odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 1490/07 odrzucił skargę P. U. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawie przekazania subwencji oświatowej z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi. Pismem z dnia 22 sierpnia 2007 r. L. w G. wniosło skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Zarządzeniem z dnia 24 sierpnia 2007 r. zwrócono się do Skarżącej o udzielenie w terminie 7 dni odpowiedzi czy pismo skarżącej z dnia 22 sierpnia 2007r. jest nową skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawie przekazania subwencji oświatowej, czy też jest skargą kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie o sygn. akt VSA/Wa 1490/07. Wezwanie Sądu zostało skierowane do P. U. L. Odpowiedzi na wezwanie Sądu udzieliło pismem z dnia 5 września 2007 r. L. w G. wnosząc o potraktowanie pisma z dnia 22 sierpnia 2007 r. jako skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, iż stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] została doręczona P. U. L. w dniu 1 marca 2007 r. ( dowód zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych ) W związku z powyższym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 2 kwietnia 2007 r., skarga L. w G. natomiast została złożona w dniu 22 sierpnia 2007 r. (dowód: koperta ze stemplem pocztowym, w której wniesiono skargę – karta 20 akt sądowych). Nastąpiło zatem uchybienie obowiązującego terminu. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a." ), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r, sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że L. w G. nie było stroną postępowania administracyjnego, zaskarżona decyzja nie była do niej skierowana, a ponadto nie wykazała ona istnienia po jej stronie interesu prawnego związanego z zaskarżoną decyzją. Z tego względu, należało stwierdzić, że L. w G. nie miało interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, w związku z czym wniesiona przez nią skarga, z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. była niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.