V SA/Wa 2431/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji R. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu oddala skargę Na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu [...] czerwca 2013 r. pomiędzy Województwem [...] (dalej: Instytucja Pośrednicząca, IP) a Fundacją R. (dalej: Skarżąca, Strona lub Fundacja) Skarżąca realizowała projekt pt.: "[...]" o wartości 311 731,20 zł, z okresem realizacji od [...].09.2013 r. do [...].08.2014 r. Projekt był współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej: EFS). Celem głównym projektu było nabycie nowych, uzupełnienie lub podwyższenie wiedzy i umiejętności ogólnych i zawodowych w zakresie obsługi komputera przez 120 osób zamieszkałych na terenie województwa [...]. W ramach projektu Skarżąca zaplanowała zatrudnić dwie osoby jako personel zarządzający: koordynatora projektu na ¾ etatu na okres 12 miesięcy na podstawie umowy o pracę oraz specjalistę ds. monitoringu na umowę zlecenia w wymiarze 80 godzin/miesiąc na okres 12 miesięcy. Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie osoba zatrudniona na stanowisku specjalisty ds. monitoringu powinna mieć co najmniej średnie wykształcenie oraz minimum 1 rok doświadczenia w realizacji projektów współfinansowanych z EFS. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Fundacja zatrudniła A.A. na stanowisku koordynatorki projektu na podstawie umowy zlecenia, w wymiarze 120 godzin miesięcznie. Natomiast w dniu [...] marca 2014 r. Skarżąca poinformowała Instytucję Pośredniczącą o zmianie osoby zatrudnionej na stanowisku specjalisty ds. monitoringu planując zatrudnić na tym stanowisku H.W. W związku z tym, że osoba ta nie posiadała odpowiedniego doświadczenia zawodowego, wymaganego wnioskiem o dofinansowanie, IP poinformowała Skarżącą, iż nie wyraża zgody na wskazaną zmianę. Pomimo braku zgody Fundacja, we wniosku o płatność za okres [...].02.2014-[...].04.2014 r. rozliczyła wynagrodzenie H.W. za miesiąc marzec 2014 r. Pismem z dnia [...] sierpnia i [...] października 2014 r. Skarżąca została wezwana przez Instytucję Pośredniczącą do zwrotu wydatków niekwalifikowalnych w łącznej kwocie 8.365,75 zł. W związku z brakiem zapłaty powyższej kwoty, zawiadomieniem z [...] listopada 2014 r. Marszałek Województwa [...] poinformował Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem funduszy europejskich. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Marszałek Województwa [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...] określił Fundacji kwotę do zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur w wysokości 8.365,75 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że powodem żądania zwrotu ww. kwoty były wyniki weryfikacji wniosku o płatność nr [...] za okres [...].02.2014 r. - [...].04.2014 r. Instytucja Pośrednicząca stwierdziła bowiem, że Strona dokonała zmian formy zaangażowania koordynatora projektu w stosunku do założeń określonych we wniosku o dofinansowanie, bez zgody IP, a na stanowisku specjalisty ds. monitoringu zatrudniła osobę, która nie posiadała odpowiedniego doświadczenia wymaganego zapisami wniosku o dofinansowanie. Tym samym naruszyła § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie, którego treść stanowi, że "Beneficjent zobowiązuje się do realizacji projektu na podstawie wniosku". Organ wyjaśnił, że na kwotę przypadającą do zwrotu (8. 365, 75 zł) składa się wynagrodzenie koordynatora projektu za styczeń i luty 2014 r. oraz wynagrodzenie specjalisty ds. monitoringu za marzec 2014 r. w łącznej kwocie 7.675,00 zł (wydatków bezpośrednich) oraz kwota 690,75 zł kosztów pośrednich stanowiących 9% kwoty wydatków bezpośrednich. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od powyższej decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 umowy o dofinansowanie Skarżąca była zobowiązania do realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, stanowiącego załącznik nr 1 do umowy. Stosownie § 24 ust. 1 umowy o dofinansowanie Strona zobowiązała się do zgłoszenia w formie pisemnej do Instytucji Pośredniczącej - nie później niż 1 miesiąc przed planowanym zakończeniem realizacji projektu, ewentualnych zmian wprowadzonych w projekcie, oraz przekazania wraz z ww. informacją aktualnego wniosku o dofinansowanie celem uzyskania pisemnej akceptacji IP w terminie 15 dni roboczych. Minister podzielił stanowisku organu pierwszej instancji, że zmiana formy zatrudnienia koordynatorki projektu (zatrudnionej na umowę zlecenie) była niezgodna z ustaleniami wynikającymi z wniosku o dofinansowanie, a przez to Strona dopuściła się naruszenia zapisów umowy o dofinansowanie w której zobowiązała się m.in. do zatrudnienia koordynatora projektu na umowę o pracę. Organ nie podzielił twierdzeń Skarżącej, że "forma zawarcia umowy ma znacznie drugorzędne", bowiem zgodnie z zapisami Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL pkt 6 podrozdział 3.4 "Beneficjent wskazuje we wniosku o dofinansowanie projektu szacunkowy wymiar czasu pracy personelu projektu (etat/liczba godzin) niezbędnej do realizacji zadania/zadań, co stanowi podstawę do oceny kwalifikowalności wydatków personelu projektu na etapie wyboru projektu". Realizowany przez Skarżącą projekt współfinansowany jest ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego, który za cel stawia sobie m.in. działania na rzecz zwiększenia szans obywateli do znalezienia i utrzymania pracy, działania na rzecz zapewnienia równego dostępu obywateli do rozwoju osobistego na rynku pracy, a także promowanie stabilnych form zatrudnienia, jakimi są umowy o pracę. Organ odwoławczy podkreślił, że Skarżąca w trakcie realizacji projektu zobowiązana była realizować go zgodnie z podpisana umową, a wszystkie odstępstwa od tego działania mogą być potraktowane jako naruszanie warunków umowy. Organ wskazał, że zgodnie z umową o dofinansowanie projektu Fundacja wymagała od osoby zatrudnionej na stanowisku specjalisty ds. monitoringu odpowiedniego doświadczenia, tj. minimum jednego roku doświadczenia w realizacji projektów szkoleniowych współfinansowanych z EFS, a następnie zatrudniła na tym stanowisku osobę, która go nie posiadała. W ocenie organu odwoławczego Strona nie zadośćuczyniła zatem wymogom jakie na nakładały na nią zapisy wniosku, a tym samym zatrudniając osobę nieposiadającą wymaganego doświadczenia naruszyła zapisy umowy. W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju stwierdzone uchybienia Skarżącej stanowią przesłankę do uznania za naruszenie przez Stronę procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885, ze zm.; dalej: u.f.p.), a przez to do orzeczenia wydatków niekwalifikowalnych w ramach rozliczonych kosztów wynagrodzenia koordynatorki projektu za okres styczeń-luty 2014 r. w wysokości 6 800,00 zł oraz wynagrodzenia specjalisty ds. monitoringu za marzec 2014 r. w wysokości 875,00 zł. Odpowiednio zwrotowi powinna również podlegać naliczona ryczałtowo (9%) od niekwalifikowalnych wydatków bezpośrednich – kwota kosztów pośrednich w wysokości 690, 75 zł. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Fundacja zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1. prawa procesowego, tj. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie i stosowanie jako podstawę prawną wydanej decyzji administracyjnej wytycznych i zaleceń, które nie są przepisami powszechnie obowiązującego prawa i nie mają mocy wiążącej, 2. prawa procesowego, tj. art. 75 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowodów z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, 3. prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez nie dokonanie ustalenia, jakie środki zostały faktycznie wydatkowane na cele projektu, 4. przepisów postępowania administracyjnego, a to naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia decyzji, które doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a które to naruszenia nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji, 5. prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez rozstrzygnięcie, że Skarżąca zobowiązana jest do zwrotu środków publicznych, pomimo ze Skarżąca nie dopuściła się naruszenia żadnych przepisów powszechnie obowiązujących ani też nie naruszyła "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki" (dalej: Wytyczne) oraz "Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki", Przedstawiając powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto Fundacja wniosła o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego - na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) - z pytaniem prawnym o następującej treści: Czy art. 5 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 6 i art. 35 ust. 3 pkt 4a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) jest zgodny z art. 87 oraz art. 93 ust. 2 Konstytucji? W motywach skargi Fundacja przedstawiła obszerne uzasadnienie dla przedstawionych zarzutów oraz wniosku o zawieszenie postępowania i zwrócenie się przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi oraz oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania i skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego. Pełnomocnik Skarżącej na rozprawie cofnął wnioski zawarte w skardze: o zawieszenie postępowania oraz o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie. Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia zasadności zwrotu części dofinansowania w kwocie 6.800,00 zł – jako wydatków niekwalifikowalnych przedstawionych do rozliczenia w ramach wynagrodzenia koordynatora projektu za styczeń - luty 2014 r. oraz w kwocie 875,00 zł – jako wydatków niekwalifikowalnych przedstawionych do rozliczenia w ramach wynagrodzenenia specjalisty ds. monitoringu projektu za marzec 2014 r. a także niekwalifikowalnych kosztów pośrednich w wysokości 690,75 zł (9% x 7.675,00 zł= 690,75 zł). Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju za podstawę orzekania został ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Pomimo powołania przez Stronę w skardze przepisów wskazujących na braki w ustaleniu stanu faktycznego, Fundacja nie kwestionowała, iż zatrudniła na stanowisku koordynatorki projektu osobę na podstawie umowy zlecenia w wymiarze 120 godzin miesięcznie, chociaż forma zatrudnienia tej osoby nie była zgodna z wymogami wynikającym z wniosku o dofinansowanie, w którym zakładano zaangażowanie do projektu koordynatora projektu na podstawie umowy o pracę. Skarżąca nie kwestionowała również zapisów wniosku o dofinansowanie w zakresie wymogu (posiadania minimum jednego roku doświadczenia w realizacji projektów szkoleniowych współfinansowanych z EFS) niezbędnego do zatrudnienia danej osoby w charakterze specjalisty ds. marketingu oraz nie przedłożenia CV osoby zatrudnionej w tym charakterze, potwierdzającego taki wymóg, co stanowiło podstawę do odmowy, pismem IP z [...] marca 2014 r., wyrażenia zgody na zmianę na stanowisku specjalisty ds. monitoringu [...] marca 2014 r. Warunki powyższe wynikały wprost z zapisów wniosku Skarżącej o dofinansowanie projektu - pkt. 3.7 ,,Opis sposobu zarządzania projektem’’, który to wniosek stanowił załącznik do umowy z [...] czerwca 2013 r. zawartej pomiędzy Fundacją a Województwem [...] o dofinansowanie projektu ,,Zaktualizuj swoje umiejętności’’. Zgodnie z § 3 ust. 1 wskazanej umowy Beneficjent zobowiązuje się do realizacji Projektu na podstawie wniosku. Przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu Beneficjent zobowiązuje się stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych, o których mowa w ust. 2 i § 1 pkt 6. (ust. 4 § 3 umowy). Zgodnie z kolei z § 1 pkt 6 ilekroć w umowie jest mowa o "wydatkach kwalifikowalnych" należy przez to rozumieć wydatki kwalifikowalne zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, które zamieszczone są na stronie internetowej Instytucji Pośredniczącej: [...]. Jako podstawę prawną obowiązku zwrotu części środków przekazanych Fundacji na podstawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu "Zaktualizuj swoje umiejętności" z dnia [...] czerwca 2012 r. , w decyzji wydanej przez Marszałka Województwa [...] w dniu [...] stycznia 2015 r. wskazane zostały m.in. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 pkt 1 u.f.p. Zatem bezzasadne są zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 6 kpa, gdyż decyzje organów orzekających posiadają prawidłowo przytoczoną i umotywowaną podstawę prawną do ich wydania. W myśl § 13 ust. 1 umowy o dofinansowanie, jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm.), 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, które są naliczane zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p. Z kolei zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 u.f.p.). Zgodnie z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Natomiast art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2 (art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p.). Powyższe wymagania formalne dotyczące zwrotu środków określone art. 207 u.f.p. zostały przez organ I instancji wypełnione. Należy podkreślić, że zasadnie organy orzekające wskazały, że wykorzystanie środków na wynagrodzenie koordynatora projektu oraz specjalisty ds. monitoringu projektu nastąpiło z naruszeniem procedur, o jakich mowa w art. 185 u.f.p. Organy orzekające w obydwu instancjach miały podstawy do uznania tych wydatków za niekwalifikowalne. Zgodnie bowiem z zapisami Podrozdziału 3.1 pkt 1 lit. h) Wytycznych warunkiem kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL jest ich zgodność z zatwierdzonym budżetem projektu, który to warunek nie został spełniony. Skarżąca nie przewidziała w budżecie projektu wynagrodzenia dla koordynatora projektu zatrudnionego na podstawie umowy zlecenia, a także wynagrodzenia dla specjalisty ds. monitoringu, który nie posiada doświadczenia wymaganego wnioskiem o dofinansowane projektu. W ocenie Sądu zatem i wbrew stanowisku Skarżącej poniesienie przez Fundację kwestionowanych wydatków w sposób niezgodny z umową o dofinansowanie oraz Wytycznymi nie powinno, w rozpatrywanej sprawie, budzić wątpliwości. Sąd podnosi, że podstawą do wydania Wytycznych jest art. 35 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej oraz spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską, a także w celu zapewnienia jednolitości zasad wdrażania programów operacyjnych może, z uwzględnieniem art. 26, wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych w zakresie m.in.: 4) trybu dokonywania płatności i rozliczeń; 4a) kwalifikowania wydatków w ramach programów operacyjnych; 5) trybu monitorowania postępów realizacji programów operacyjnych; 6) trybu i zakresu sprawozdawczości z realizacji programów operacyjnych; 6a) jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych, zgodnych z art. 28 ust. 1; 7) sposobu oceny programów operacyjnych; 8) warunków technicznych gromadzenia i przekazywania danych w formie elektronicznej; 9) kontroli realizacji programów operacyjnych; 9a) warunków certyfikacji oraz przygotowania prognoz wniosków o płatność do Komisji Europejskiej w Programach Operacyjnych w ramach Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013; 9b) korekt finansowych w ramach programów operacyjnych; 10) sposobu postępowania w razie wykrycia nieprawidłowości; 11) innych spraw związanych z przygotowaniem i wdrażaniem programów operacyjnych. Natomiast powołany w cyt. art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r. przepis art. 26 wskazuje co należy do zadań Instytucji Zarządzającej. Zadaniem tej instytucji jest m.in. określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r.) Zgodnie z art. 35 ust. 7 u.z.p.p.r. minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego: 1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, treść wytycznych, o których mowa w ust. 3, a także ich zmian; 2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" komunikat o miejscu publikacji wytycznych oraz ich zmian, a także o terminie, od którego wytyczne lub ich zmiany będą stosowane. Zatem, skoro moc wiążąca Wytycznych nie może być kwestionowana, to w ocenie Sądu, Strona miała obowiązek zastosowania się do nich. Naruszenie procedur o których mowa w art. 184 u.f.p. będzie więc polegało na naruszeniu przepisów powszechnie obowiązujących, umowy międzynarodowej, umowy o dofinansowanie i innych procedur niestanowiących źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Należy podkreślić, że projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. Odnosząc się natomiast do argumentów Strony dotyczących ograniczania możliwości wykonywania pracy oraz możliwości zarobkowania, według swobodnego wyboru zleceniodawcy i zleceniobiorcy, a opartych na treści art. 10 § 1 Prawa pracy, art. 24, art. 32 ust. 2, art. 65 ust. 1, art. 31 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 735 § 2 Kodeksu cywilnego, należy uznać je za niezasadne. Podkreślić należy, że Skarżąca i jej pracownik (zleceniobiorca) mogli zawrzeć umowę swobodnie, także w zakresie koordynowania projektu. Jednakże wówczas Skarżąca powinna liczyć się z konsekwencjami w postaci braku możliwości sfinansowania takiego wydatku ze środków otrzymanych na podstawie umowy z [...] czerwca 2013 r. o dofinansowanie projektu ,,Zaktualizuj swoje umiejętności’’. Tym samym powoływanie się na powyższe przepisy prawa oraz gwarantowane Konstytucją RP wolności (art. 31 Konstytucji) są zupełnie nie adekwatne do przedmiotowej sprawy. Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie, jak również inne umowy (o pracę, zlecenia) nałożyła na siebie określone obowiązki, od których przestrzegania zależało czy wszystkie przekazane środki będą uznane za kwalifikowalne. Łamiąc określone reguły do których przestrzegania zobowiązała się, nie może obecnie powoływać się na zasadę proporcjonalności, czy też zasadę swobody umów i ochrony pracy. Co więcej Wytyczne w zakresie kwalifikowania są jednakowe dla wszystkich, a organ nie żądał od Strony zwrotu całości kwoty przeznaczonej na wynagrodzenie koordynatora projektu, tylko zażądał zwrotu kwoty należnej koordynatorowi projektu na podstawie niedopuszczalnej umowy zlecenia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy pozostaje zarzut Fundacji wskazujący, że organ nie był uprawniony na podstawie art. 220 § 1 k.p.a. do żądania od Skarżącej oświadczenia czy zaświadczenia. Należy bowiem zauważyć, że Skarżąca w rozpatrywanej sprawie nie była zobowiązana do złożenia oświadczenia lub zaświadczenia. Natomiast co do zasady obowiązek przedstawienia na pisemne wezwanie Instytucji Pośredniczącej informacji i wyjaśnień związanych z realizacją projektu wynika z treści § 19 i § 10 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przez organ art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy obydwu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi regułami wskazywały przyczyny, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Zasada przekonywania nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia, z czego w ocenie Sądu organy obydwu instancji się wywiązały, a wyrazem tego są uzasadnienia decyzji administracyjnych wydanych w toku postępowania. Uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy, które wymagane są przepisami k.p.a., wskazuje powody dla których organ orzekł w określony sposób i powody, dla których argumenty Strony były nietrafne. Zupełnie nietrafne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 75, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Skarżąca przedstawionych powyżej ustaleń faktycznych nie kwestionuje, a jedynie stara się wykazać, że niezastosowanie się do Wytycznych nie powinno pociągać za sobą uznania wydatku za niekwalifikowany. Spór ma zatem charakter prawny. Brak jest podstaw do wskazywania, że organ nie przeprowadził określonych dowodów (art. 75 k.p.a.),czy też nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również, że nie dokonał w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W sprawie również nie można doszukać się naruszenia art. 80 k.p.a. ponieważ został zebrany cały materiał potrzebny do wydania rozstrzygnięcia. Organy dokonały analizy tego materiału i przeprowadziły wyczerpującą wykładnię przepisów oraz reguł obowiązujących Skarżącą i na podstawie tego materiału wydały kwestionowane rozstrzygnięcie. Powoływanie się przez Stronę na decyzję Ministra z [...] czerwca 2013r., która nie została poddana kontroli Sądu, a także co najbardziej istotne nie dotyczy sprawy będącej przedmiotem sporu nie mogło przyczynić się do zmiany stanowiska Sądu. Reasumując, wydana decyzja posiada podstawę prawną, a inną procedurą są m.in. Wytyczne, do których stosowania zobowiązała się Skarżąca podpisując umowę. Umowa o dofinansowanie ma charakter mieszany, gdyż z jednej strony bezsporne jest, że jest umową cywilnoprawną, ale w części dotyczącej odzyskiwania kwot niekwalifikowalnych (art. 207 u.f.p.) ustawodawca przewidział obowiązek wydania decyzji administracyjnej i kompetencje dla sądu administracyjnego do rozstrzygania w tym zakresie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.