V SA/Wa 2436/11

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D.Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez: 1. zwolnienie od kosztów sądowych, 2. ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. D. Q. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż zamieszkuje w ośrodku migranta, nie posiada stałego źródła dochodów, utrzymuje się z pracy dorywczej, z której otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w wysokości 500 zł oraz pozostaje na utrzymaniu znajomych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Sytuacja materialna skarżącego jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim cudzoziemiec nie posiada stałego źródła dochodów, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z udziałem w postępowaniu sądowym. Jednocześnie wzięto pod uwagę, iż wnioskodawca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.