V SA/Wa 245/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP; oddala skargę. Wnioskiem z [...] stycznia 2008 r. S. G. wystąpił do Wojewody Ł. o zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na czas oznaczony. Wniosek złożył w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Decyzją z nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. Wojewoda Ł. odmówił udzielenia Wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązał go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Wojewoda wskazał, że Cudzoziemiec złożył już wcześniej wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 154 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, póz. 1175), a zatem nie spełnia głównej przesłanki, określonej w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Od ww. decyzji Wojewody Ł. Skarżący złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W odwołaniu Cudzoziemiec zwrócił się o uchylenie decyzji organu I instancji, wskazując jednocześnie, iż ustawa z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw nie wyklucza możliwości ponownego złożenia wniosku w trybie abolicji w sytuacji, gdy cudzoziemcowi odmówiono poprzednio udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, iż organ l instancji nie uwzględnił istoty abolicji, a także jej celu, zgodnie z którymi ma ona ułatwić zalegalizowanie pobytu osobom, które poprzednio z niej nie skorzystały. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2008 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych ustaw (Dz.U. z 2007 r., nr 120, poz. 818) i art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Szef Urzędu wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach i niektórych innych ustaw, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium jest w dniu wejścia w życie nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie wskazane w tym przepisie warunki w tym – nie składał dotychczas wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy o cudzoziemcach. Wskazując, iż w przedmiotowej sprawie Cudzoziemiec w dniu [...] grudnia 2003 r. złożył już wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 154 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, Szef Urzędu podniósł, że Wnioskodawca nie spełnia ostatniej przesłanki z art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, warunkującej udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Od decyzji tej S. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej organowi do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 18 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. W uzasadnieniu skargi Cudzoziemiec wskazał, iż odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie w trybie art. 18 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw może mieć miejsce jedynie wówczas gdy "przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia zostaną ustalone w sposób niewątpliwy, tj. co najmniej w oparciu o dokładnie przeprowadzone postępowanie dowodowe". Dalej podkreślił, iż organy miały obowiązek dokładnie zbadać istnienie tych przesłanek, korzystając z dostępnych środków dowodowych, czego w niniejszej sprawnie nie uczyniono, pomimo treści odwołania cudzoziemca, w którym wskazywał on na "mankamenty materiału dowodowego". Skarżący zarzucił również Szefowi Urzędu nieprawidłową interpretację art. 18 ww. ustawy wskazując jednocześnie, iż organ nie wziął pod uwagę celu instytucji abolicji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.], Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Oceniając pod tym względem zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], stwierdzić należy, iż jest ona zgodna z prawem. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, w dniu [...] grudnia 2003 r. S. G. złożył w trybie art. 154 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. nr 128, poz. 1175) wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją Wojewody Ł. z [...] marca 2004 r., nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] odmówiono Wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zobowiązując jednocześnie Cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP w ciągu siedmiu dni od daty otrzymania decyzji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120 póz. 818) cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki: 1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy; 2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania; 3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku; 4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach). Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, iż Cudzoziemiec nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z 24 maja 2007 r. Jak już bowiem wskazano S.G. w dniu [...] grudnia 2003 r. złożył w trybie art. 154 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku rozpoznania wniosku Zainteresowanemu odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zobowiązując jednocześnie Cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP. Sąd podkreśla, iż organ prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż istotny jest sam fakt uprzedniego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy o cudzoziemcach, nie ma natomiast znaczenia jaka decyzja została wydana w wyniku jego rozpoznania. W związku z powyższym nieistotnym jest, iż w wyniku rozpoznania wniosku Wnioskodawca nie uzyskał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, istotnym natomiast, że Cudzoziemiec skorzystał już wcześniej z przedmiotowej procedury. W związku z powyższym – wobec nie budzącej wątpliwości treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw – organ prawidłowo wskazał, że w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia łącznie przesłanek z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna. Podkreślić zatem należy, że podniesiony w skardze zarzut błędnej interpretacji art. 18 ust. 1 cyt. ustawy jest bezpodstawny, natomiast przedstawiona przez skarżącego w odwołaniu interpretacja ww. przepisu jest sprzeczna z jego brzmieniem. Wobec powyższego organ słusznie wskazał, iż wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, dotycząca słusznego interesu strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego, co bez wątpienia miałoby miejsce gdyby wbrew treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw organ rozstrzygnął sprawę zgodnie z wnioskiem Cudzoziemca. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Skoro bowiem Cudzoziemiec nie spełnia jednej z przesłanek z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, bezcelowe byłoby dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż nie mogło ono w jakikolwiek sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.