V SA/Wa 2451/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... sierpnia 2012r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia ... kwietnia 2012r., nr ...; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. W. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z dnia ... sierpnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego ARiMR w G. z dnia ... kwietnia 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej dnia ... listopada 2009 r. przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. w sprawie przyznania J. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 rok. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dnia ... maja 2009 r. J. W. złożyła w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w P. wniosek o przyznanie płatności na rok 2009. Decyzją z dnia ...listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P.przyznał wnioskodawczyni płatności (jednolitą płatność obszarową) w kwocie ... zł. Płatności zostały przyznane do wnioskowanej powierzchni. Decyzją z dnia ... kwietnia 2012 r. Dyrektor ... Oddziału Regionalnego ARiMR w G. stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia ... listopada 2009 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy wymienioną na wstępie decyzją Prezesa ARiMR z dnia ... sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR powołując się na wyrok NSA w Warszawie wydany w sprawie o syg.akt V SA 2998/99 w dniu 26.09.2000 r. stwierdził, że "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". Prezes ARiMR wymienił przepisy, które miały zastosowanie w sprawie i określone w nich przesłanki, które muszą być spełnione, aby rolnik uzyskał płatności bezpośrednie do gruntów rolnych. Następnie Organ orzekający omówił zasady identyfikacji działek rolnych ustalone w przepisach Unii Europejskiej, w szczególności w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającym rozporządzenia (WE) Nr 1290/2005, (WE) Nr 247/2006, (WE) Nr 378/2007 oraz uchylającym rozporządzenie (WE) Nr1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31.01.2009, str. 16,dalej: Rozporządzenie Rady (WE) Nr 73/2009) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającym szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18 ze zm.; dalej: rozporządzenie Komisji (WE) Nr 796/2004). W dalszej części uzasadnienia Prezes ARiMR wskazał, że stosownie do treści art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, państwo członkowskie (...) rozprowadza wydrukowane uprzednio formularze w oparciu o obszary określone w poprzednim roku oraz dostarcza materiały graficzne wskazujące położenia takich obszarów (...). Zgodnie zaś z art. 25 ustawy o płatnościach rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję. Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 przekazany rolnikowi, stosownie do treści ww. art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz art. 25 ust. 2 ww. ustawy o płatnościach wstępnie zadrukowany formularz wniosku zawiera informacje na temat maksymalnego kwalifikowalnego obszaru przypadającego na działkę referencyjną dla celów systemu płatności obszarowych. A nadto przekazany z ww. wnioskiem materiał graficzny wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, zaś rolnik składając wniosek, wskazuje położenie każdej działki rolnej. Organ orzekający wskazał, iż ustalenie, czy dane grunty kwalifikują się do objęcia płatnościami w ramach systemów wsparcia bezpośredniego następuje w wyniku przeprowadzonej zgodnie z treścią art. 24 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 kontroli administracyjnej, która stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia dotyczy zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych oraz weryfikuje kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich, tzn. polega na porównaniu danych dotyczących poszczególnych działek rolnych zawartych we wniosku z danymi znajdującymi się w systemie identyfikacji działek rolnych, w tym szczególnie polega na porównaniu powierzchni działek rolnych z wniosku z zapisaną w systemie identyfikacji działek rolnych maksymalną powierzchnią kwalifikowalną do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych, na których znajdują się deklarowane działki rolne. Zgodnie z ww. przepisem płatności przysługują do powierzchni nie większej niż wyznaczony maksymalny kwalifikowalny obszar. W przypadku wykrycia jakiejkolwiek niezgodności pomiędzy powierzchnią deklarowaną do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych a wartością wyznaczonego maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek wyjaśnić stwierdzone nieprawidłowości stosownie do dyspozycji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa. Rażące naruszenie prawa przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.polegało, w ocenie Prezesa ARiMR, na wydaniu decyzji o przyznaniu płatności pomimo niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i w rezultacie przyznaniu płatności do powierzchni ... ha w sytuacji gdy łączna powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru wynosiła ... ha. Powołując się na treść ww. art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, Prezes ARiMR stwierdził, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy powierzchnią zgłoszoną do płatności przez wnioskodawczynię a wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych oraz zaimplementowanej do ww. systemu identyfikacji (...) ortofotomapy. Niewyjaśnienie rozbieżności i przyznanie płatności do wnioskowanej powierzchni świadczy o tym, że organ orzekający nie uczynił zadość obowiązkowi nałożonemu na ten organ na mocy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy o płatnościach w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, czym rażąco naruszył wskazane przepisy. Ponadto Prezes ARiMR odnosząc się do podniesionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu braku ustaleń faktycznych i prawnych w uzasadnieniu tej decyzji, uznał wadliwość tego uzasadnienia i dokonał w tym zakresie uzupełnienia uzasadnienia decyzji I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia... sierpnia 2012 r. J. W.wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez ustalenie, że decyzja ....11.2009r. rażąco narusza prawo i art. 107 § 1 i3 kpa poprzez brak wskazania uzasadnienia faktycznego i prawnego. W motywach skargi skarżąca podniosła, że organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jakich przyczyn dokonano zmniejszenia wyliczonej powierzchni - ... ha, maksymalnego kwalifikowanego obszaru dla w/w działek w stosunku do ogólnej powierzchni - ... i czy zostało to spowodowane obniżeniem proporcjonalnym powierzchni wszystkich tych działek, czy tylko niektórych, czy też jednej z nich. Zarzuciła brak wskazania w oparciu o jakie dowody dokonano ustalenia maksymalnego obszaru kwalifikowanego do dopłat, czy były to dowody zgodne z obowiązującym prawem, a w szczególności ważne, tj. sporządzone w okresie 5 lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W art.16 k.p.a. ustanowiona została ogólna zasada trwałości decyzji administracyjnych. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. "Zasada trwałości decyzji administracyjnej służy realizacji takich wartości, jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, zaufanie do organów państwa, zaufanie do prawa (M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne..., s. 116, w: G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Lex 2010). Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym z orzeczeń zacytowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" - wyrok NSA w Warszawie sygn.akt V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r.; "O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą" - wyrok NSA w Warszawie sygn.akt III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. Tak więc nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art.156§1 pkt 2 k.p.a. W rozpoznanej sprawie Dyrektor Oddziału ARiMR orzekając jako organ I instancji uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącej płatności za 2009 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wobec błędnego ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art.7 k.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Orzekający jako organ II instancji Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.rażąco narusza przepisy prawa procesowego tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa, bowiem przyznając wnioskodawczyni płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P.przyznał przedmiotowe płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na objętej wnioskiem działce rolnej ..., zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit, c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 i przyznał płatność do powierzchni niekwalifikującej się do przyznania płatności. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że przepis art.3 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r. Nr 170, poz.1051 ze zm.), dalej przywoływanej jako ustawa, (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności za 2009 r.) stanowił, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i 77§1 k.p.a. stanowiły, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wyżej wyjaśniono cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego przepisu, przez ich proste zestawienie ze sobą. Natomiast w rozpoznawanej sprawie dla stwierdzenia, czy decyzja o przyznaniu płatności została wydana z naruszeniem prawa konieczne było przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie określenia maksymalnej kwalifikowanej powierzchni dla każdej z działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Dopiero po dokonaniu porównania powierzchni działek wskazanych we wniosku z powierzchniami działek w systemie identyfikacji działek rolnych można było ustalić, czy powierzchnie te są niezgodne i następnie ustalić, czy płatność przyznano do działki większej niż powierzchnia ewidencyjno – gospodarcza PEG wyznaczona dla danej działki. Jeżeli w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wielkości działek , do których mogą być przyznane płatności bezpośrednie, to naruszenie prawa nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. W tym miejscu należy przypomnieć, co wynika z uzasadnienia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.z dnia ...listopada 2009 r. o przyznaniu skarżącej wnioskowanych płatności, a co zostało pominięte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wydanie decyzji o przyznaniu skarżącej płatności za 2009 r. poprzedzone było przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu decyzji o przyznaniu płatności wskazano, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła ... ha , przy powierzchni deklarowanej ... ha. Powierzchnia ... ha została ustalona w oparciu system informacji geograficznej o którym mowa w art.17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Płatność została przyznana do powierzchni wnioskowanej, ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną i stwierdzoną nie przekraczał 0,1 ha i 20% całkowitej zadeklarowanej powierzchni. Nie można wykluczyć, że przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami bezpośrednimi na 2009 r. doszło do uchybień i w konsekwencji nieprawidłowego ustalenia tej powierzchni. Ustalenia w zakresie powierzchni kwalifikowanej do dopłat nie są jednak przedmiotem niniejszego postępowania. Gdyby stan faktyczny został ustalony błędnie, to niewątpliwie stanowiłoby to naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. i ustawy w sprawie płatności bezpośrednich, nie byłoby to jednak rażące naruszenie prawa kwalifikujące do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art.156§1 pkt 2 k.p.a. W zaskarżonej decyzji organ orzekający powołując się na przepis art.24 ust.1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego wskazał, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy wielkością powierzchni zgłoszonej do płatności przez wnioskodawczynię , a wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych, z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego oraz zaimplementowanej do systemu identyfikacji ortofotomapy. Stanowisko takie jest niewątpliwie słuszne. Nie wyjaśnienie ewentualnych rozbieżności stanowiłoby naruszenie wskazanych przez organ przepisów procedury, nie stanowiłby jednak, w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, rażącego naruszenia prawa. Sąd wskazuje, że przepis art. 24 ust. 1 lit.c rozporządzenia 796/2004 stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Cytując przepis art.24 ust.1 lit c rozporządzenia 796/2004 organ orzekający nie wziął pod uwagę treści ust. 2 tego artykułu, zgodnie z którym po wskazaniu nieprawidłowości wykrytych podczas kontroli krzyżowych uruchamia się odpowiednią procedurę administracyjną, a w razie konieczności także przeprowadza kontrolę na miejscu. Z przepisu ust. 2 wynika, że niezgodność pomiędzy działką zadeklarowaną , a działką w systemie identyfikacji działek nie oznacza, iż parametry działki określone w systemie identyfikacji są z pewnością prawidłowe i należy je bezwzględnie przyjąć jako podstawę ustalenia powierzchni kwalifikowanej do dopłat ale, że należy dokonać stosownych ustaleń, w tym przeprowadzając kontrolę na miejscu . Również przywołany wyżej przepis art.23 rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, dalej rozporządzenie 1782/2003, dotyczący kontroli administracyjnych, stanowiący w ust.1, że Państwa Członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności, w ust. 2 stanowi, że kontrole administracyjne są uzupełniane systemem kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kwalifikowania się do pomocy. Należy również zaznaczyć, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, wniosek został złożony na formularzu przysłanym rolnikowi wraz z materiałem graficznym zawierającym działki producenta stosownie do art.25 ust. 2 ustawy w zw. z art.19 ust.2 rozporządzenia 73/2009 i art. 12 ust.3 rozporządzenia 796/2004, który stanowi, że celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), z góry ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiał graficzny przekazany rolnikowi, zgodnie z tymi samymi przepisami, wskazuje granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P.oceniając wniosek złożony na przesłanym uprzednio rolnikowi formularzu wraz z załącznikami graficznymi, nie wziął pod uwagę powierzchni kwalifikowanej do płatności na poszczególnych działkach ewidencyjnych zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych , stosownie do treści art.24 ust.1 lit.c. Oceniając decyzję nie można również stwierdzić, czy organ orzekający prawidłowo zastosował tę wielkość. Ustalenie wystąpienia ewentualnych niezgodności między powierzchnią do której przyznano płatności a powierzchnią referencyjną wymaga, jak wyżej powiedziano, przeprowadzenia postępowania dowodowego. Niewyjaśnienie ewentualnych rozbieżności mogłoby stanowić naruszenie wskazanych przez Prezesa ARiMR przepisów procedury, brak jednak podstaw do uznania iż byłoby to rażące naruszenie tych przepisów. Reasumując, należy stwierdzić, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.o przyznaniu producentowi rolnemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2009 r. została wydana w oparciu o właściwą, mającą w sprawie zastosowanie podstawę prawną - art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powzięcie wątpliwości co do nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, które mogło skutkować zawyżeniem kwoty przyznanej płatności nie stanowi podstawy do uznania, że postępowanie to zostało przeprowadzone z rażącym naruszenia prawa, a co za tym idzie ewentualne nieprawidłowości nie mogą być konwalidowane wzruszeniem decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego - nieważnościowego. Wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć , wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200, 205§2 p.p.s.a. i § 14 ust.2 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U.Nr 163, poz.1349 ze zm.).