V SA/Wa 2457/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej oddala skargę. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W związku z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w S. w Powiecie B. w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi, okres badany: 2009 r., pismem z dnia ... listopada 2013 r. nr ... Minister Edukacji Narodowej poinformował Ministra Finansów o uzyskaniu przez Powiat B. nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 w wysokości 1.793.113 zł. Minister Edukacji Narodowej poinformował, że w wyniku błędów popełnionych przez dyrektorów szkół i placówek prowadzonych przez Powiat B. przy wypełnianiu danych systemu informacji oświatowej wg stanu na dzień ... września 2008 r. łączna liczba uczniów przeliczeniowych została zawyżona o 443,9703 uczniów. 2. Pismem z dnia ... listopada 2013 r. nr ... Powiat B. został powiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009. 3. W odpowiedzi na pismo Ministra Finansów, w piśmie z dnia...grudnia 2013 r. nr ... Powiat B. wypowiedział się w kwestii wykazania w systemie informacji oświatowej danych o liczbie wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P. nie zgadzając się z przyjętą przez Urząd Kontroli Skarbowej w S. interpretacją dotyczącą wykazywania wychowanków młodzieżowych ośrodków wychowawczych. 4. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy Minister Finansów decyzją z dnia ... grudnia 2013 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) i art. 104 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu sprawy zwrotu przez Powiat B. części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 zobowiązał Powiat B. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r. w wysokości 1.793.113 zł. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku stwierdzenia, że jednostka samorządu terytorialnego otrzymała część oświatową subwencji ogólnej w kwocie wyższej od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy - w drodze decyzji, zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty, chyba że jednostka samorządu terytorialnego dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot. W myśl art. 37 ust. 3 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego kwoty uzyskane nienależnie przez jednostkę samorządu terytorialnego, przy ustalaniu części oświatowej subwencji ogólnej, podlegają zwrotowi do budżetu państwa. Minister Edukacji Narodowej, dysponując bazą danych systemu informacji oświatowej zweryfikowaną przez jednostki samorządu terytorialnego, dokonał podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009 (Dz. U. Nr 235, poz. 1588). Zakres zadań realizowanych przez poszczególne jednostki samorządu terytorialne, stanowiący podstawę do naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 określony został na podstawie danych o liczbie uczniów (wychowanków) w roku szkolnym 2008/2009, wykazanych w systemie informacji oświatowej (według stanu na dzień września 2008 r. i na dzień 10 października 2008 r.) oraz etatów nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, wykazanych w sprawozdaniu EN-3 (według stanu na dzień 10 września 2008 r.). Przy naliczaniu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 przy wagach P2, P2, P2, i P36 mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie/wychowankowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień ... września 2008 r., posiadający orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia ... września 1991 r. o systemie oświaty, a przy wadze P34 - wychowankowie młodzieżowych ośrodków wychowawczych korzystający z zakwaterowania w tych ośrodkach. W systemie informacji oświatowej według stanu na dzień ...września 2008 r.: Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w. P wykazał zawyżoną o 17 uczniów liczbę uczniów ogółem, zawyżoną o 17 uczniów liczbę uczniów/wychowanków przeliczonych wagami P1, P26, P34, P40, zawyżoną o 48 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, Szkoła Specjalna Przysposabiająca do Pracy w. K. wykazała zawyżoną o 3 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, zaniżoną o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P4 na skutek zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia, zawyżoną o 1 ucznia liczbę uczniów przeliczonych wagą P5, Niepubliczny Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy w. K. wykazał zawyżoną o 16 liczbę wychowanków przeliczonych wagą P36, Zespół Szkół Specjalnych w. B. wykazał zawyżoną o 2 uczniów liczbę uczniów ogółem, zawyżoną o 4 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P2, zawyżoną o 1 ucznia przeliczonych wagą P5 oraz P26, zawyżoną o 2 uczniów liczbę uczniów przeliczonych wagą P40. Dane te zostały ustalone na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej przedstawionych w piśmie z dnia ... listopada 2013 r. oraz wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia ... listopada 2013 r. nr ... skierowanego do Powiatu B.. Część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2009, o której Powiat B. został powiadomiony pismem z dnia ... stycznia 2009 r. nr ..., została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej, o 443,9703 uczniów, liczby uczniów przeliczeniowych i wynosiła 16.448.345 zł. Po ponownym przeliczeniu, tj. bez uwzględnienia 443,9703 uczniów przeliczeniowych, część oświatowa subwencji ogólnej wynosiła 14.655.232 zł. Kwotę 1.793.113 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymał Powiat B. na rok 2009, a kwotą ustaloną w niniejszym postępowaniu, należy uznać za kwotę nienależną. Kwota ta podlega zwrotowi do budżetu państwa. 5. Pismem z dnia ...grudnia 2013 r. Powiat B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2013 r. i jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie: - art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nie ustalenie czy wykazanych w systemie informacji oświatowej 48 uczniów Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego, przeliczonych wagą P2, posiadało orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, - art. 8 K.p.a. poprzez działanie niezgodne z zasadami dobrej administracji, tj. ogólnikowe uzasadnienie decyzji, w którym brak było ustosunkowania się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne oraz poprzez zastosowanie takiej wykładni przepisów, która prowadzi do rezultatów niemożliwych do przyjęcia w demokratycznym państwie prawa, - art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez przyjęcie, że ustalona dla Powiatu B. część oświatowa subwencji ogólnej za 2009 r. była wyższa od należnej. 6. Minister Finansów decyzją z dnia ... marca 2015 r. Nr ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego po rozpatrzeniu wniosku Powiatu B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty 1 793 113 zł części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 r., utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 5 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, Minister Edukacji Narodowej, biorąc pod uwagę zakres zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego, podzielił część oświatową subwencji ogólnej na rok 2009 między poszczególne jednostki samorządu terytorialnego według algorytmu określonego w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009 (Dz. U. Nr 235, poz. 1588). Algorytm przewidywał m.in. odrębne wagi P2, P4, P5 i P36, przy których mogli być uwzględnieni jedynie uczniowie wykazani w systemie informacji oświatowej, według stanu na dzień 30 września 2008 r., którzy posiadali orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.). Liczba uczniów (wychowanków) szkół i placówek uwzględniona przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego została ustalona na podstawie danych uzyskanych z systemu informacji oświatowej według stanu na dzień ...września 2008 r. i na dzień ... października 2008 r. Zgodnie z art. 71b ust. 3 ww. ustawy o systemie oświaty orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Jedyną podstawę do wykazywania uczniów objętych kształceniem specjalnym w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień ...września 2008 r., a następnie uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej na rok 2009, stanowiły orzeczenia publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego, przy czym uczniowie ci powinni zostać wykazani w systemie informacji oświatowej zgodnie z niepełnosprawnością wskazaną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. W myśl art. 71b ust. 1 ustawy o systemie oświaty kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a ww. ustawy, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych (art. 71b ust. 3 ww. ustawy). Zespół orzekający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, wydaje stosowne orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność, tylko w takim przypadku, gdy uczeń z tą niepełnosprawnością wymaga stosowania specjalnych metod i form pracy. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego (art. 71b ust. 3 ww. ustawy), nie stwierdza natomiast u ucznia niepełnosprawności. Orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wydawane są przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności na podstawie przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z art. 71b ust. 5 ustawy o systemie oświaty, na wniosek rodziców, odpowiednią formę kształcenia, uwzględniając rodzaj niepełnosprawności zapewnia starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty uzależniają zatem objęcie ucznia wymagającego stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy kształceniem specjalnym od posiadania przez niego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. W związku z tym, że część oświatowa subwencji ogólnej ustalana jest na podstawie danych według stanu na dzień ...września 2008 r., warunków do wykazania w systemie informacji oświatowej, a następnie do uwzględnienia przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu B. na rok 2009 przy wadze: P2, P4, P5, i P36 nie spełniali uczniowie, którzy według stanu na dzień ... września 2008 r. nie posiadali aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego. Minister Finansów nie znalazł podstaw do uznania za zasadne oświadczenia Powiatu B., że zobowiązanie do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego na podstawie art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa przedawniło się na koniec 2014 r. Minister Finansów wyjaśnił, że przepisy dotyczące źródła dochodów jednostek samorządu terytorialnego m.in. subwencji ogólnej uregulowane są w ustawie o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 37 ust. 5 w związku z art. 36 ust. 8 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, decyzja o zwrocie kwoty części oświatowej nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. Minister Finansów decyzją z dnia ... grudnia 2013 r. zobowiązał Powiat B. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty w części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r., tj. przed upływem terminu, po którym następuje przedawnienie zobowiązania. 7. W skardze z dnia ...kwietnia 2015 r. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... marca 2015 r. Powiat B. wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonej decyzji Powiat zarzucił rażące naruszenie: 1) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 107 K.p.a., tj. naruszenie zasady legalności oraz przestrzegania prawa w postępowaniu administracyjnym poprzez brak wskazania w podstawie prawnej decyzji przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia decyzji co do jej istoty oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji; 2) art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. nie ustalenie czy wykazanych w systemie informacji oświatowej 48 uczniów Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego, przeliczonych wagą P2, posiadało orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, co miało wpływ na wynik sprawy; 3) art. 78 K.p.a. poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu, którego przedmiotem była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy, tj. z orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów przebywających w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w P. które znajdują się w Ośrodku rozwoju Edukacji, co miało wpływ na wynik sprawy; 4) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez przyjęcie, że ustalona dla Powiatu B. część oświatowa subwencji ogólnej za 2009 r. jest wyższa od należnej. W uzasadnieniu Powiat B. powołał się na analizę Protokołu Kontroli Dyrektora UKS z dnia ... września 2012 r. zawierającego pełniejszy opis danej kwestii, z której wynikało, że stan faktyczny w tym zakresie wbrew dyspozycji wynikającej z przywołanego przepisu nie został dokładnie wyjaśniony. Przede wszystkim cytowany w protokole dyrektor MOW w. P słusznie wskazał, że zgodnie z § 12 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii, dokumentacja skreślonych wychowanków zostaje odesłana do Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w W. (obecnie Ośrodek Rozwoju Edukacji). Przytoczona regulacja oznacza, że w chwili prowadzonej przez UKS kontroli MOW w. P nie miał prawnego obowiązku dysponowania dokumentacją dotyczącą 48 uczniów przeliczonych wagą P2 i wykazanych na dzień ... września 2008 r. w SIO. Jednakże organ wydający decyzję miał obowiązek przedmiotową okoliczność wyjaśnić dokładnie i zwrócić się do Ośrodka Rozwoju Edukacji o wydanie dokumentacji wszystkich 48 uczniów. Dopiero podjęcie tej czynności stanowiłoby uczynienie zadość jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jaką jest zasada prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 K.p.a. Przy czym uzyskanie dokumentacji wszystkich uczniów z ORE mogłoby doprowadzić organ do wydania zupełnie innego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący wnioskiem z dnia ... listopada 2014 r. zwrócił się do Ministra Finansów o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów przebywających w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w P. które znajdują się w Ośrodku Rozwoju Edukacji. Postanowieniem z dnia ... stycznia 2015 r. Organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powołując się na brzmienie art. 78 § 1 K.p.a. Dowodami, według organu, mogą być jedynie orzeczenia wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, o których mowa w przepisach dotyczących podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009. Wobec braku w dniu 30 września 2008 r. aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego z powodu niedostosowania społecznego uczniowie nie mogli być uwzględnieni w kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na 2009 r., konstatuje organ - Minister Finansów. Skarżący przyznał, że orzeczeń tych nie było w MOW w. P na dzień przeprowadzenia kontroli ponieważ zgodnie § 12 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii, dokumentacja skreślonych wychowanków zostaje odesłana do Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w Warszawie (obecnie Ośrodek Rozwoju Edukacji). Przytoczona regulacja oznacza, że w chwili prowadzonej przez UKS kontroli MOW w. P nie miał prawnego obowiązku dysponowania dokumentacją dotyczącą 48 uczniów przeliczonych wagą P2 wykazanych na dzień 30 września 2008 r. w SIO. Wręcz przeciwnie miał obowiązek odesłać ją do Ośrodka Rozwoju Edukacji. Organ winien zwrócić się do wskazanego ośrodka o złożenie do akt sprawy brakujących orzeczeń i dopiero uzyskaniu odpowiedzi w tym zakresie wydać stosowna decyzję. Działanie przeciwne stanowi rażące naruszenie art. 78 §1 kpa mające wpływ na wynik postępowania. Skarżący podał, że w podstawie prawnej decyzji organ powołał przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powołanie podstawy prawnej to natomiast w myśl art. 107 K.p.a. przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ oparł swe rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Minister Finansów w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, oprócz wskazania ustawowej delegacji Ministra Finansów do wydania decyzji w sprawie zwrotu subwencji, nie wskazał przepisu prawa materialnego, które stanowiłoby podstawę rozstrzygnięcia, tj. uznania, że Powiat B. otrzymał subwencję oświatową w zawyżonej wysokości. Takiej podstawy prawnej organ nie wskazał również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co powoduje, że decyzja wydana została bez uzasadnienia prawnego. Organ nie wskazał w uzasadnieniu przepisów prawa materialnego, które zostały przez Powiat B. naruszone, wskutek czego doszło do naliczenia zawyżonej subwencji oświatowej. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 8 K.p.a. skarżący podał, że uzasadnienie decyzji Ministra Finansów zawiera jedynie powtórzenie tez zawartych w wynikach kontroli. Brak jest jakiejkolwiek analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także wyjaśnienia stanu prawnego. W żaden sposób organ nie odniósł się również do twierdzeń strony, które były przez nią formułowane konsekwentnie w toku całego postępowania kontrolnego. W ocenie Powiatu B. stanowisko Dyrektora UKS, a za nim jak się wydaje Ministra Finansów, oparte było na algorytmie określonym w załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009. Art. 28 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego adresowany jest do organów administracji publicznej, które ustalają i dokonują podziału części ogólnej subwencji ogólnej. Również wydane na podstawie art. 28 ust. 6 przywołane rozporządzenie może być stosowane jedynie przez wskazane organy. Zawarty zatem w przywołanym załączniku algorytm nie mógł stanowić samoistnej, oderwanej od całości systemu oświaty podstawy prawnej służącej do weryfikacji tego czy subwencja ogólna w części oświatowej nie została wypłacona nienależnie. W 2009 roku szczegółowe zadania młodzieżowych ośrodków wychowawczych regulowało rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach. Zgodnie z §12 tegoż aktu ośrodki wychowawcze są prowadzone dla dzieci i młodzieży niedostosowanych społecznie wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy, wychowania i resocjalizacji jako resocjalizacyjno-wychowawcze, a dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim jako resocjalizacyjno- rewalidacyjne. Ze swej istoty zatem ośrodki w świetle tegoż rozporządzenia przeznaczone były dla dzieci i młodzieży niedostosowanej społecznie wymagającej stosowania specjalnej organizacji nauki. Skierowanie więc do ośrodka takiej osoby przez właściwy organ samo w sobie determinowało fakt, że wymagała ona stosowania specjalnej organizacji nauki. Nie bez przyczyny zatem ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii uznał orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego jako dokument fakultatywny, który do wniosku o wskazanie dla nieletniego ośrodka należy dołączyć tylko o tyle, o ile zostało ono wydane. Kolejny bardzo istotny, z punktu widzenia wadliwości decyzji Ministra Finansów, obowiązek nakładało rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii. Treść § 4 ust. 4 tego aktu wskazywała, że w przypadku niedoprowadzenia nieletniego do ośrodka w ciągu 3 miesięcy od daty wskazania przez Centrum dyrektor ośrodka przesyła dokumentację nieletniego właściwemu staroście oraz powiadamia o tym sąd rodzinny i Centrum. Oznacza to, że MOW w. P był zobowiązany do oczekiwania na wychowanka przez trzy miesiące od momentu wskazania przez Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno - Pedagogicznej w W.. Na dzień 30 września 2009 r. do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w. P wskazanych zostało 48 wychowanków, przy czym zachowane miały być dwa miejsca rezerwowe. Mając zatem na względzie obowiązek zachowania gotowości do przyjęcia wszystkich 48 uczniów, co oznacza w tym przypadku m.in. zatrudnienie odpowiedniej kadry, utrzymanie pomieszczeń, realizacja licznych ustawowych obowiązków przywołanych powyżej itd., a także kierując się treścią instrukcji wprowadzania i przekazywania danych w systemie informacji oświatowej przy użyciu programu SIO wersja 3.5 Powiat B. wykazał wszystkich wychowanków ze względu na rodzaj skierowania przeliczanych wagą P34. Przyjęcie zatem stanowiska organu, opartego na rozporządzeniu, którego strona nie była adresatem, z pominięciem jednocześnie fundamentów prawnych działania młodzieżowych ośrodków wychowawczych mogłoby prowadzić do dysfunkcjonalności tych jednostek. 8. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 4. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r. Ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.d.j.s.t. w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Minister Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r., w związku z tym, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów, którzy to uczniowie nie posiadali orzeczeń poradni psychologiczno – pedagogicznych, zgodnie z przepisami ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Sąd podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów. 5. W świetle art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika zaś, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. W załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009, zawarto zapisy stanowiące, że podstawę do naliczania określonych wag stanowi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane na podstawie 71b ust. 3 u.s.o. Z powyższego jednoznacznie wynika, że posiadanie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego było warunkiem koniecznym do uwzględnienia uczniów przy określonej wadze. Zatem żaden inny dowód, poza orzeczeniem wydanym na podstawie art. 71b ust. 3 ww. ustawy, nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania zwiększonych dopłat subwencyjnych, z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych. A więc tylko uczniowie posiadający orzeczenie wskazanych wyżej poradni mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych GUS i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 dla danej jednostki samorządu terytorialnego. 6. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił w sprawie, że w wyniku wykazania błędnych danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2008 r. przez: Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy w. P poprzez zawyżenie o 17 uczniów liczby uczniów ogółem i zawyżenie o 17 uczniów przeliczonych przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009 wagą P1, P26, P34, P40 oraz zawyżenie o 48 uczniów przeliczonych wagą P2, Szkolę Specjalną Przysposabiającą do Pracy w. K. poprzez zawyżenie o 3 uczniów liczby uczniów przeliczonych wagą P2, zaniżenie o 1 ucznia liczby uczniów przeliczonych wagą P4 na skutek zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia oraz zawyżenie o 1 ucznia liczby uczniów przeliczonych wagą P5, Niepubliczny Ośrodek Rehabilitacyjno-Edukacyjno-Wychowawczy w. K. poprzez zawyżenie o 16 wychowanków liczby wychowanków przeliczonych wagą P36, Zespół Szkół Specjalnych w. B. poprzez zawyżenie o 2 uczniów liczby uczniów ogółem, zawyżenie o 4 uczniów liczby uczniów przeliczonych wagą P2, zawyżenie o 1 ucznia liczby uczniów przeliczonych wagą P5 i P26 oraz zawyżenie o 2 uczniów liczby uczniów przeliczonych wagą P40, zawyżono łącznie liczbę uczniów przeliczeniowych o 443,9703 uczniów. Dane zostały ustalone na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej przedstawionych w piśmie z dnia ... listopada 2013 r., piśmie z dnia ... listopada 2014 r., z dnia ...grudnia 2014 r. oraz wyniku kontroli z dnia ... listopada 2012 r. przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w S. w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania wybranymi środkami publicznymi. Minister Finansów prawidłowo ustalił, że część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2009, o której Powiat B. został powiadomiony pismem z dnia ... stycznia 2009 r. nr ..., została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych łącznie o 443,9703 uczniów i wynosiła 16 448 345 zł. Część oświatowa subwencji ogólnej bez uwzględnienia 443,9703 uczniów przeliczeniowych wynosiła 14 655 232 zł. Kwotę 1 793 113 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymał Powiat B. za rok 2009, a kwotą ustaloną w niniejszym postępowaniu, należy uznać za kwotę nienależną. Kwota ta podlegała zwrotowi do budżetu państwa. W związku z tym na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego Minister Finansów zobowiązał Powiat B. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2009 r. w wysokości 1 793 113 zł. Minister zastrzegł, że decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 nie ma charakteru uznaniowego. Do jej wydania Minister Finansów jest zobligowany, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, gdy zachodzą ustawowe przesłanki, np. w postaci otrzymania subwencji w kwocie wyższej od należnej. Minister Finansów zasadnie wyjaśnił, że na dzień 30 września 2008 r. nie zostały przedstawione orzeczenia w stosunku do 48 uczniów o potrzebie kształcenia specjalnego. W wykazie szkół i placówek prowadzonych/dotowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiącym załącznik do pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia ... listopada 2011 r. znak ... uwzględniono 48 uczniów Gimnazjum w P. przeliczanych wagą P1, P2, P26 oraz 48 wychowanków MOW w. P przeliczanych wagą P1, P2, P26 oraz 48 wychowanków MOW w. P przeliczanych wagą P34. Na podstawie kopii dokumentów przesłanych przez MOW w. P w odpowiedzi na wezwanie z dnia ... maja 2012 r., tj. wyciągu księgi wychowanków, wyjaśnień Dyrektora MOW zawartych w piśmie z dnia ... maja 2012 r. oraz wydruków z systemu informacji oświatowej stwierdzono, że według stanu na dzień 30 września 2008 r. w MOW przebywało 31 wychowanków, korzystających z zakwaterowania, będących równocześnie uczniami Gimnazjum Specjalnego działającego przy MOW. MOW w Przedborsku nie przedłożył orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego dla uczniów przebywających w MOW, pomimo wykazania w systemie informacji oświatowej 48 uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego przeliczanych wagą P2. 7. Wbrew zarzutom Skarżącej Minister właściwie zastosował przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. W sytuacji zawyżenia kwoty części oświatowej subwencji ogólnej naliczonej dla Powiatu B. na rok 2009 na skutek błędnego wykazania danych o liczbie uczniów przez dyrektorów szkół i placówek w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2008 r. i zawyżenia liczby uczniów przeliczeniowych przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu B., Minister Finansów zobligowany jest do wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej. Powyższy przepis stanowi bowiem, że w przypadku stwierdzenia, że jednostka samorządu terytorialnego otrzymała część oświatową subwencji ogólnej w kwocie wyższej od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy - w drodze decyzji, zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty, chyba że jednostka samorządu terytorialnego dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot. Odnosząc się do zarzutów naruszenia wskazanych przepisów 7 i 8 K.p.a. również należy uznać je za bezzasadne. Minister Finansów wydając zaskarżoną decyzję podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania, w tym na ustaleniach kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec skarżącej. Jednocześnie dokonał wnikliwej analizy i oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. 8. W odniesieniu do kolejnego zarzutu Pełnomocnika Skarżącej zawartego w protokole rozprawy, iż Minister Finansów w toku postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy zwrotu przez Powiat B. nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2009 postanowił odmówić - na wniosek Pełnomocnika Powiatu - przeprowadzenia dowodu z dokumentów orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wymienionych wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w P. w ocenie Sądu, nie jest on zasadny. Nieprawidłowości dotyczące braku w dniu 30 września 2008 r. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego z powodu niedostosowania społecznego ustalone zostały przez Urząd Kontroli Skarbowej w S., a więc ustawowo określony organ kontroli w ramach prowadzonego przez niego postępowania zakończonego wynikiem kontroli, i przedstawione w wyniku kontroli z dnia ... listopada 2013 r. Nr ..., skierowanemu do Powiatu B.. Skarżący wnioskiem z dnia ... listopada 2014 r. zwrócił się do Ministra Finansów o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów przebywających w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym w P. które znajdują się w Ośrodku Rozwoju Edukacji. Postanowieniem z dnia ... stycznia 2015 r. Organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powołując się na brzmienie art. 78 § 1 K.p.a. Dowodami, według organu, mogą być jedynie orzeczenia wydane przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjalistyczne, o których mowa w przepisach dotyczących podziału części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2009. Wobec braku w dniu 30 września 2008 r. aktualnych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego z powodu niedostosowania społecznego uczniowie nie mogli być uwzględnieni w kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na 2009 r., konstatuje organ - Minister Finansów. Skarżący przyznał, że orzeczeń tych nie było w MOW w. P na dzień przeprowadzenia kontroli ponieważ zgodnie § 12 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii, dokumentacja skreślonych wychowanków zostaje odesłana do Centrum Metodycznego Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej w Warszawie (obecnie Ośrodek Rozwoju Edukacji). Według Skarżącego przytoczona regulacja oznacza, że w chwili prowadzonej przez UKS kontroli MOW w. P nie miał prawnego obowiązku dysponowania dokumentacją dotyczącą 48 uczniów przeliczonych wagą P2 wykazanych na dzień 30 września 2008 r. w SIO. Wręcz przeciwnie miał obowiązek odesłać ją do Ośrodka Rozwoju Edukacji. Organ winien zwrócić się do wskazanego ośrodka o złożenie do akt sprawy brakujących orzeczeń i dopiero uzyskaniu odpowiedzi w tym zakresie wydać stosowna decyzję. Działanie przeciwne stanowi rażące naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. mające wpływ na wynik postępowania. Zarzut ten skarżący ponawiał na rozprawie przed Sądem w przedmiotowej sprawie. 9. W ocenie Sądu dowód z istnienia orzeczeń dotyczących uczniów z Podborska zasadnie nie mógł być brany pod uwagę, ze względu na nie spełnienie warunku niezbędnego do ujęcia w wadze P34 o obowiązku korzystania przez wychowanka z zakwaterowania. Waga P34 odnosi się do faktycznej liczby wychowanków, a nie przypuszczalnej. Nie jest więc istotna kwestia przeprowadzenia dowodu i poszukiwania stosownej dokumentacji dotyczącej 48 MOW w P. skoro nieletni wychowankowie ci nie byli w tym ośrodku zakwaterowani, ale były to jedynie miejsca potencjalnie przygotowane na ich przyjęcie. Na tym tle należy stwierdzić, iż organ zasadnie przyjął, że zgodnie z algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej między jednostki samorządu terytorialnego na 2009 rok przy wadze P34 mogli być uwzględnieni jedynie nieletni wykazani w Systemie Informacji Oświatowej, którzy według stanu na 30 września 2008 r. byli zakwaterowani i przebywali w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym. Środków na utrzymanie podnoszonej w skardze "gotowości" do przyjęcia nieletniego skarżący winien natomiast szukać w swych dochodach własnych. Inne stanowiska, przytoczone przez skarżącego w skardze, nie mają charakteru wiążącego. Zgodnie z przepisami, obowiązującymi w rozpoznawanym okresie, właściwy starosta, na podstawie dokumentacji nieletniego sporządzał wniosek o wskazanie odpowiedniego dla niego ośrodka i przekazywał wniosek do Ośrodka Rozwoju Edukacji. Na podstawie tego wniosku ORE wskazywał staroście odpowiedni dla nieletniego ośrodek oraz powiadamiał o tym sąd rodzinny, wskazany ośrodek oraz rodziców lub opiekunów. Właściwy starosta wydawał skierowanie dla nieletniego do wskazanego przez ORE ośrodka i przekazywał skierowanie do tego ośrodka (§ 3 ust. 1, 4 i 5 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 26 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad kierowania, przyjmowania, przenoszenia, zwalniania i pobytu nieletnich w młodzieżowym ośrodku wychowawczym oraz młodzieżowym ośrodku socjoterapii (Dz.U.2004.178.1833). Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy prowadzi księgę wychowanków, do której m. innymi wpisuje się datę przyjęcia wychowanka do placówki oraz datę i przyczynę skreślenia z listy wychowanków (§ 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz.U.2002.23.225). Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy zapewnia wychowankom całodobową opiekę (§ 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz.U.2005.52.467 ). Dla wychowanków Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych korzystających z zakwaterowania w tych Ośrodkach przypisana jest waga P34 przewidziana w algorytmie określonym z załączniku do Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia ... grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w 2010 r. (Dz.U. nr 222, poz. 1756). Sąd stwierdził, iż organ prawidłowo ustalił, że sporni uczniowie na dzień 30 września 2008 r. (termin wykazania danych w SIO) nie zostali przyjęci do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w. P poprzez dokonanie stosownego wpisu w księdze. Nie byli w tym Ośrodku zakwaterowani i nie podlegali jego całodobowej opiece. Zasadnie zatem organ przyjął, iż nie byli wychowankami w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w 2009 r. Doszło zatem do wprowadzania przez Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w. P do Systemu Informacji Oświatowej nieprawidłowych danych, co nie zostało zweryfikowanie przez Powiat. 10. Odnosząc się do podniesionego w toku rozprawy przez pełnomocnika skarżącego Powiatu B. zarzutu zastosowania przez organy w toku postępowania objętego skargą nieobowiązującego w dniu 30 września 2008 r. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. zamiast obowiązującego w dniu 30 września 2008 r. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r., co w ocenie pełnomocnika skarżącego Powiatu B. miało wpływ na wynik postępowania kontrolnego prowadzonego przez UKS w S., to w ocenie Sądu nie wystarcza on do uchylenia skarżonej decyzji. Nawet wskazanie niewłaściwego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej prowadziło bowiem do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i oparcie wydanych decyzji na właściwych przepisach ustawowych. Pełnomocnik organu zasadnie podnosił w odpowiedzi na przedmiotowy zarzut, że w wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w S. z dnia ... listopada 2013 r. Nr ... na str. 20 wskazano bowiem (przy ustalaniu prawidłowej liczby uczniów przeliczeniowych w Zespole Szkół Specjalnych), że na podstawie przepisów art. 3 pkt 1a lit a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz § 12 ust. 1 i ust 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz.U. z 2001 r., Nr 13, poz. 114, z późn. zm.) do szkoły specjalnej mogło być skierowane dziecko posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, które powinno mieć w tym wypadku charakter dokumentu obowiązkowego. Podanie więc w decyzji nieodpowiedniego rozporządzenia nie prowadzi do wniosku, że organ oparł skarżoną decyzję na błędnej podstawie prawnej i dokonał błędnych obliczeń odnośnie liczby uczniów i odpowiedniej dla tej liczby wysokości subwencji oświatowej Powiatu B.. Uzasadnienie wyniku kontroli wskazuje bowiem wyraźnie, że dla ustalanie prawidłowej liczby uczniów oparto na właściwych przepisach prawa, a te wyliczenia z wyniku przeniesiono wprost do skarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Ministra Finansów z dnia ... grudnia 2013 r. wydanej w przedmiotowej sprawie Minister Finansów prawidłowo wskazał, iż w odpowiednich wagach algorytmu określonego w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2009 (Dz. U. Nr 235, poz. 1588) powinni być uwzględnieni uczniowie, którzy według stanu na dzień 30 września 2008 r. posiadali aktualne orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. 11. Reasumując, w świetle bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegał stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Skarżąca nie wykazała, aby uczniowie niepełnosprawni legitymowali się orzeczeniami, o których mowa w przepisie art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. Stąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. 12. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie w sprawach o sygnaturach: V SA/Wa 1269/11, V SA/Wa 1270/11 czy V SA/Wa 388/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. 13. Mając powyższe na względzie, sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji