V SA/Wa 2462/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych; oddala skargę; Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. działając jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku J. B. na podstawie wystawionych przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, składki na ubezpieczenie zdrowotne i składki na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Odpisy ww. tytułów wykonawczych zostały doręczone na adres zobowiązanego wraz z odpisami zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych z dnia [...] listopada 2008 r. o nr [...]. Następnie w celu wyegzekwowania zaległego zobowiązania zawiadomieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny dokonał kolejnej czynności w postaci zajęcia nadpłaty zobowiązanego w podatku dochodowym za 2010 r. w Urzędzie Skarbowym w Ł. Pismem z dnia 4 maja 2011 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie dokonanej czynności egzekucyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w L. rozpoznając ww. wniosek postanowieniem z [...] czerwca 2011 r., odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnych. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie. Wskazywała w nim nieprawidłowości w podejmowanych przez "komornika Drugiego Urzędu Skarbowego w L." działaniach. Postanowieniem z [...] września 2011 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wskazał, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych może nastąpić wyłącznie za zgodą wierzyciela – w tym przypadku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ponieważ wierzyciel nie wyraził zgody na wstrzymanie czynności egzekucyjnych Dyrektor Izby Skarbowej miał obowiązek odmówić wstrzymania. Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze nie przedstawiono konkretnych zarzutów przeciwko rozstrzygnięciu. J. B. wskazał tylko, że jego zdaniem Minister nie wziął pod uwagę wszystkich przedstawionych przez stronę argumentów. Skarga została uzupełniona pismem z 20 grudnia 2011 r. W piśmie tym skarżący zasygnalizował szereg nieprawidłowości, które jego zdaniem miały miejsce w sprawie egzekucji jego zadłużenia względem ZUS. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych ww. przepisami, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Instytucję wstrzymania czynności egzekucyjnych normuje art. 23 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowanie egzekucyjne w administracji ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm . ). Zgodnie z art. 23 § 6 powyższej ustawy organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7, zgodnie z którym dyrektor izby skarbowej może wstrzymać czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne dotyczące innych należności pieniężnych niż pozostających we właściwości urzędów skarbowych wyłącznie za zgodą wierzyciela. Ponieważ wierzyciel – Zakład Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. wyraził negatywne stanowisko w przedmiocie wstrzymania czynności egzekucyjnych Dyrektor Izby Skarbowej w L. miał ustawowy obowiązek odmówić wstrzymania czynności egzekucyjnych. Jak wspomina Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wstrzymanie czynności egzekucyjnych bez zgody wierzyciela musiałoby być uznane za działanie z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczności , o których wspomina skarżący w skardze , a wcześniej w zażaleniu, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż w świetle przytoczonego wyżej art. 23 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowanie egzekucyjne w administracji organ egzekucyjny nie może wstrzymać egzekucji bez zgody wierzyciela, a dopiero w przypadku uzyskania takiej zgody bada czy występuje "szczególnie uzasadniony przypadek" , o jakim mowa w art. 23 § 6. Z tych względów należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a podlega oddaleniu.