V SA/Wa 2463/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; Oddala skargę Przedmiotem skargi M.a K.ego jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z ... sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Warszawie z ... grudnia 2009 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... sierpnia 2003 r. Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym. M. K. w dniu ... września 2001 r. dokonał w Oddziale Celnym w K. zgłoszenia celnego SAD nr ... do procedury tranzytu towar w postaci obuwia dla dzieci. Do zgłoszenia celnego załączył faktury nr ... z ... sierpnia 2001r. Następnie na podstawie zgłoszenia celnego z ... września 2001 r. Nr ... Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzone obuwie, przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej wartości transakcyjnej wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur wystawionych przez eksportera. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. powyższe faktury na kwotę ... DEM, dokument "Packing List" oraz certyfikat nr ... W wyniku kontroli postimportowej dokonanej przez funkcjonariuszy Działu Powtórnej Kontroli Celnej Urzędu Celnego w W. ujawniono nieprawidłowości odnoszące się do deklarowanych ilości towaru. Powyższe ustalono na podstawie dokumentacji nadesłanej z Oddziału Celnego w K. a przedstawionej w tamtejszym Oddziale podczas zgłoszenia towaru do procedury tranzytu. Przedstawiona tam faktura handlowa opiewała na kwotę ...DEM lecz odnosiła się do innej (większej) ilości towaru. Dyrektor Urzędu Celnego w W. postanowieniem nr ... z ... kwietnia 2002 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej ilości, rodzaju oraz wartości towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD z ...września 2001 r. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono ponadto, iż załączony do zgłoszenia celnego certyfikat nr ..., na podstawie którego w stosunku do towarów zastosowano 17 % stawkę celną konwencyjną, nie stanowi prawidłowego dowodu pochodzenia, ponieważ nie został wystawiony przez organ upoważniony w danym kraju do wystawiania świadectw pochodzenia. Ponadto polska administracja celna w ramach współpracy międzynarodowej zwróciła się do administracji celnej ... z prośbą o weryfikację świadectw pochodzenia FORM A, wystawionych dla firmy "....". W odpowiedzi na powyższe władze ... poinformowały, że świadectwa, razem z podpisami i pieczęciami organu poświadczającego pochodzenie towaru zostały sfałszowane, a eksporterzy widniejący w ww. świadectwach nie są zarejestrowani w instytucji upoważnionej do poświadczania świadectw pochodzenia. Decyzją z ... sierpnia 2003 r. właściwy w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w W. uznał zgłoszenie celne zawarte w SAD z ... września 2001r. za nieprawidłowe z zakresie ilości, zastosowanej stawki celnej i wymiaru cła. W stosunku do importowanego towaru zastosowano stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100 %. Od powyższej decyzji Strona nie wniosła odwołania, z tego też względu decyzja organu celnego I instancji stała się ostateczna. Pismem z ... września 2009 r. (data nadania) strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... sierpnia 2003r. z uwagi na fakt, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oraz z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję. Do wniosku Skarżący załączył wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 18 czerwca 2008r. (sygn. akt III Ks 4/06), uniewinniający M.a K.ego od popełnienia zarzucanych mu czynów tj. zaniżenia ilości sprowadzonego towaru a przez to narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie cła. Właściwy w sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją z ... grudnia 2009 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... sierpnia 2003r. z uwagi na upływ terminu wynikającego z art. 2652 pkt 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks Celny (Dz.U. z 2001r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), zwanej dalej Kodeks celny. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z ... sierpnia 2010 r., wydaną na skutek złożenia przez skarżącego odwołania, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z ... grudnia 2009r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż art. 2652 Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym dotyczącym wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji, zawierającym samodzielne uregulowanie, niezależnie od przepisów Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, iż wznowienie postępowania w sprawie celnej mogłoby nastąpić w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z 25 września 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Ordynacja podatkowa, lecz jedynie w terminie zakreślonym w art. 2652 Kodeksu celnego, tj. przed upływem 3 lat od powstania długu celnego. Po tym terminie organ celny nie może wznowić postępowania. Dyrektor Izby Celnej w W. powołał się na art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego i wskazał, że w niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu ... września 2001 r. W związku z powyższym zauważył, że wniosek skarżącego z ... września 2009 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w W., który wpłynął do Izby Celnej w Warszawie w dniu ... października 2009 r. został złożony po terminie określonym w art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego, tj. po upływie trzech lat od powstania długu celnego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie jest możliwe przeprowadzenie przez organ celny postępowania co do merytorycznego badania przesłanek wznowienia. Tym samym załączony przez Skarżącego wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z ... czerwca 2008 r. uniewinniający M.a K.ego od zarzucanych mu czynów nie nógł stanowić podstawy do oceny zasadności złożonego wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek taki mógł być bowiem złożony do dnia ... września 2004 r. Pismem z ... września 2010 r. skarżący złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego lub ewentualnie jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), tj. wydanie decyzji z pogwałceniem zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie wzbudzający zaufania do organów podatkowych, a w szczególności nie wzięcie przez organ po uwagę nowych okoliczności wynikłych z wydania w dniu ... czerwca 2008r. przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy III Wydział Karny wyroku w sprawie o sygn. akt ... uniewinniającego skarżącego. Z wyroku tego niezbicie wynikało, iż dowody będące podstawą wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. okazały się fałszywe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów orzekających w sprawie. Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. skarżący złożył pismo procesowe stanowiące załącznik do protokołu, w którym podniósł m.in., że podstawy do złożenia wniosku o wznowienie postępowania pojawiły się dopiero w momencie uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego z ... czerwca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, co skutkuje jej oddaleniem. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją dotyczącą wymierzenia należności celnych. Podkreślić przy tym należy, że poza zakresem rozważań Sądu pozostawała merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania, bowiem przedmiotowy wniosek złożony został po upływie terminu umożliwiającego jego wniesienie. Przedmiotem oceny legalności dokonanej przez Sąd była decyzja organu celnego odmawiająca wznowienia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania nadzwyczajnego oparta została o przepis art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania. W świetle jasno zredagowanej treści przytoczonego przepisu istotna dla organu była zatem data powstania długu celnego, od której to zaczynał biec trzyletni termin określony w komentowanej normie prawnej. Celem oceny zasadności działań organów administracyjnych, należało w pierwszej kolejności wyjaśnić, jakie przepisy powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanym przez sąd przypadku. Jest to istotne ze względu na dokonaną w 2004 r. zmianę przepisów celnych. Stosownie do art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 623), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Data powstania długu celnego jest zatem istotna dla przesądzenia, które przepisy należało zastosować w sprawie, jak również dla oceny zasadności zastosowania przez organ ww. art. 265 2 Kodeksu celnego. Pozostaje poza sporem w przedmiotowej sprawie, iż Skarżący w dniu 25 września 2001 r. dokonał zgłoszenia celnego obuwia dla dzieci. Niniejsza sprawa dotyczyła zatem długu celnego powstałego w sierpniu 2001 r., czyli przed uzyskaniem przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej. W konsekwencji zatem zastosowanie musiały znaleźć przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.). W myśl bowiem art. 3 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego, dług celny to powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie), odnoszące się do towarów. Zgodnie zaś z art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego, dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 209 § 2 Kodeksu celnego). W sprawie będące przedmiotem rozpozania zgłoszenie celne zostało przyjęte przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. w dniu ... września 2001r. i w tym dniu powstał dług celny. Dokonując oceny zasadności odmowy wznowienia postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. wskazać należy, że - zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 25 września 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Należy mieć na uwadze, iż przepisy Kodeksu celnego stanowią jednak lex specialis w odniesieniu do norm działu IV Ordynacji podatkowej. Norma art. 2652 Kodeksu celnego, zamieszczona w dziale III tytułu IX Kodeksu celnego, dodany nowelą z dnia 10 kwietnia 1999 r. do tegoż Kodeksu (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - z mocą obowiązującą od dnia 21 maja 1999 r. - jest przepisem szczególnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postępowania i - jako norma o takim właśnie, szczególnym charakterze - również wyłącza (w zakresie w niej unormowanym) stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej (por.: wyrok NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I GSK 650/07; wyrok NSA z 18 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1461/04, LEX Nr 168008). Obowiązek uiszczenia należności celnych powstał w tej sprawie, jak wskazano powyżej ... września 2001r., dlatego też trzyletni termin określony art. 2652 Kodeksu celnego należy liczyć od tej daty. Zważywszy więc na to, iż wniosek o wznowienie postępowania zgłoszony został pismem z ... października 2009 r. (data nadania) a termin do wniesienia tego wniosku upłynął w przedmiotowej sprawie w dniu ... września 2004 r. uznać należało stanowisko organu za uzasadnione. Podkreślić należy, iż wznowienie postępowania w sprawie celnej mogłoby nastąpić w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz jedynie w terminie zakreślonym w art. 2652 Kodeksu celnego, tj. przed upływem 3 lat od powstania długu celnego. Po tym terminie organ celny nie może już badać, czy istnieją przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, lecz zobowiązany jest postąpić zgodnie z dyspozycją art. 265 2 pkt 2 Kodeksu celnego. Reasumując, wobec jednoznacznej treści art. 2652 Kodeksu celnego nie jest możliwe przeprowadzenie przez organ celny postępowania co do merytorycznego badania przesłanek wznowienia, czego domaga się Strona uzasadniając swoje żądania niezawinionym brakiem wiedzy o toczącym się postępowaniu. Tym samym bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 2 Konstytucji RP. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydawane rozstrzygnięcia były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. W niniejszej sprawie organy obydwu instancji nie naruszyły w żaden sposób art. 2 Konstytucji, który stanowi, iż Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społeczne. Należy bowiem również mieć na uwadze, że jedną z naczelnych zasad państwa prawnego jest stałość obrotu prawnego, a więc pewność co do już ukształtowanego stosunku prawnego. Trwałość ostatecznych decyzji administracyjnych została wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Celem tej zasady jest nie tylko ochrona praw nabytych strony, ale w ogóle ochrona porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego wymaga zaś, by decyzje wydawane w postępowaniu celnym stały się w określonych warunkach trwałe. Ponadto zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W myśl tej zasady organy administracji państwowej nie mogą naruszać obowiązujących przepisów prawa. Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy organy celne nie mogły wznowić postępowania zakończonego decyzją ostateczną, gdyż w ten sposób naruszyłyby konstytucyjną zasadę wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując naruszenia prawa, które uzasadniłoby uwzględnienie skargi oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.