V SA/Wa 2464/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lipca 2012 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Z. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 24 września 2012 r. wniesionej przez Z. K. (zwanego dalej Skarżącym) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes Agencji) z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznał Skarżącemu – w związku z wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2009r. - płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 5.517,60 zł. Powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW strefa nizinna II wyniosła 20,90 ha. W uzasadnieniu faktycznym organ wyjaśnił, iż w dniu 17.09.2009 w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień nr [...] Z. K. złożył korektę wniosku, w której wyjaśnił powierzchnię całkowitą działki ewidencyjnej nr 84/3 położonej w województwie pomorskim, powiat kartuski, gmina [...], obręb [...]. Powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej zadeklarowana na wniosku z dnia 30.04.2009 wynosiła 1,5600 a powierzchnia działki rolnej D 1,50ha. Na korekcie z dnia 17.09.2009 powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej została zmniejszona do 1,30 ha w związku z czym powierzchnia działki rolnej D wynosi 1,30ha. Podczas kontroli administracyjnej niniejszej sprawy stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009. Powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16). Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej [...] w województwie pomorskim, powiat [...], gmina [...], obręb [...] wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Skorygowano również wielkość działki rolnej B w stosunku do pierwotnie zadeklarowanej powierzchni. Organ wskazał dalej, iż wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa nizinna II zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 1,34%. Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.), w związku z art. 16 ust. 1, 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar stwierdzony, który spełnia wszystkie warunki określone w zasadach przyznawania pomocy dla płatności ONW oraz gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3%, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Pismem z dnia 29 czerwca 2012 r. Dyrektor Oddziału zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego, wskazując iż w sprawie należy ustalić czy decyzja ta nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 §1 pkt 2 K.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia [...] października 2009 r. W uzasadnieniu organ podniósł, iż Kierownik Biura Powiatowego wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.), § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.) oraz art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Dyrektora Oddziału Kierownik Biura Powiatowego wydając przedmiotową decyzję niewyczerpująco rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy, a w rezultacie przyznał płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 m.in. do działek ewidencyjnych nr [...] i [...], do powierzchni większej niż maksymalny kwalifikowany obszar. W związku z powyższym organ przyznał płatność do powierzchni niekwalifikującej się do płatności, przez co rażąco naruszył prawo. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący wskazał, iż po przeprowadzonej kontroli przez ARiMR w 2008 r. nie stwierdzono żadnych niezgodności i w związku z tym uważa decyzję za niezasadną. Nadmienił, iż gospodarstwo jest w terenie górzystym i zdjęcia satelitarne nie odzwierciedlają wielkości tak jak na terenie płaskim, działka położona jest przy lesie, gdzie wystające gałęzie pomniejszają jej obszar. Decyzją z [...] września 2012 r. nr [...], Prezes Agencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału. Akceptując ustalony stan faktyczny i prawny sprawy uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o przyznaniu płatności ONW, gdyż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji wyjaśnił, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i niestwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Zdaniem Prezesa Agencji Kierownik Biura Powiatowego przyznając Skarżącemu płatności ONW na 2009 r. bez uwzględnienia wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) wyznaczonego na działce ewidencyjnej nr [...], stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, naruszył art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 Kpa. Z. K. zadeklarował dla tej działki powierzchnię 16,29 ha podczas gdy PEG dla niej wynosi 15,77 ha. Organ wyjaśnił również, iż płatności z tytułu ONW dla działki ewidencyjnej nr [...] zostały przyznane prawidłowo z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego. Tym samym, zdaniem organu II instancji Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Organ wyjaśnił również, odnosząc się do oświadczeń Skarżącego zwartych w odowłaniu, iż na potrzeby przyznawania pomocy z tytułu ONW odnośnie do każdej działki referencyjnej ustala się maksymalny kwalifikowalny obszar. Ten maksymalny kwalifikowalny obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych dla danej działki ewidencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, obejmując m.in. grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe. Ponadto organ podkreślił, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do przyznania pomocy określona w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, z późn. zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB). A zatem powierzchnie użytków rolnych określone dla danej działki ewidencyjnej w systemie EGiB nie są tożsame z powierzchnią maksymalnego kwalifikowalnego obszaru i tym samym nie mogą stanowić powierzchni, do której przyznawana jest pomoc z tytułu ONW. Z uwagi na sformułowany zarzut dotyczący wykonanych zdjęć satelitarnych organ II instancji wyjaśnił, iż dostępna w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli ortofotomapa cyfrowa stanowi opracowanie geodezyjne wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiącego własność Skarbu Państwa, zatem w sytuacji niespełnienia norm określonych dla odbioru przez państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny takich materiałów nie mogłyby zostać one zaimplementowane do systemu identyfikacji działek rolnych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Z. K. podtrzymał wszystkie swoje oświadczenia zawarte w odwołaniu od decyzji Dyrektora Oddziału i podkreślił, że przeprowadzona kontrola potwierdziła zgodność powierzchni gruntu z mapami działek i aktem notarialnym. W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie należy zaznaczyć, że kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Jako podstawa prawna decyzji wydanej przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako organ I instancji, wskazany został między innymi przepis art.156§1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jed. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 dalej: k.p.a.), stanowiący, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym z orzeczenia NSA zacytowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa ARiMR "Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny" - wyrok NSA w Warszawie syg.akt V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Tak więc nie każde, nawet oczywiste naruszenie prawa może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art.156§1 pkt 2 k.p.a. W rozpoznanej sprawie Dyrektor Oddziału orzekając jako organ I instancji uznał, że decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności ONW za 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów procesowego, tj. art. 21 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz.427 ze zm. zwanej dalej "ustawą PROW") oraz §3 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. 2009 r., poz. 329 ze zm., dalej jako rozporządzenie ONW). Naruszenie prawa miało polegać na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i przyznaniu płatności ONW za 2009 r. do powierzchni większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, a więc przyznaniu płatności do powierzchni niekwalifikującej się do tej płatności. Orzekający jako organ II instancji Prezes ARiMR stwierdził, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. rażąco narusza przepisy prawa procesowego, tj. art. 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy PROW w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., bowiem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał płatności nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do ich przyznania na działce ewidencyjnej nr [...] zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych stosownie do treści art.24 ust.1 lit. c rozporządzenia nr 796/2004. W tym miejscu Sąd przypomina, że przepis 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy PROW stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o przyznaniu płatności) i art. 77§1 k.p.a. stanowiły, że toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z zestawienia treści ww. przepisów zasady określone w art. 7 i 77§1 k.p.a. doznały pewnego ograniczenia w postępowaniach administracyjnych prowadzonych na podstawie ustawy PROW. Natomiast przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art.24 ust.1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.2004.141.18 ze zm.) dotyczy kontroli krzyżowych i stanowi, że kontrole administracyjne opisane w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, tj. kontrole wniosków o pomoc, obejmujące weryfikację kwalifikujących się powierzchni oraz odpowiadających im uprawnień do płatności, pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, między innymi dzięki kontrolom krzyżowym. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych terenów jako takich. Przepis ten nie dotyczy obowiązku ustalania powierzchni kwalifikowanej do płatności zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Kierownika Biura ARiMR z dnia [...] października 2009 r. o przyznaniu skarżącemu płatności ONW, oraz z akt administracyjnych, płatność ONW została przyznana po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz kontroli administracyjnej w zakresie wielkości powierzchni uprawnionej do płatności. Wnioskodawca był wzywany do złożenia wyjaśnień w zakresie powierzchni działek i takie wyjaśnienia oraz korektę wniosku złożył. Powierzchnia zadeklarowana do płatności wynosiła 21,18 ha, powierzchnia stwierdzona 20,90 ha. Organ orzekający wskazał, że powierzchnia uprawniona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art.17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16 ze zm.). Wyjaśnił, że ustalenia nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach działki ewidencyjnej [...], wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Organ orzekający nie zgłaszał wątpliwości co do powierzchni pozostałych działek objętych wnioskiem. Sąd stwierdza, że w toku postępowania w sprawie przyznania płatności ONW mogło dojść do naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności ONW, brak jest jednak podstaw do uznania, że było to rażące naruszenie prawa. Nie można bowiem uznać, że treść decyzji o przyznaniu płatności pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa. Brak jest podstaw do uznania, ze decyzja wydana na podstawie właściwych przepisów: ustawy PROW i rozporządzenia ONW po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym ustaleniu powierzchni stwierdzonej działek w oparciu o system informacji geograficznej, nawet jeżeli ustalenie to było błędne, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności przepisów 21 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy PROW, nakazujących organom prowadzącym postępowanie stać na straży praworządności i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz mających zastosowanie w ograniczonym zakresie przepisów art.7 i 77§1 k.p.a. Charakter naruszenia przepisów (błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie powierzchni kwalifikowanej działek) w rozpoznanej sprawie z pewnością nie powoduje, że decyzja z dnia [...] października 2009 r. o przyznaniu płatności ONW nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą w rozpoznanej sprawie stanowić, w przypadku ich naruszenia, podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć , wbrew twierdzeniom organu, iż treść decyzji jaką podjął Kierownik Biura ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności ONW stoi w oczywistej, jaskrawej sprzeczności z treścią zastosowanych w sprawie przepisów prawa bądź rozstrzygnięcie organu o przyznaniu rolnikowi płatności zawiera wadę tkwiącą w samej decyzji oraz, że charakter naruszenia prawa powoduje, że rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, a tylko w takiej sytuacji zaistniałyby przesłanki do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 §1 pkt 2 kpa. W świetle wskazanych wyżej argumentów, w ocenie Sądu brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu wnioskodawcy płatności, w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR . Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a