V SA/Wa 2479/11
WyrokWSA w Warszawie2012-11-09
Skład orzekający: Piotr Piszczek, Michał Sowiński, Jarosław Stopczyński
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy podanie nieprawdziwych informacji dotyczących miejsca zamieszkania przez cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, w sytuacji gdy jest on małżonkiem obywatela polskiego, stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia takiego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach?Ratio decidendi
Podanie nieprawdziwych informacji dotyczących miejsca zamieszkania przez cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, nawet jeśli jest on małżonkiem obywatela polskiego, stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Świadome zatajenie informacji niezbędnych do prawidłowej oceny wniosku uzasadnia zastosowanie tego przepisu.Stan faktyczny
Cudzoziemiec D.Y. złożył wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, powołując się na związek małżeński z obywatelką Polski. Wojewoda odmówił zezwolenia, stwierdzając podanie nieprawdziwych informacji o miejscu zamieszkania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał decyzję w mocy, wskazując na niespójności w oświadczeniach dotyczących adresu zamieszkania oraz ustalenia z wywiadu środowiskowego, które podważały faktyczne wspólne zamieszkiwanie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D.Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; oddala skargę.
W dniu [...] marca 2011 r. D.A. wystąpił do Wojewody M. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską E.B.S..
Decyzją z [...] czerwca 2011 r. Wojewoda M. odmówił wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, iż cudzoziemiec złożył nieprawdziwe oświadczenie odnośnie swojego miejsca zamieszkania, czym wypełnił obligatoryjną przesłankę z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z późn. zm.). Ponadto, organ I instancji wskazał, iż cudzoziemiec oraz jego małżonka odmówili wskazania aktualnego miejsca zamieszkania utrudniając tym samym przeprowadzenie postępowania administracyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący nie zamieszkuje z małżonką pod wskazanym we wniosku o udzielenie zezwolenia adresem tj. W. ul. L.B.[...]. W dniu [...] czerwca 2011 r. organ I instancji przesłuchał małżonków w celu ustalenia ich aktualnego miejsca pobytu. Małżonka cudzoziemca zeznała, iż zamieszkują wspólnie z mężem na Z., właścicielka lokalu zabroniła jednak wskazania dokładnego adresu. Wnioskodawca również zeznał, iż zamieszkuje wspólnie z żoną na Z., jednak nie może podać adresu. W dniu [...] czerwca 2011 r. małżonkowie złożyli oświadczenia dotyczące aktualnego adresu zamieszkania oświadczając, iż od roku zamieszkują pod adresem W.ul. G. [...]. W toku postępowania odwoławczego w dniu [...] lipca 2011 r. został przeprowadzony wywiad środowiskowy pod deklarowanym adresem zamieszkania. W rozmowie z anonimowymi sąsiadami ustalono, iż w lokalu nr [...] zamieszkuje D. C. wraz z córką K., nie zamieszkuje tam natomiast żaden mężczyzna. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze fakt, iż w chwili obecnej brak jest możliwości ustalenia gdzie znajduje się centrum życiowe małżonków oraz, jak wynika z treści odwołania, wnioskodawca większość czasu spędza poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na pracę na terytorium F.R. i K.N., zasadne jest stwierdzenie, iż zawarty przez zainteresowanego związek małżeński nie uzasadnia obecnie zamieszkiwania wnioskodawcy w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż obecnie wobec strony nie zachodzi przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Z ustaleń organu odwoławczego jednoznacznie wynika, że pod wskazanym w odwołaniu adresem cudzoziemiec nie zamieszkuje. Tym samym zachodzi obligatoryjna przesłanka do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia zawarta w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach;
2. istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony,
b) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,
c) art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady przekonywania,
d) art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji.
Skarżący wyjaśnił, iż zamieszkuje wspólnie z żoną wtedy, gdy jest to możliwe. Zaznaczył, iż większość interesów załatwia w R., zdarza się również, że w N. W 2010 roku przez kilka miesięcy przebywał w Polsce wraz z małżonką. Natomiast kiedy jest nieobecny w Polsce żona mieszka u swojej matki bądź u swojej córki.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony stanowi art. 53 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Wobec tego, że skarżący we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powołał się na przesłankę pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, ocenie podlegała ta okoliczność. Stosownie do treści art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Skarżący wyjaśnił w odwołaniu, iż z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą na terytorium R. oraz N., większość czasu spędza poza granicami Polski.
Ponadto, wnioskodawca w trakcie postępowania dwukrotnie podał nieprawdziwe dane dotyczące deklarowanego miejsca zamieszkiwania z żoną. Po raz pierwszy podając nieprawdziwy adres we wniosku o udzielenie zezwolenia, a następnie w dniu [...] czerwca 2011 r., składając oświadczenie, że od ponad roku zamieszkuje wraz z żoną pod adresem ul. G. [...] w W. Informacja o aktualnym miejscu zamieszkania była przy tym istotna, ponieważ warunkowała dokonanie prawidłowych ustaleń, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 kwietnia 2009 sygn. akt II OSK 636/08 oraz z dnia 18 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 716/08, znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Wnioskodawca był zatem zobligowany do przedstawienia aktualnego miejsca zamieszkania. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż świadome zatajenie przez cudzoziemca informacji, które były niezbędne dla dokonania prawidłowej oceny w tym przedmiocie uzasadnia zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Dokonaną w tym zakresie ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznać przy tym należy za nie naruszającą zasad swobodnej oceny dowodów.
W konsekwencji uznać należy, iż organy orzekające prawidłowo wykazały, iż w rozpoznawanej sprawie konieczne było zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, z uwagi na wystąpienie jednej z okoliczności wskazanych w powołanym przepisie, tj. podanie nieprawdziwych informacji odnośnie miejsca zamieszkania. W konsekwencji nieuzasadnione są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze zasad prawa procesowego.
Ponadto, odnosząc się do wniosku dowodowego zawartego w skardze wskazać należy, iż Sąd ocenia zaskarżoną decyzję według stanu faktycznego i prawnego ustalonego w dacie jej wydania. A zatem oświadczenie złożone przez żonę wnioskodawcy po wydaniu zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu na ocenę jej zgodności z prawem.
Tym samym nie nastąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, na co powołuje się strona skarżąca.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło