V SA/Wa 2483/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne oddala skargę 1. W związku z nie wywiązaniem się Strony z obowiązku dokonywania wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON), Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydał w dniu [...] stycznia 2008 r. decyzję nr [...] określającą wysokość zobowiązania za okres od grudnia [...] r. do sierpnia [...] r. w kwocie [...] zł ww. decyzja została doręczona A. K. w dniu [...] stycznia 2008 r. i stała się ostateczna, albowiem Skarżąca nie złożyła środka zaskarżenia. 2. W dniu [...] marca 2008 r., po rozpatrzeniu wniosków A. K. (dalej także Skarżąca), Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję nr [...], w której umorzył postępowanie w sprawie umorzenia odsetek w kwocie [...] zł za okres od grudnia [...] . do sierpnia [...] na podstawie art. 208 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie Prezes Zarządu PFRON rozłożył Zobowiązanej płatność w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł za okres od grudnia [...] r. do sierpnia [...] r. na 60 miesięcznych rat płatnych w okresie od [...] maja 2008 r. do [...] kwietnia 2013 r. Termin zapłaty ostatnie raty upłynął w dniu [...] kwietnia 2013 r. 3. W związku z niewywiązaniem się przez Zobowiązaną z układu ratalnego, Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w dniu [...] grudnia 2013 r. wystawił tytuły wykonawcze: • [...] za okres od grudnia [...] r. do marca [....] r., • [...] za okres od kwietnia [...] r. do lipca [...]r., • [...] za okres od sierpnia [...]r. do listopada [...]r., • [...] za okres od grudnia [...]r. do marca [...] r.; • [...] za okres kwietnia [...] r. do lipca [...] r. • [...] za sierpień [...] r. Podstawą do wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowi decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. określającą wysokość zobowiązania za okres od grudnia [...] r. do sierpnia [...] r. W oparciu o ww. tytuły wykonawcze Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał - doręczenia tytułów wykonawczych w dniu [...] stycznia 2014 r., - zajęcia rachunku bankowego w dniu [...] stycznia 2014 r. 4. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r przekazał do PFRON zarzuty Skarżącej w sprawie prowadzonej wobec niej postępowania egzekucyjnego - w celu zajęcia stanowiska przez wierzyciela. 5. W dniu [...] maja 2014 r. Prezes Zarządu PFRON wydał postanowienie nr [...], w którym zajął stanowisko wobec zarzutów wniesionych przez Zobowiązaną. Powyższe postanowienie zostało zakwestionowane przez pełnomocnika skarżącej zażaleniem z dnia [...] maja 2014 r. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżąca w imieniu własnym wniosła także zażalenie na ww. postanowienie z dnia 06 maja 2014 r. nr [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes Zarządu PFRON w dniu [...] czerwca 2014 r. postanowieniem nr [...] zajął ostateczne stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych przez skarżącą. Ww. postanowienie zostało doręczone A. K. w dniu [...] czerwca 2014 r. Brak w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia postanowienia pełnomocnikowi skarżącej (Organ w tym zakresie złożył reklamację do operatora pocztowego). 6. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (datowana na dzień [...] lipca 2014 r.) wniósł pełnomocnik skarżącej ww. skarga wpłynęła do PFRON w dniu [...] sierpnia 2014 r. Pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 259§ 3 Ordynacji podatkowej; 2) art 72,73,75 Ordynacji podatkowej w związku z art. 112 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do wpłat dokonywanych przez [...] z o.o. w okresie 2010-2012 w imieniu skarżącej na rzecz składek PFRON, poprzez uznanie ich za nadpłatę podatku i dokonanie zwrotu. Stawiając powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości (ewentualnie także poprzedzającego go postanowienia Wierzyciela z dnia [...] maja 2014 r nr [...]) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. Nadto Skarżący postulował o zobowiązanie organu do złożenia do akt sprawy akt postępowania wszczętego we wrześniu 2012 r dotyczącego zwrotu opłat uiszczonych przez H. Spółka z o.o. w W. (REGON [...], NIP [...], nr wpisu w KRS [...]) w imieniu A. K. w okresie [...] – [...] r na rzecz składek PFRON, jak również zobowiązanie organu do przedłożenia zestawienia opłat, uiszczonych przez tą Spółkę na rzecz PFRON w imieniu A. K. z podaniem dat i kwot wpłat, a następnie podlegających zwrotowi dla tej Spółki (o ile takowe dane nie będą wynikały z akt przekazanej sprawy). Zwrócono uwagę na skutki decyzji PFRON z dnia [...] marca 2008 r. wskazując, że decyzje, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej wywierają skutek materialnoprawny w zakresie wykonania zobowiązania. Treścią tej decyzji jest inne wykonanie zobowiązania niż pierwotna decyzja - zatem trafna w tej sytuacji byłaby formuła, według której pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie ulgi w spłacie zobowiązania polega na tym, że decyzja ta uchyla w części/całości obowiązki wynikające z pierwotnej decyzji podatkowej. Decyzja taka więc, wpływa na obowiązki materialnoprawne, gdyż ingeruje ona w decyzję wymiarową, w zakresie obowiązków dotyczących powinności zapłaty. Skoro zatem, decyzja wymiarowa jest w części zmodyfikowana decyzją o przydzieleniu ulgi (tutaj rozłożeniu zapłaty na raty), zatem wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia w wyniku niedotrzymania terminu zapłaty, ze skutkiem wstecznym musi zostać ocenione w kontekście wpływu na "pierwotne zobowiązanie". Jak zauważono w motywach postanowienia z dnia [...] maja 2014 r w uzasadnieniu decyzji w dniu [...] marca 2008 r. o rozłożeniu na raty należnych wpłat wskazano, że w przypadku niedotrzymania terminu płatności którejkolwiek z rat na jakie została rozłożona zaległość podatkowa, zostanie z mocy prawa wygaszona decyzja w części nie dotycząca raty zapłaconej w terminie. Zgodnie z art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej z mocy prawa następuje wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty podatku lub zaległości (w części dotyczącej niezapłaconych rat). Skutki związane z wygaśnięciem podatku następują więc automatycznie, bez konieczności wydawania odrębnej decyzji o wygaśnięciu decyzji z dnia 18 marca 2008 r. Organ w swoim stanowisku zawartym w zaskarżonym postanowieniu pomiął jednak skutki będące wynikiem wygaśnięcia decyzji z dnia [...] marca 2008 r. czyli jej wyeliminowania i dlatego jego stanowisko jest błędne. Decyzja określająca z dnia [...] stycznia 2008 r. rozkłada na raty a w wyniku jej wygaszenia nie ma rozłożenia na raty i skutków z tym związanych a następuje powrót do sytuacji poprzedniej - czyli wynikającej z decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Skutki związane z wygaśnięciem decyzji nie są wywoływane od dnia doręczenia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie (wniosek a contratrio z art. 258 § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem tylko w wymienionych w tym przepisie przypadkach z art. 258 § 1 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej, skutki prawne powstają od dnia doręczenia decyzji o wygaśnięciu). Tak więc ex lege przestał istnieć układ stosunków prawnych wynikający z decyzji z dnia [...] marca 2008 r , która została całkowicie i nieodwracalnie wyeliminowana z obrotu. Skoro więc pewne skutki miały związek z decyzją z dnia [...] marca 2008 r, to po wyeliminowaniu jej z obrotu z mocą wsteczną, skutki z niej wynikające także upadają. Zatem, gdy decyzja jest wyeliminowana, nie wywołuje skutków prawnych związanych z jej wydaniem, to nie można się powoływać na nie w zakresie np. zawieszenia biegu przedawnienia, czy przerwania biegu przedawnienia w związku z decyzją z dnia [...] marca 2008 r, gdyż ,,jej nie ma z mocą wsteczną". Moc wsteczna działania wygaszenia decyzji, niweluje wszelkie skutki tejże decyzji. Decyzja wyeliminowana z obrotu prawnego (która z mocy prawa wygasła), nie może wywoływać jednych skutków a innych nie i nie można z niej wywodzić skutków prawnych (np. w zakresie zawieszenia biegu przedawnienia należności). Nie może wygaśnięcie decyzji skutkować pozostawieniem pewnych skutków takiej decyzji a pewnych wyeliminowanie. Skarżąca podkreśliła, że przerwany bieg terminu przedawnienia na podstawie zastosowania środka egzekucyjnego dotyczył już należności przedawnionych, bowiem czynności egzekucyjne miały miejsce w dniu [...] stycznia 2014 r, a zatem tenże bieg przedawnienia nie został przerwany, gdyż należności uległy wcześniejszemu przedawnieniu, bowiem ich bieg przedawnienia nie uległ zawieszeniu, w sytuacji w której decyzja stanowiąca podstawę do takiego zawieszenia ex lege wygasła. Niezależnie od powyższego, dodatkowo w zakresie wniosku o załączenie akt dotyczących zwrotu na rzecz H. Spółka z o. o. Skarżąca wskazała, że H. Spółka z o. o. była kontynuatorem działalności Skarżącej bowiem zakupiła od niej dotychczasowe przedsiębiorstwo (zorganizowane części przedsiębiorstwa w postaci aptek i przejęła pracowników skarżącej w trybie art. 231kp). Z akt niniejszego postępowania, jak i postępowania o dołączenie akt którego strona wniosła, wynika że H. Spółka z o. o. w związku z przejęciem zobowiązań jako nabywca przedsiębiorstwa (zgodnie z art. 112 Ordynacji podatkowej), odpowiadała solidarnie za zobowiązanie związane z działalnością Skarżącej. Według wiedzy Skarżącej H. Spółka z o. o. uiściła w związku z współodpowiedzialnością za zobowiązania o charakterze podatkowym co najmniej 33 raty. Świadczy o tym chociażby fakt, że do 2012 r brak było wezwań do skarżącej o istniejących zaległościach z tytułu składek na PFRON. Z informacji skarżącej wynika, że dopiero od września 2012 r rozpoczęto wysyłanie do niej korespondencji o wygaszeniu rat, co było związane z wnioskiem H. Spółka z o. o. o zwrot uiszczonych kwot (w okresie [...]-[...]), pomimo, że Spółka ta ponosi odpowiedzialność podatkową jako osoba trzecia. Skarżący wyjaśnił, że Skarżąca sprzedała w marcu 2012 r przypadające na nią udziały w H. Spółka z o.o., zrzekając się przy tym także funkcji Prezesa Zarządu i nie posiada dostępu do dokumentów (Spółka w dniu [...] sierpnia 2013 r ogłosiła upadłość), a nawet w tym zakresie toczy się karne postępowanie przygotowawcze, jak i nie ma możliwości wykazania swoich twierdzeń w inny sposób, niż przez dokumenty będące w posiadaniu organu. Przeprowadzenie tego dowodu jest uzasadnione i prawnie uprawnione, ze względu na to, iż można przeprowadzić postępowanie korygujące wymiar. Zadaniem bowiem organu jest dokonanie wymiaru tylko zobowiązania prawidłowo ujawnionego, a w konkretnych okolicznościach może to budzić wątpliwości - należy tu zastosować zasadę analogiczną do tej, gdy jest między podatnikiem a organem podatkowym należność sporna, a wobec której nie można stosować ulg w spłacie zobowiązań (Ordynacja podatkowa, red. Henryk Dzwonkowski. Komentarz, CH Beck, W-wa 2013, Wyd. 4, str.434). 7. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami postanowień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne – podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy – zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy. IV. Na wstępie trzeba uściślić, co było przedmiotem (podstawą) zarzutu w toku prowadzonej egzekucji. Ma to istotne znaczenie w kontekście zakreślenia ram toczącego się postępowania – także przed Sądem. Otóż jak wynika to z pisma z dnia [...].01.2014 r. jego autor powołał się na treść art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) pisząc: ,,podnoszę zarzut przedawnienia zobowiązań w zakresie należności [...] wobec PFRON w W. z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON za okres od XII 2005 r do VIII 2007 r. i w związku z tym wnoszę o umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego’’ – zapewne na podstawie powołanego art. 59 §1 ustawy egzekucyjnej. Konstatację tę wspiera powołanie w tym piśmie także art. 59 §1 pkt 9 Ordynacji Podatkowej (mowa w nim o skutkach przedawnienia) i art. 70§1 tego aktu normatywnego (przepis stanowi o sposobie liczenia okresu przedawnienia). Należy też wyraźnie wskazać, że w przepisie art. 33 §1 ustawy egzekucyjnej mowa jest o wykonaniu lub umorzeniu w całości albo w części obowiązku wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku – żadnej z tych przyczyn jako podstawy zarzutu autor pisma z dnia [...].01.2014 r. nie wskazał. Uściślenie ma o tyle istotne znaczenia, że Sąd będzie w dalszym wywodzie zajmował się tylko zarzutem przedawnienia. W piśmiennictwie podkreśla się, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać powołując nowe ich podstawy (por. P. Przybysz: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa Lexis Nexis 2006, s. 139). Zatem zarówno organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jak i sąd administracyjny, do którego skierowano skargę na rozstrzygniecie organu nadzoru nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, a tym bardziej dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym (nawiązuje do tego wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1246/96). Zarzuty są instytucją sformalizowaną. Ich wniesienie do organu egzekucyjnego powoduje konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela, co wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania na zasadach określonych w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej. Dopiero uzyskanie stanowiska wierzyciela uprawnia organ egzekucyjny do wydania postanowienia w sprawie zgaszonych zarzutów. Jeżeli więc zobowiązany, w zarzutach wniesionych w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego (art. 27 §1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej) ograniczy je wyłącznie do jednej (kilku) podstaw wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, traci możliwość późniejszego zgłoszenia nowych podstaw zarzutów, w szczególności w toku postępowania zażaleniowego czy też sądowo-administracyjnego. V. W zakresie objętym skargą (vide pkt 1) tj. zarzutu przedawnienia wskazać należy, że w niniejszej sprawie wydana została w dniu [...] marca 2008 r. decyzja nr [...], w której Prezes Zarządu PFRON m. in. rozłożył skarżącej płatność zobowiązań (określonych decyzją Prezesa Zarządu z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]) na 60 miesięcznych rat płatnych w okresie od [...] maja 2008 r. do [...] kwietnia 2013 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Przekładając powyższe na realia sprawy bieg terminu przedawnienia zobowiązań określonych decyzją Prezesa Zarządu z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uległ z mocy przepisu art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawieszeniu do dnia 28 kwietnia 2013 r. (do dnia terminu płatności ostatniej raty określonej w decyzji Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] marca 2008 r. decyzja nr [...]). Należy także wskazać, że w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. skutecznie zastosował środek egzekucyjny w dniu [...] stycznia 2014 r., co zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej skutecznie przerwało bieg przedawnienia. VI. W ramach zarzutu opisanego w pkt 1 skargi wskazać należy, że w Ordynacji podatkowej nie występuje art. 258 § 3, a zatem nie mogło dojść do jego naruszenia. Odnosząc się zaś do naruszenia art. 67 a. § 1 tego aktu normatywnego stwierdzić należy, iż – w ocenie Sądu – przepis ten został prawidłowo przez Organy interpretowany, co znalazło wyraz w motywach postanowień. Była o tym obszerniej wyżej mowa, zwłaszcza w zestawieniu z treścią innych przepisów Ordynacji podatkowej. VII. Z przyczyn formalnych wskazanych w pkt IV uzasadnienia Sąd nie będzie zajmował się zagadnieniem kwestii ,,wpłat dokonywanych przez H. sp. z o.o. w okresie [...] – [...] w imieniu Skarżącej na rzecz składek PFRON, poprzez uznanie ich za nadpłaty podatku i dokonanie zwrotu’’, albowiem ta kwestia nie mieści się w treści zarzutu przedawnienia podniesionego w piśmie z dnia [...].01.2014 r. Byłoby to możliwe w sytuacji gdyby w tym piśmie podniesiono ,,wykonanie w części obowiązku’’ o czym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Reasumując, poza kognicją Sądu pozostaje badanie kwestii ,,naruszenia art. 72, 73, 75 w zw. z art. 112 Ordynacji podatkowej’’ albowiem regulacje te odnoszą się do nadpłaty, a to nie ma żadnego związku z przedawnieniem. VIII. Bez znaczenia – dla rozstrzygnięcia – jest podnoszona także w skardze konieczność czynienia ustaleń w zakresie przejęcia zobowiązań przez H. sp. z o.o. i żądania zwrotu uiszczonych za Skarżącą 33 rat. Kwestia ta również nie dotyczy pierwotnie zgłoszonego zarzutu przedawnienia. IX. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.