V SA/Wa 2495/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu grzywny postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym tj. 1. zwolnić od kosztów sądowych; 2. ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił B. B. przyznania prawa pomocy. W dniu 10 kwietnia 2014 r. wpłynął do Sądu sprzeciw B. B. (zwany dalej skarżącym) od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wnioskodawca wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z siostrą, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, że uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.600 zł brutto, zaś jego siostra jest osobą bezrobotną. W uzasadnieniu podniósł, iż opiekuje się siostrą, która przeszła operacje i wymaga leczenia, jest osobą bezrobotną i pozostaje na jego utrzymaniu. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 29 stycznia 2014 r. wskazał, iż utrzymuje się wraz z siostrą z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.181,38 zł netto miesięcznie. Nie posiadają żadnych oszczędności i rachunków bankowych. Zamieszkują w mieszkaniu wynajmowanym przez ciężko chorą ciotkę, która obecnie przebywa w domu opieki społecznej, nie ponoszą wydatków na mieszkanie, które jest zadłużone. Wnioskodawca wskazał, iż ponosi "koszty za stancję", a także oświadczył, iż "po opłaceniu stancji miesięcznie 1.000 zł pozostaje zaledwie na potrzeby mojej siostry i na moje utrzymanie kwota 181,38 zł". Dodatkowo podniósł, iż do bieżących wydatków na zakupy dokłada się jego partnerka, która nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego. Do pisma załączył: umowę najmu lokalu mieszkalnego z dnia 27 września 2012 r., kserokopię zaświadczenia z 3 czerwca 2013 r. potwierdzającego, że jego siostra jest osobą bezrobotną i nie posiada prawa do zasiłku, a także kserokopię zaświadczenia o wysokości zarobków z dnia 29 stycznia 2013 r. Rozpatrując przedmiotowy wniosek merytorycznie należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku skarżącego o przyznanie praw pomocy ponieważ wykazał on, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania go we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.