V SA/Wa 2497/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P. M. na postanowienie Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W... z ... lipca 2015 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia - odrzucić skargę - P. M. wniósł droga elektroniczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora OR ARiMR w W.. Skarżącego zarządzeniem z 21 września 2016 r. wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie nie zostało odebrane i po podwójnym awizowaniu zwrócone do Sądu. Wezwanie uznano za doręczone z dniem 11 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") każde pismo strony powinno zawierać podpis strony. W niniejszej sprawie powyższy obowiązek nie został wypełniony. W tym miejscu Sąd zauważa, że jakkolwiek regulacje ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (tekst jedn. Dz. U. 2013 poz. 262 ze zm.; dalej: ustawa o p.e.), a konkretnie art. 5 ust. 2 tej ustawy wskazują na równoważność skutków prawnych danych w postaci elektronicznej opatrzonych podpisem potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP oraz dokumentów podpisanych własnoręcznie, to nie przeszkodziło to prawodawcy we wprowadzeniu odrębnych przepisów regulujących kwestię stosowania podpisu elektronicznego do Kodeksu postępowania cywilnego (art. 60 i art. 78 § 2), Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 1, art. 63 § 1), czy też Ordynacji Podatkowej (art. 1 pkt 13). W ustawie p.p.s.a. nie zawarto regulacji podobnych do powyżej wskazanych, co przy uwzględnieniu założenia wykładni prawa o racjonalności prawodawcy każe przyjąć, że przepisy ustawy o p.e. nie mają bezpośredniego zastosowania do wszystkich aktów prawnych dotyczących wnoszenia pism. Wprowadzenie do poszczególnych ustaw odrębnych przepisów regulujących stosowanie podpisu elektronicznego stanowiło przejaw woli prawodawcy, wskazującego, w których procedurach może występować podpis elektroniczny, a w których strona nie może z niego skorzystać. Stąd skarżący został wezwany do uzupełnienia braku, zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a., wedle którego, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wezwanie nie zostało przez skarżącego odebrane, a brak formalny nie został uzupełniony w terminie ustalonym na podstawie art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że skarga została złożona z przekroczeniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 i p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarżący przekroczył ten termin, albowiem wniósł skargę 24 sierpnia 2016 r. Zaskarżone postanowienie zostało mu doręczone 24 lipca 2016 r., a zatem trzydzieści dni od doręczenia mu decyzji upływało 23 sierpnia 2016 r. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd jest zobligowany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle wszystkich powyższych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.