V SA/Wa 251/16

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu grzywny postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 369 zł (trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 300 zł (trzysta złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 69 zł (sześćdziesiąt dziewięć złotych). Na rozprawie w dniu 28 listopada 2016 r. adw. K. A. H. - pełnomocnik ustanowiony z urzędu wystąpiła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że pomoc prawna nie została opłacona ani w całości, ani też w części. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...)w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu grzywny. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r. Zgodnie z § 22 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że sprawa została wszczęta skargą z 14 stycznia 2016 r. i zakończona wyrokiem Sądu z 28 listopada 2016 r., w niniejszej sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), dalej "rozporządzenie". Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 4 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł. W niniejszej sprawie adwokat wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu w dniu 30 maja 2016 r. przeglądała w czytelni akt WSA w Warszawie akta sprawy V SA/Wa 251/16. W dniu 31 sierpnia 2016 r. złożyła pismo procesowe z wnioskiem o połączenie do łącznego rozpoznania sprawy o sygn. akt VSA/Wa 251/16 oraz V SA/Wa 4264/15. W dniu 28 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok oddalający skargę. Pełnomocnik stawiła się na rozprawę. Mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, a szczególnie liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, obszerności akt administracyjnych ocenić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania przed Sądem I instancji nie przekracza granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. W świetle powyższego, przyjąć trzeba, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia opłaty maksymalnej tytułem wynagrodzenia, która w niniejszej sprawie wynosi 480 zł. Pełnomocnik nie wskazała żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy. Analiza akt sprawy wskazuje, że adwokat zapoznała się ze sprawą, stawiła się na rozprawę, na której oświadczyła, że popiera skargę i wniosła pismo procesowe, w którym zawarła wniosek formalny o połączenie dwóch spraw do łącznego rozpoznania w związku z treścią przepisu art. 111 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 300 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.