V SA/Wa 2514/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant starszy specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Q. X. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej Q. X. kwotę 557 złotych (pięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] Q X . od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne. Po uchyleniu poprzednio wydanych w sprawie decyzji (wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/WA 835/09) Wojewoda [...] uznał iż działalność gospodarcza prowadzona przez spółkę z o.o. R. której cudzoziemka była wiceprezesem nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, stąd też jej wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie mógł zostać uwzględniony. Podzielając powyższe stanowisko organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 53 ust. 4, oraz art. 53b ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Podniósł jednocześnie że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Wskazał nadto że na organie prowadzącym postępowanie w sprawie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi prowadzącemu na terytorium kraju działalność gospodarczą spoczywa obowiązek oceny, czy działalność ta jest korzystna dla polskiej gospodarki narodowej. O tym, że działalność gospodarcza przysparza korzyści krajowi możemy mówić wówczas, gdy jest ona korzystna nie tylko dla cudzoziemca, ale przede wszystkim dla gospodarki narodowej przyczyniając się do jej rozwoju. Działalność taka powinna przyczyniać się do transferu nowych technologii lub wprowadzenia innowacji, tworzyć nowe i stabilne miejsca pracy dla obywateli polskich, przyczyniać się do wzrostu inwestycji na rodzimym rynku. Ponadto podmiot gospodarczy powinien charakteryzować się stabilnością ekonomiczną i dawać rękojmię generowania korzyści w przyszłości. W/w wyliczenie ma charakter przykładowy, a o korzystności działalności gospodarczej dla gospodarki mogą świadczyć również inne okoliczności np. poziom dochodów uzyskiwanych z jej prowadzenia i związana z nim wysokość odprowadzanego podatku. Podkreślono że w dniu składania wniosku Cudzoziemka przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen o symbolu C 01 wydanej w dniu [...].09.2008 r. przez konsula z [...] z terminem ważności do dnia [...].11.2008 r., określającej czas pobytu na 70 dni. Poza tym w aktach sprawy znajduje się zezwolenie na pracę Q X .wydane przez Wojewodę [...] z terminem ważności od dnia [...].11.2010 r. do dnia [...].09.2011 r., z którego wynika, iż Cudzoziemka będzie wykonywać pracę w ramach prowadzonej przez Siebie spółki na stanowisku wiceprezesa zarządu. Q X . ma uzyskiwać dochód w wysokości 3300 PLN brutto miesięcznie. Wojewoda [...] na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w 2010 roku R. Spółka z o.o. poniosła stratę w wysokości 107 126,78 zł. Ponadto organ I instancji orzekł, że działalność gospodarcza prowadzona przez Zainteresowaną nie jest korzystna dla gospodarki narodowej. Tym samym Cudzoziemka nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Z kolei organ II instancji w postępowaniu odwoławczym wezwał pełnomocnika Strony o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty: • zezwolenie na pracę z terminem ważności po dniu [...].09.2011 r., • ZUS-u zbiorczego i imiennego za ostatnie 3 miesiące, • umów o pracę zatrudnionych obywateli polskich wraz z podpisaną listą płac, • aktualnego dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, • wszelkich dokumentów potwierdzających korzystność prowadzonej przez Cudzoziemkę działalności gospodarczej dla polskiej gospodarki narodowej (dokonane inwestycje, ilość zatrudnionych pracowników itp.) • bilans przychodów i rozchodów prowadzonej działalności, za okres od stycznia do lipca 2011 r. W odpowiedzi na w/w/ pismo, pełnomocnik cudzoziemki dołączył do akt sprawy plik dokumentów świadczących o prowadzonej działalności gospodarczej w ramach R. Spółka z o.o. oraz informację, że z dniem [...].06.2011 r. wymienił się Zarząd Spółki oraz jej siedziba, z której wynika, że Cudzoziemka nie się już udziałowcem oraz członkiem zarządu w/w/ przedsiębiorstwa. Ponadto pełnomocnik Strony dołączył oświadczenie z dnia 20.07.2011 r. z którego wynika, że Q X .będzie zatrudniona w przedsiębiorstwie R. Spóka z o.o. z uposażeniem nie mniejszym niż 2000 zł miesięcznie. Podkreślono również że w dniu 8.08.2011 r. wpłynęło pismo Wojewody [...] z załączonym dokumentem sporządzonym przez pełnomocnika Cudzoziemki, w którym informuje on Wielkopolski Urząd Wojewódzki w [...], że Cudzoziemka z dniem [...].06.2011 r. została zawieszona w czynnościach wiceprezesa przedsiębiorstwa R. Spółka z o.o. i funkcji tej już nie pełni. Ponadto zwróciła wydane przez Wojewodę Wielkopolskiego zezwolenie na pracę. Wskazano nadto że z dołączonej w toku postępowania odwoławczego kopi odpisu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że zarówno Q X .jak i Jej mąż L. Y. nie są już udziałowcami w/w przedsiębiorstwa. Podkreślono również że w dniu 08.09.2011 r. L. Y. wystąpił do Wojewody [...] z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W przedmiotowej sprawie nie zapadła jednak jeszcze decyzja. Zatem mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie a w szczególności fakt, że Q X .nie jest już udziałowcem R. Spółki z o.o., stwierdzono, że okoliczność, na którą powołała się Cudzoziemka we wniosku tj. prowadzenie działalności gospodarczej w formie R. Spółka z o.o., w której pełnić miała również funkcję wiceprezesa nie uzasadnia udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wobec Zainteresowanej zachodzi więc okoliczność określona w art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, z uwagi na brak zezwolenia na pracę w w/w Spółce Cudzoziemka nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu tj. nie spełnia przesłanek określonych w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na powyższe organa odwoławczy odstąpił od badania, czy Q. X. spełnia przesłanki określone w art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy zważywszy, że brak wypełnienia przesłanki dotyczącej posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia zarówno w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania pracy czy też w przypadku wskazania innych okoliczności uzasadniających pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzję organu odwoławczego zaskarżyła cudzoziemka zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 53 ust. 1 pkt 1-2, art. 53b ust. 1 pkt 1,2 oraz art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich niewłaściwą interpretację oraz nieprawidłowe zastosowanie mające istotny wpływ na treść decyzji. 2) Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7,8,9,77,80 i 107 § 3 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisowych. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in. że organ odwoławczy skupił się przede wszystkim na negatywnej przesłance dotyczącej poziomu uzyskiwanych dochodów z działalności gospodarczej strony i odprowadzania z tego tytułu podatków, nie zbadał natomiast innych przesłanek, tym bardziej że udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest związane jedynie z dochodowością prowadzonej przez cudzoziemca działalności gospodarczej. W ocenie autora skargi w toku postępowania prowadzonego w sprawie niniejszej doszło do identycznych naruszeń prawa które doprowadziły do uchylenia przez sąd poprzednich decyzji dotyczących skarżącej (wyrok WSA w W-wie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/WA 835/09). Nie wskazano poza tym w sposób wyraźny jakie ewentualnie dalsze dokumenty należało przedstawić aby mogły one mieć wpływ na ocenę sytuacji skarżącej, zwłaszcza w kontekście treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy, tym bardziej że cudzoziemka posiadała zezwolenie na pracę wydane przez Wojewodę [...] (z dnia [...] września 2011 r. nr [...]). Poza tym organ był w posiadaniu oświadczenia pracodawcy z którego wynikało że spółka "R." zobowiązuje się zatrudnić cudzoziemkę na podstawie umowy o pracę z uposażeniem nie mniejszym niż 2000 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd zważył co następuje: Wniesienie skargi skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasadny okazał się bowiem zarzut naruszenia przepisu art. 7 i 77 § 1 kpa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika iż organ skupił się na omówieniu przesłanki wskazanej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach wskazując jednocześnie iż brak jej spełnienia prowadzi do odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wymieniony przepis przewiduje że zezwolenie o którym mowa udzielane jest cudzoziemcowi który prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniająca się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Dokonując wykładni powyższego przepisu na tle stanu faktycznego sprawy niniejszego należało podzielić stanowisko organów że prowadzona przez spółkę działalność gospodarcza nie jest korzystna dla gospodarki narodowej. Skarżącą wezwano przecież (także w postępowaniu przez organem II instancji- wezwanie z dnia 19 lipca 2011 r.) do złożenia dokumentów które mogłyby taki stan rzeczy potwierdzić . Ich treść nie upoważniała jednak do stwierdzenia że przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy została spełniona. Z uzasadnienia skargi nie wynika nawet aby skarżąca ustalenia w powyższym zakresie kwestionowała. Skarżąca zwróciła natomiast uwagę na to, iż w postępowaniu administracyjnym bezzasadnie odstąpiono od zbadania tego czy spełniła wymogi przewidziane w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis ten stanowi że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane. Z treści skargi wynika że jest nim zezwolenie wydane przez Wojewodę [...] z dnia [...] września 2011 r. typ A nr [...]. Ponieważ organ odwoławczy nie dysponował nim w toku prowadzonego postępowania winien zażądać go od pełnomocnika skarżącej, a następnie poddać analizie i ocenie nie tylko z punktu widzenia treści w nim zawartych ale i autentyczności. Z odpowiedzi na skargę wynika bowiem że nie ma go w aktach sprawy. Przyczyny takiego stanu rzeczy nie są jednak możliwe do ustalenia i oceny w postępowaniu sądowym. Organ ponownie zajmie stanowisko także co do treści oświadczenia pracodawcy (spółki "R.") z którego wynika że zobowiązuje się zatrudnić skarżącą na podstawie umowy o pracę z uposażeniem nie mniejszym niż 2000 zł. (oświadczenie z dnia 20 lipca 2011 r.). Miało by ono znaczenie w sprawie gdyby okazało się że cudzoziemka uzyskała zezwolenie na pracę. Takie zezwolenie oraz będące jego następstwem faktyczne zatrudnienie jest istotne także dlatego że owo zatrudnienie gwarantowałoby spełnienie wymogów wskazanych w art. 53 b ust. 1 pkt 1 i 2i ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec o którym mowa m.in. a art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy (a więc ewentualnie taki jak skarżąca) obowiązany jest bowiem posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowany ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (...) Mając zatem na względzie powyższe sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa skargę uwzględnił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.