V SA/Wa 2514/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Ł. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych; p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę. W dniu 3 stycznia 2011 r. skarżący złożył w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstwa rolnych". W dniu 24 lutego 2012 r. została zawarta miedzy stroną a Agencją umowa cywilnoprawna o dofinansowanie realizacji zgłoszonego przez stronę projektu. Umowa ta opiewała na kwotę 25.885,20 zł, a pomoc miała zostać wypłacona stronie w dwóch transzach – pierwsza transza w wysokości 11.800 zł, a druga w wysokości 14.085,20 zł. W dniu 9 marca 2013 r. strona skierowała do Agencji wniosek o płatność, a po pozytywnej weryfikacji tego wniosku Agencja wypłaciła stronie wnioskowaną kwotę za zrealizowanie pierwszego etapu operacji. W dniu 1 lutego 2013 r. strona złożyła kolejny wniosek o płatność, który po przeprowadzeniu weryfikacji Agencja pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. rozpatrzyła negatywnie. Następnie pismem z dnia 10 lipca 2013 r. strona zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, który pismem z dnia [...] września 2013 r. Agencja rozpatrzyła negatywnie. Strona pismem (zatytułowanym "Pozew") z dnia 18 października 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zasądzenie drugiej transzy pomocy w kwocie 14.085,20 zł, co do wypłaty której Agencja pismem z dnia [...] września 2013 r. podjęła negatywne dla strony rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o odrzucenie skargi ze względu na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada, w pierwszej kolejności, dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; Sygn. akt V SA/Wa 2514/13 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła skargę na pismo ARiMR z dnia 27 września 2013 r. dotyczące korekty kwoty środków do wypłaty na etapie autoryzacji wniosku o płatność. Nie ulega wątpliwości, iż wskazany przez skarżącą przedmiot zaskarżenia nie stanowi podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ocena prawidłowości realizacji zobowiązań wynikających z umowy cywilnoprawnej – jaką niewątpliwie była umowa zawarta w dniu 24 lutego 2012 r. pomiędzy skarżącym a Agencją – przez jej strony wraz ze wszystkimi kontraktowymi konsekwencjami dokonania takiej oceny, podlega kontroli sądów powszechnych w razie zaistnienia sporu w tej kwestii, a nie sądów administracyjnych. W omawianym zakresie ARiMR jako instytucja publiczna nie ma kompetencji do określania w sposób władczy i jednostronny sytuacji prawnej indywidualnie oznaczonych adresatów. Zakwestionowane przez skarżącego pismo z dnia [...] września 2013 r. nie stanowi autorytatywnej wypowiedzi władzy administracyjnej, lecz dotyczy konsekwencji niewykonania przez skarżącego zobowiązań przewidzianych ww. umową zawartą. Agencja, dokonując korekty kwoty pomocy wypłacanej na podstawie umowy, Sygn. akt V SA/Wa 2514/13 działa jako strona stosunku cywilnoprawnego, realizująca swoje uprawnienia kontraktowe, a nie jako organ administracji publicznej. Co istotne, w przypadku braku porozumienia pomiędzy Agencją a beneficjentem wszystkie spory, w myśl § 18 umowy, rozstrzygane będą przez sąd powszechny właściwy dla siedziby Agencji. Oczywistym jest zatem, że ewentualne roszczenia beneficjenta o wypłatę pomocy w zakresie objętym korektą podlegają dochodzeniu na drodze postępowania cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 7779/11). W związku z powyższym w ocenie Sądu nie powinno budzić wątpliwości to, że spór zaistniały między Agencją a skarżącym jest sprawą cywilną, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji stwierdzić należy, iż na pismo z dnia 27 września 2013 r. skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.