V SA/Wa 2520/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...] odmawiającą K. K. przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: K. K. w dniu [...].06.2015 r. złożył do Biura Powiatowego ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności na rok 2015, w którym ubiegał się o przyznanie płatności do bydła. Do wniosku złożył oświadczenie o posiadaniu 3 sztuk bydła domowego i wskazał ich numery identyfikacyjne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 roku Organ I instancji odmówił przyznania wnioskowanych płatności. Odwołując się do treści art. 7 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015 poz. 1551 ze zm.) organ wskazał, że płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu rolnika, jest nie mniejsza niż 1 ha lub w przypadku niespełnienia powyższego warunku, jeżeli rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich wynosi, co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro przed zastosowaniem kar, o których mowa w art. 63 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r.; str. 549, z późn. zm.). Organ wyjaśnił, że kwota 200 euro przeliczana jest na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 i biorąc pod uwagę stawkę płatności do 1 zwierzęcia z gatunku bydła domowego wynoszącą 261,37 zł wynosi ona łącznie 784,11 zł, a więc mniej niż równowartość 200 euro według kursu euro ustalanego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 ( tj. 4,2448 zł za 1 euro czyli 848,96) w związku z czym należało odmówić płatności. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie i wskazała, że wnosi o: zmianę decyzji i przyznanie kwoty dopłaty do bydła w wysokości 784,11 zł wraz z odsetkami, zwrot nienależnie potrąconych płatności w kwocie 1480,04 zł wraz z odsetkami wyliczonymi za okres od [...] grudnia 2014 r. do [...] kwietnia 2016 r., zwrot nienależnie potrąconych płatności w kwocie 346,35 zł wraz z należnymi odsetkami za okres od [...] marca 2015 r. do [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu odwołania strona wyjaśniła, że zgodnie z instrukcją wypełniania spersonalizowanego wniosku płatność do 1 sztuki bydła została określona na 69 euro, co stanowi 207 euro a więc więcej niż wymagane 200 euro, zatem organ ma obowiązek wypłacić żądane płatności. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dyrektor przedstawił stan faktyczny sprawy i uznał, że został on w sposób prawidłowy ustalony przez organ I instancji. Podkreślił, że skarżący we wniosku żądał przyznania płatności związanej do zwierząt opisanych w oświadczeniu stanowiącym załącznik do wniosku. Wskazał, że żądanie dopłat dotyczyło 3 sztuk bydła domowego i przytoczył treść odnoszących się do płatności związanych do zwierząt przepisów prawa w tym m.in. art. 7 ust. 2 i podkreślił, że płatność taka może być przyznana jeśli zgodnie z tym przepisem łączna kwota płatności bezpośrednich przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 wynosi co najmniej równowartość 200 euro. Przypomniał, że kurs euro ustalony zgodnie z art. 106 ust 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE)nr 2799//98, (WE)814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 ( Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013r, str. 549 z póź. zm.) na rok 2015 wyniósł - 4,2448zł. Tym samym równowartość 200 euro zgodnie z w/w kursem wynosi zatem w roku 2015- 848,96 zł, tymczasem biorąc pod uwagę , że stawka płatności do 1 zwierzęcia z gatunku bydło domowe (Bos taurus) w 2015 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2015 r. (Dz. U. poz, 1624) na kwotę 261,37 zł. to kwota płatności związanej do bydła wynosi 784,11 zł, zatem zasadnie odmówiono jej przyznania. Od decyzji Dyrektora strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podkreślił, ze jego żądanie dotyczące przyznania dopłat bezpośrednich w postaci dopłat do zwierząt jest całkowicie uzasadnione w świetle treści instrukcji wypełniania wniosku. Wskazał, że nie ponosi winy z tytułu obniżenia kwoty płatności z 69 euro do 61 euro za 1 sztukę bydła zatem ewentualne konsekwencje z tym związane powinien ponieść Minister Rolnictwa. Wskazał również, że otrzymał w dniu [...] maja 2016 r. przelew od organu w kwocie 420,54 zł, w związku z czym powinno to skutkować uzupełnieniem brakującej kwoty 64,86 zł do równowartości 200 euro tj. 848,96 zł. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd stwierdza, że ustalony stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy i przyjmuje go za własny. Przedmiotem sporu w sprawie jest to, czy organ prawidłowo odmówił przyznania płatności z tytułu dopłat bezpośrednich w postaci dopłat związanych do zwierząt , czy też nie. Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz.U.2015 poz. 1551 ze zm.), "płatności bezpośrednie" to m.in. jednolita płatność obszarowa, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatność dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw, płatności związane do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy płatności związane do zwierząt przysługują do zwierząt następujących gatunków: bydło domowe (Bos taurus), owca domowa (Ovis aries) i koza domowa (Capra hircus). Natomiast zgodnie z treścią art. 16 ust. 2 pkt. 1 ustawy o płatnościach płatność do bydła domowego jest przyznawana jeżeli rolnik posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców tego gatunku, których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy a ich liczba nie przekracza 30 sztuk. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy wysokość płatności do zwierząt w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności na 1 sztukę - po uwzględnieniu art. 8 ust. 1,3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Wysokość stawki płatności związanej do zwierząt określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2015 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2015 r. (Dz. U. z 2016, poz. 1624), zgodnie z którym stawka płatności związanych do zwierząt za 2015 r. wynosi w odniesieniu do 1 sztuki zwierzęcia gatunku bydło domowe 261,37 zł. Zgodnie zaś z § 10 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 352) do wniosku, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. f, tj. dotyczącym płatności związanych do zwierząt, rolnik dołącza oświadczenie o zwierzętach zadeklarowanych do płatności, z podaniem numerów identyfikacyjnych tych zwierząt oraz adresu miejsca przetrzymywania tych zwierząt, jeżeli jest inny niż zgłoszony do systemu identyfikacji i rejestracji zwierząt. W przypadku przedmiotowej sprawy skarżący złożył do wniosku wymagane oświadczenie zawierające wskazanie ilości sztuk bydła domowego i ich numery identyfikacyjne. Należy też wskazać, że kurs euro ustalony zgodnie z art. 106 ust 3 rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r na rok 2015 wyniósł 4,2448zł – co prawidłowo wskazały organy w decyzjach. Równowartość 200 euro zgodnie z w/w kursem wynosi zatem w roku 2015 - 848,96 zł. , tymczasem zaś kwota płatności, która byłaby należna w związku z ilością bydła domowego, której dotyczył wniosek skarżącego (3 szt.) przy uwzględnieniu przewidzianej stawki za 1 sztukę tj. 261,37 zł. wyniosła 784,11zł. Prawidłowo zatem organy odmówiły przyznania płatności skarżącemu. Podkreślenia wymaga, że jest niesporne, o czym była już mowa, że skarżący ubiegał się w 2015 r. wyłącznie o płatności bezpośrednie w postach płatności związanych do zwierząt o jakich jest mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach. Płatności zgodnie z treścią powyższego przepisu są przyznawane gdy łącznie wynoszą równowartość co najmniej 200 euro. Jest bezsporne, że w 2015 r. kwota tej równowartości stanowiącej iloczyn zgłoszonych i zarazem zatwierdzonych sztuk bydła domowego oraz stawki za 1 sztukę wynosiła 848,96 zł. Jak już wskazano wyżej kwota stawki za 1 sztukę bydła domowego na 2015r. została określona w rozporządzeniu Ministra RiRW z 9 października 2015 r. i została ona jednoznacznie określona w złotych polskich, nie zaś w euro. Przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej – wynikającej z art. 20 ust. 1 pkt 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich i ta kwota jest wiążąca przy wydawaniu decyzji przez organy. Nie może zatem zostać uznany za zasadny argument strony, że z treści instrukcji do wypełnianiu wniosku za 2015r. wynikało, że kwota płatności za 1 sztukę bydła domowego miała wynosić 69 euro ponieważ instrukcja w przypadku przedmiotowych płatności stanowi jedynie pomoc dla rolników wskazując w jaki sposób należy wypełnić wniosek. Podstawą zaś przyznania pomocy, która jest wiążąca, są przepisy ustawy o płatnościach z 5 lutego 2015 r. i przepisy wydanych na jej podstawie rozporządzeń. Brak jest również podstaw do tego ażeby uznać, że skarżący powinien uzyskać sporne płatności z racji otrzymanej przez niego w dniu [...] maja 2016 kwoty 420, 54 zł z tytułu płatności bezpośrednich, związanej z decyzją nr [...], ponieważ jak wynika z wyjaśnień organu udzielonych na żądanie Sądu pismem z [...] października 2016 r. płatności te zostały skarżącemu przyznane za 2012 r. Mając powyższe okoliczności na względzie i uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.