V SA/Wa 2521/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi o wznowienie postępowania od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 325/11 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia zdrowotne za osobę prowadzącą działalność gospodarczą; postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z 6 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] grudnia 2010 r. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 2 września 2011 r. Pismem z dnia 9 grudnia 2011 r. (data nadania) P. G. wniósł skargę o wznowienie postępowania. W jej uzasadnieniu powołał się na wyrok Sądu Okręgowego w S. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sygn. akt [...] dotyczący odwołania skarżącego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r. ustalającej wobec niego obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne za okresy wskazane w tej decyzji. Skarżący wskazał, że wyrok ten jest nieprawomocny zatem "na chwilę obecną nie jest przesądzone", że zalega wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ze spłatą jakiejkolwiek kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., skarga o wznowienie powinna zawierać m.in. podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 277 wskazanego aktu prawnego zasadą jest, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który to termin liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skarga o wznowienie postępowania jest przy tym środkiem prawnym, przysługującym od orzeczeń, które zyskały walor prawomocności (art. 270 p.p.s.a.). Na mocy art. 280 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. W pierwszej kolejności podnieść zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarga o wznowienie dotyczy postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2011 r., który w dniu złożenia skargi o wznowienie postępowania (tj. 9 grudnia 2011 r.) był orzeczeniem prawomocnym. Ponadto Sąd uznał, iż zachowany został w niniejszej sprawie trzymiesięczny termin, przewidziany dla wniesienia skargi o wznowienie postępowania, liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (dniem tym jest, na co wskazuje strona, 5 grudnia 2011 r.). Zdaniem Sądu natomiast, złożona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wymieniają przepisy art. 271 - 273 p.p.s.a. Pierwszy ze wskazanych ostatnio przepisów stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: a) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; b) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Art. 272 p.p.s.a. stanowi z kolei, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1). Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3). Wreszcie, zgodnie z treścią art. 273 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: a) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; b) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2). Można także żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3). Mając na uwadze powyższe regulacje prawne stwierdzić należało, że wniesiona przez P. G. skarga o wznowienie postępowania z pewnością nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia, przewidzianych w art. 271-273 §1 p.p.s.a. W odniesieniu natomiast do przesłanek, które ewentualnie mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania wskazać należy, że podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 §2 p.p.s.a., mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. W związku z tym środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (vide: uchwała 7 sędziów SN z 21 lutego 1969 r. III PZP 63/68, opubl. OSNCP 1969 nr 12, poz. 208). W niniejszej sprawie wyrok Sądu Okręgowego w S. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt [...], na który powołuje się skarżący, został natomiast wydany w dniu [...], czyli po zakończeniu sprawy wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 6 czerwca 2011 r. Niezależnie od powyższego – odnosząc się do oceny wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia z art. 273 §3 p.p.s.a. – wyjaśnić trzeba, że powołany przez skarżącego wyrok Sądu Okręgowego w S. nie stanowi prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy, o którym mowa w tym przepisie. Powołany przepis dotyczy bowiem orzeczeń, które zapadły wyłącznie przed sądem, który wydał orzeczenie objęte skargą o wznowienie. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, iż podstawą wznowienia postępowania mogą być jedynie orzeczenia zapadłe przed sądami administracyjnymi. Tym samym orzeczenia sądów cywilnych, nawet gdyby zapadły przed zakończeniem sprawy rozpoznawanej przed sądem administracyjnym, nie mogą stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze, wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania sądowego, Sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.