V SA/Wa 2532/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant - ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi G. C. i H. C. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym uchyla zaskarżone postanowienie. Przedmiotem skargi z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniesionej przez G. C. i H. C. (dalej jako: "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] o stwierdzeniu braku podstaw do uznania zarzutów w sprawie prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku H. C. oraz majątku wspólnego H. C. i G. C. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Ostateczną decyzją z [...] lutego 2011 r. Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ustalił H. C. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w kwocie 59.174,54 zł. W dniu [...] grudnia 2013 r. Prezes ARiMR skierował do H. C. upomnienie NR [...] wzywające do uregulowania należności wynikającej z ww. decyzji w ciągu 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienie doręczono 30 grudnia 2013 r. Wobec braku spłaty należności Prezes ARiMR w dniu [...] października 2014 r. wystawił wobec H. C. jako zobowiązanego tytuł wykonawczy nr [...]. Powyższy tytuł wskazywał również G. C., która jako małżonka zobowiązanego odpowiada wraz z mężem majątkiem wspólnym. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął egzekucję administracyjną do majątku H. C. oraz majątku wspólnego małżonków C. Pismem z [...] grudnia 2014 r. G. C. zgłosiła zarzuty do postępowania egzekucyjnego w oparciu o treść art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz.1619, ze zm., dalej jako: "u.p.a."). Postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiesił postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej G. C. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z [...] lutego 2015 r. nr [...] wierzyciel – Prezes ARiMR odniósł się do podniesionych zarzutów i stwierdził brak podstaw do ich uznania. Powyższe postanowienie z pouczeniem o prawie do jego zażalenia doręczono H. C. jako zobowiązanemu oraz G. C. jako uczestnikowi postępowania. W dniu [...] marca 2015 r. G. C. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Prezesa ARiMR. Ponadto w dniu [...] marca 2015 r. zażalenie na powyższe postanowienie wniósł również H. C. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy postanowienie z [...] lutego 2015 r, nr [...]. Powyższe postanowienie doręczono H. C. jako zobowiązanemu oraz G. C. jako uczestnikowi postępowania z pouczeniem o przysługującym im prawie do wniesienia skargi do WSA w Warszawie. Z powyższego prawa Skarżący skorzystali i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W niniejszej sprawie, prowadzonej pod sygn. akt V SA/Wa 2532/15, Skarżący zarzucali w oparciu o art. art. 33 § 1 pkt 1, 3, 4, 6, 7, 8, i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: - nieistnienie obowiązku - określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie i treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia - błąd co do osoby zobowiązanego niedopuszczalność egzekucji i zastosowanego środka - brak uprzedniego doręczenia G. C. upomnienia - zastosowanie zbyt uciążliwego środka - niespełnienie wymogów co do treści tytułu wykonawczego. W dniu [...] kwietnia 2015 r. do wierzyciela wpłynęło, uzupełnione o brak formalny w postaci podpisu, zażalenie H. C. z dnia [...] marca 2015 r. na postanowienie z [...] lutego 2015 r. nr [...]. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...] Prezes ARiMR na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego stwierdził niedopuszczalność wniesienia przez H. C. zażalenia na postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W ocenie organu fakt, iż zarzuty na postępowanie egzekucyjne złożyła jedynie G. C. skutkuje tym, iż zażalenie na postanowienie w przedmiocie podniesionych zarzutów mogła wnieść jedynie ona. Organ dodał, iż G. C. z tego prawa skorzystała. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pismem z [...] czerwca 2015 r. H. i G. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia z [...] maja 2015 r. nr [...]. Sprawa ma sygn. akt V SA/Wa 2869/15. Skarżący zarzucali w niej: 1) naruszenie prawa, a mianowicie art.134 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżący H. C. nie wniósł skutecznie zażalenia w dniu [...] marca 2015 r. od postanowienia nr [...]; 2) naruszenie interesu prawnego Skarżących bowiem "w interesie społecznym nie jest pozbawianie ich możliwości obrony praw poprzez nieuznanie przez organ złożonego środka odwoławczego, tj. zażalenia H. C. z dnia [...] marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie V SA/Wa 2869/15 z dnia 29 kwietnia 2016 r. uchylił postanowienie z [...] maja 2015 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wniosła G. C. - małżonka zobowiązanego. Stwierdzając niedopuszczalność zażalenia H. C. organ stanął na stanowisku, iż zażalenie na postanowienie wierzyciela stwierdzające brak podstaw do uznania zarzutów wnieść może tylko podmiot, który wcześniej skutecznie wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym organ uznał, że skoro zarzuty w postępowaniu złożyła jedynie G. C., zażalenie H. C. nie stanowi podstawy do rozpatrzenia przez organ. Sąd w sprawie V SA/Wa 2869/15 uznał to stanowisko organu za nietrafne. Zgodnie bowiem z treścią art. 34 § 2 u.p.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie. Ustawodawca nie zawęził kręgu osób uprawnionych do wniesienia zażalenia jedynie do podmiotu, który wniósł zarzuty w konkretnym postępowaniu egzekucyjnym. W ocenie Sądu, zarówno G. C. jak i H. C. byli więc uprawnieni do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie wierzyciela. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, iż w sprawie egzekucji administracyjnej należności pieniężnej wynikającej z decyzji ustalającej H. C. kwotę nienależnie pobranych płatności, Zobowiązany nie byłby uprawniony do wniesienia środka odwoławczego od postanowienia wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez małżonka Zobowiązanego zarzutów. Sąd wskazał także niekonsekwencję w działaniu organu, który traktując H. C. jako stronę postępowania egzekucyjnego, doręczył mu zarówno postanowienie z [...] lutego 2015 r., nr [...], stwierdzające brak podstaw do uznania zarzutów wniesionych przez jego żonę, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie z [...] marca 2015 r. nr [...]. H. C. pouczono również o przysługujących mu środkach zaskarżenia. Pomimo powyższego organ rozpatrując jego zażalenie uznał je za niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie V SA/Wa 2532/15 zważył, co następuje: Odnosząc się do wskazanego wyżej stanu faktycznego sprawy niniejszej i sprawy V SA/Wa 2869/15 oraz w pełni podzielając stanowisko Sądu wyrażone w jej uzasadnieniu należy przyjąć, że zarówno H. C. jak i G. C. posiadają legitymację skargową w obu wskazanych sprawach. Celowe jest zatem, by oba zażalenia – G.C. z dnia [...] marca 2015 r. i H. C. z dnia [...] marca 2015r. - na postanowienie Prezesa ARiMR z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], w którym odniósł się on do podniesionych zarzutów i stwierdził brak podstaw do ich uznania – były przez organ rozpoznane łącznie. Podstawę stanowi art. 62 k.p.a. Wobec powyższego wypowiedzenie się przez Sąd merytorycznie co do zarzutów przedstawionych w skardze byłoby przedwczesne. Uchylając zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.