V SA/Wa 2535/15

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) marca 2015 r. Nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. E. P. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z córką, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazała, iż osiąga miesięczny dochód w wysokości 900 zł brutto z tytułu prac dorywczych, wskazała również na dochód konkubenta w wysokości 2.000 zł. W uzasadnieniu podniosła, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie przynosi żadnych zysków, zaś przewlekła choroba kręgosłupa uniemożliwia jej podjęcie pracy fizycznej. Dodatkowo oświadczyła, iż jest wspierana finansowo przez konkubenta. W dodatkowym oświadczeniu z dnia 24 lipca 2015 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wyjaśnił, iż skarżąca zajmuje lokal socjalny, za który ponosi opłatę w wysokości 500 zł. Pozostałe wydatki wnioskodawczyni to: opłata za energię elektryczną – pomiędzy 400 a 600 zł, wyżywienie – 800 zł, ubrania – 300 zł, leczenie – od 200 do 300 zł miesięcznie. Skarżąca nie posiada majątku ruchomego o znacznej wartości, nie posiada również oszczędności pieniężnych ani rachunków bankowych. Pełnomocnik wyjaśnił, iż konkubent strony ponosi wspólnie z nią najpotrzebniejsze, bieżące wydatki życia codziennego, wykonuje prace dorywcze, nie posiada majątku nieruchomego ani ruchomego o znacznej wartości. Do pisma załączył kopie zeznań podatkowych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie oraz rodziny. Zauważyć należało, iż wnioskodawczyni wspólnie z małoletnią córką oraz konkubentem zamieszkuje w lokalu socjalnym i nie wykazała posiadania żadnego majątku. Oszacowane przez wnioskodawczynię miesięczne koszty utrzymania jej gospodarstwa domowego zamykają się kwotą ok. 2500 zł. Strona świadczy drobne usługi kosmetyczne, a jej córka otrzymuje alimenty, przy czym łączna wysokość powyższych przychodów wynosi ok 1.250 zł miesięcznie. Skarżąca korzysta z pomocy swojego konkubenta, który z prac dorywczych uzyskuje dochody na poziomie 2.000 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie, jak również wysokość ciążących na skarżącej wpisów sądowych w zainicjowanych sprawach – łącznie około 8.000 zł – uznać należało, że zasadne jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie. Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.