V SA/Wa 2537/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji odmówiła [...] [...] umorzenia zaległości w płatności abonamentowej za okresy: • 1 stycznia 2008 r. – 31 lipca 2012 r., • 1 września 2012 r. – 30 września 2012 r. Zaległości wynosiły kwotę 965, 80 zł oraz odsetki w wysokości 373,74 zł. W uzasadnieniu swej decyzji organ powołał się na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z dnia 16 maja 2005 r. ze zm.), zgodnie z którym w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. Przywołał także własną uchwałę nr 391/2012 z dnia 30 października 2012 r., w której określone zostały przesłanki do umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Odmowę umorzenia uzasadniało, zdaniem organu, niespełnienie przez Wnioskującego warunków przewidzianych we wskazanych regulacjach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] (mylnie w rozstrzygnięciu określając ją jako decyzja [...] z dnia [...] marca 2013 r.) zajmując dotychczasowe stanowisko w sprawie, iż z przedstawionych przez Stronę dokumentów: - decyzja ZUS z dnia [...] marca 2012 r. o waloryzacji emerytury [...] [...] do kwoty 1350 zł., - decyzja Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o przyznaniu [...] [...] świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r. w wysokości 1006 zł., - decyzja ZUS z dnia [...] marca 2012 r. o waloryzacji emerytury [...] [...] od dnia 1 marca 2012 r. do kwoty 2140 zł – nie wynika spełnienie przesłanek do umorzenia zaległości określonych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. W skardze z dnia 10 października 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] [...] nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu uznał je za niesprawiedliwe. W uzasadnieniu skargi podniósł zły stan zdrowia swój i żony, trudną sytuację rodzinną, nieprawidłowe działania organów Państwa i Poczty Polskiej. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem Sąd stwierdził, iż nie narusza ono prawa materialnego. Decyzja wydana w oparciu o art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z dnia 16 maja 2005 r. ze zm.), zgodnie z którym w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć zaległości - jest decyzją uznaniową. Dla zobiektywizowania ocen organ przyjął uchwałę nr 391/2012 z dnia 30 października 2012 r., w której określone zostały przesłanki do umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj złożonych przez Stronę dokumentów: decyzji ZUS z dnia [...] marca 2012 r. o waloryzacji emerytury [...] [...] do kwoty 1350 zł.; decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. o przyznaniu [...] [...]i świadczenia przedemerytalnego od dnia 2 grudnia 2003 r. w wysokości 1006 zł. oraz decyzji ZUS z dnia [...] marca 2012 r. o waloryzacji emerytury [...] [...] od dnia 1 marca 2012 r. do kwoty 2140 zł – nie wynika, by Skarżący spełnił kryteria niezbędne do uzyskania umorzenia zaległości abonamentowych. W ocenie Sądu przedstawiona przez Stronę jej sytuacja zdrowotna, rodzinna i majątkowa oceniona została przez organ prawidłowo. Nie można było w rozpoznawanej sprawie przyjąć wystąpienia szczególnych względów społecznych lub przypadków losowych, o których mowa w art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych a środki finansowe Skarżącego przekraczają progi ustanowione przez organ w uchwale z dnia 30 października 2012 r. zmierzającej do zapewnienia jednolitości podejmowanych decyzji umorzeniowych. Sąd wskazuje, iż [...] [...] w skardze do WSA w Warszawie nie podważa zasad oceny jego sytuacji rodzinnej i finansowej na gruncie obowiązujących przepisów a jedynie wyraża szerokie niezadowolenie z zapadłej decyzji. Sąd wskazuje jednocześnie, iż organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji znalazł się błąd co do oznaczenia i daty decyzji I instancji utrzymanej w mocy. Wobec jednoznacznej treści uzasadnienia decyzji II instancji błąd ten należy uznać za "oczywistą omyłkę" w rozumieniu art. 113 § 1 kpa i jako taki powinien być z urzędu sprostowany. Uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach są bardzo lakoniczne, utrudniające tym samym sądową kontrolę zaskarżonego aktu. Jednakże w ocenie Sądu wskazane naruszenia przepisów postępowania nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym nie mogą, w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.