V SA/Wa 2541/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej P. – Z. S. E. i O. im. J. G. w P. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...) września 2013 r. Nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia (...) września 2013 r. Skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania ww. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Województwa P. z dnia (...) maja 2013 r. zobowiązującą Skarżącego do zwrotu środków przeznaczonych na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystanych z naruszeniem procedur w wysokości 51.888,92 zł wraz z odsetkami – w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podniósł, że Z. S. E. w P. jest jednostką budżetową samorządu terytorialnego, który finansowany jest w całości ze środków publicznych. Zwrot środków wykazanych w decyzji przed rozpatrzeniem skargi narazi szkołę na niemożliwość realizacji zadań statutowych w tym wypłatę wynagrodzeń dla pracowników, gdyż jako podmiot realizujący projekt, którego skarga dotyczy są zmuszeni zabezpieczyć środki finansowe przypadające do zwrotu w ramach budżetu ustalonego przez organ prowadzący na rok 2013. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wyjaśnić przy tym należy, iż przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Nie jest wymagane, żeby w jakimś zakresie, mniejszym lub większym rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine ustawy p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Jednocześnie wskazać należy, iż Sąd w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada kwestii zasadności skargi. Wniosek Gminy Miejskiej P. – Z. S. E. i O. im. J. G. w P. zasługuje na uwzględnienie. Sąd wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku Skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzją Zarządu Województwa P. z dnia (...) maja 2013 r., która została utrzymana mocy zaskarżoną decyzją Ministra Rozwoju Regionalnego, określono skarżącemu przypadającą do zwrotu (w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji) kwotę środków przeznaczonych na realizacje programów finansowanych z udziałem środków europejskich – 51.888,92 zł wraz z odsetkami. Zdaniem organu Skarżący wykorzystał ww. środki z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240 ze zm.). W myśl art. 126 cytowanej ustawy o finansach publicznych dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań publicznych. Dotacja rozwojowa to wydatki budżetu państwa przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków pochodzących z środków UE lub projektów realizowanych w ramach tych programów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (v. postanowienie z 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11) gmina (w niniejszej sprawie posiadająca status miasta w myśl ustawy o samorządzie gminnym) jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Ta sama zasada dotyczy jednostek organizacyjnych gminy tworzonych w celu wykonywania jej zadań publicznych, tak jak w niniejszej sprawie Z. S. E. i O. w P.. Zatem w ocenie Sądu obowiązek natychmiastowego zwrotu wskazanej kwoty spowodowałby zakłócenie w funkcjonowaniu szkoły, uniemożliwiając realizację zadań statutowych, w tym wypłatę wynagrodzeń dla pracowników. Przytoczone okoliczności w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zatem zasadnym jest wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.