V SA/Wa 2545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą we W. ma postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 czerwca 2016 r. oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z ... marca 2015 r. Nr ... w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry - odrzucić zażalenie – E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.. W toku postępowania spółka została poinformowana przez sąd, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik, będący doradcą podatkowym, nie może, zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. 2016 poz. 794), występować w jej imieniu w niniejszej sprawie, albowiem nie mieści się ona w zakresie wskazanym ww. przepisami prawa. Stosowna informacja została przesłana również doradcy podatkowemu występującemu w imieniu skarżącej spółki. Wyrokiem z 30 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki. Ustanowiony radca prawny w ustawowym terminie wniósł o sporządzenie i doręczeniu uzasadnienia tego wyroku. Wyrok wraz z uzasadnieniem odebrał 25 sierpnia 2016 r. Trzynastego września 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna sporządzona i podpisana przez występującego uprzednio w sprawie w imieniu spółki doradcę podatkowego. Postanowieniem z 11 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną, wskazując, że została ona sporządzona i wniesiona przez nieuprawnionego do występowania w sprawie pełnomocnika. Powołano się na treść ww. przepisów ustawy p.p.s.a. oraz ustawy o doradztwie podatkowym, podkreślając, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kara administracyjna, a nie należność o charakterze podatkowym. Na powyższe postanowienie wniesiono zażalenie, ponownie sporządzone i podpisane przez doradcę podatkowego. W jego uzasadnieniu pełnomocnik dowodził, że charakter podatkowy przedmiotowej należności wynika z uregulowania go w przepisach prawa podatkowego. Ponadto powołał się na argumenty funkcjonalne, a także wskazał, że reprezentował stronę skarżącą wcześniej w podobnych sprawach zarówno przed WSA, jak i przed NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że powodem odrzucenia skargi kasacyjnej było sporządzenie jej przez pełnomocnika nieuprawnionego do występowania w sprawie w imieniu strony skarżącej, co wynika z treści przepisów ustawy o doradztwie podatkowym oraz p.p.s.a. Przypominając treść tych przepisów: Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§2). Natomiast § 3 pkt 1 stanowi, że skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. W przypadku niniejszego zażalenia zastosowanie znajdzie również przepis art. 194 § 4 p.p.s.a, który stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Jednocześnie ustawa o doradztwie podatkowym w art. 2 ust. 1 stanowi, że czynności doradztwa podatkowego obejmują udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami (pkt 1), a także reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych w sprawach wymienionych w pkt 1 (pkt 4). Sąd ponownie wskazuje, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kara administracyjna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 471), nałożona w toku postępowania jedynie zleconego do prowadzenia organowi celnemu (art. 90 ust. 1 ww. ustawy). W ocenie Sądu, nie ma ona charakteru obowiązku podatkowego ani celnego, o których mowa we wskazanych przepisach p.p.s.a i ustawy o doradztwie podatkowym. Strona skarżąca w toku postępowania była o tej okoliczności poinformowana, nie kwestionowała jej i ustanowiła innego pełnomocnika. Dlatego też wszystkie uwagi dotyczące braku możliwości występowania w niniejszej sprawie doradcy podatkowego jako pełnomocnika strony skarżącej, zawarte w postanowieniu z 11 października o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zachowują aktualność. Wobec sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, a obecnie również zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, przez nieuprawnionego do występowania w sprawie pełnomocnika, oba środki odwoławcze podlegają odrzuceniu, jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. przepis powyższy ma także zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym. Wobec niespełnienia przez zażalenie warunków formalnych, brak jest podstaw do merytorycznego odniesienia się do zawartych w nim twierdzeń. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.