V SA/Wa 2550/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. Sp. z o.o. w W. kwotę 4.050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 8 sierpnia 1999 r. W. Sp. z o. o działająca obecnie pod firmą M. Sp. z o.o. zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu na Polskim obszarze celnym towar określony jako "[...]", który zadeklarowała do kodu PCN 2936 90 90 0 z zerową stawką celną. Kod 2936 obejmuje między innymi witaminy i prowitaminy oraz ich mieszaniny, nawet w dowolnym rozpuszczalniku. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony. Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych przez funkcjonariuszy Izby Celnej w C. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ww. zgłoszenia celnego i decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru, stawki celnej oraz kwoty długu celnego. Towar został zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką celną 27,5%, minimum 0,24 ECU/kg, w wyniku czego powstała różnica cła w wysokości 21.836,40 PLN. Naczelnik Urzędu Celnego w P. orzekł równocześnie o obowiązku zapłacenia przez stronę odsetek wyrównawczych, oraz wskazał, iż wyliczenia kwoty odsetek wyrównawczych dokona Wydział Rozliczeń Ceł i Podatków Pośrednich Izby Celnej w W. od dnia 8 września 1999 r. Kod 2106 obejmuje przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone. Strona zobowiązana uiściła powyższe należności. Po rozpatrzeniu odwołania strony z dnia [...] września 2002 r. od powyższej decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uznając, że kod taryfy celnej wskazany przez stronę w zgłoszeniu celnym był prawidłowy, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie zmiany klasyfikacji taryfowej sprowadzonego przez W. Sp. z o.o. towaru o nazwie handlowej "[...]". Decyzją z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r - Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 246 § 5, art. 250 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) w związku z ww. decyzją organu celnego [...] instancji Dyrektor Izby Celnej w W. orzekł o zwrocie na rzecz W. Sp. z o.o. kwoty 21.836,40 zł na którą składało się zapłacone przez stronę cło. Wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2004 r. skarżąca zwróciła się o naliczenie i zwrot należnego oprocentowania od zwróconej kwoty 21.836,40 zł uiszczonej tytułem nienależnego długu celnego, począwszy od dnia jego zapłaty tj. od 9 września 2002 r. do dnia jego zwrotu tj. 14 kwietnia 2004r. oraz o zwrot kwoty 24.833,13 zł uiszczonej tytułem nienależnych odsetek wyrównawczych wraz z oprocentowaniem od dnia zapłaty tj. 2 października 2002 r. do dnia zwrotu. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., wydaną w trybie art. 2651 § 1 i § 2, art. 246 § 4, art. 250 § 2 i § 3, art. 262 Kodeksu celnego w związku z art. 145 Ordynacji podatkowej oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo Celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił swoją decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. i orzekł zwrot cła w kwocie 21.836,40 zł i zwrot odsetek wyrównawczych w kwocie 24.833,13 zł oraz odmówił zwrotu odsetek od wpłaconych należności. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek od nienależnie wpłaconych przez stronę należności i orzeczenie o zwrocie stronie odsetek. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. materiał dowodowy zgromadzony przez organ celny I instancji wskazywał, iż sporny towar należy klasyfikować do pozycji 2106 Taryfy celnej. Po tym fakcie, wydane zostały wiążące informacje taryfowe dla preparatów podobnych do tych, które były przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, klasyfikując towary do pozycji 2936. Organ wskazał, iż w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego w II instancji ustalono, iż sprowadzony przez skarżącą towar winien być klasyfikowany do kodu PCN 2936 90 90 0. Podkreślił, iż strona dopiero na etapie postępowania odwoławczego przedłożyła pełny skład preparatów, który pozwolił na ustalenie stanu towaru na datę odprawy celnej i jego klasyfikację towarową. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nieprawidłowe ustalenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego. W skardze z dnia 1 sierpnia 2005 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżąca spółka zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: • naruszenie przepisów postępowania art. 120, art. 133 § 1, art. 135, art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 kodeksu celnego poprzez rozstrzygnięcie sprawy z udziałem podmiotu prawnie nie istniejącego i wydanie decyzji jednostce (Spółce z o.o. W. w W.), która została prawomocnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS, a zatem utraciła byt prawny, a także zdolność do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym, które to naruszenie powoduje nieważność zaskarżonej decyzji (art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), W wypadku nie uwzględnienia powyższego zarzutu, skarżąca zaskarżyła decyzję w części w jakiej Dyrektor Izby celnej w W. utrzymuje swoją decyzję z dnia [...] lutego 2005r. w zakresie odmowy zwrotu stronie odsetek od wpłaconych należności (cła i odsetek wyrównawczych) zarzucając decyzji • naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez: a) dokonanie sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowych ustaleń iż - nieprawidłowe określenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego I instancji chociaż w decyzji z dnia [...] marca 2004 r. organ jednoznacznie stwierdził, że "Zakwalifikowanie przedmiotowego towaru do pozycji 2106 taryfy celnej, zastosowanej przez organ I instancji, jest nieprawidłowe", - strona przyczyniła się do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. błędnej decyzji z dnia [...] lipca 2002r., na skutek przedłożenia dopiero na etapie postępowania odwoławczego dokumentów obrazujących pełny skład preparatów, mimo iż faktycznie załączyła te dokumenty wcześniej, w tym przede wszystkim do pisma z dnia 17 lipca 2002r. (załącznik 1-6) b) pominięcie w ustaleniach faktycznych i prawnych wyjaśnień strony zawartych w jej piśmie z dnia 17 lipca 2002 r. oraz załączonych do tego pisma dokumentów, które zawierały wszelkie dane dotyczące składu preparatów będących przedmiotem odprawy celnej, pozwalające na ustalenie stanu towaru i jego właściwą klasyfikację celną już na etapie I instancji, c) nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w szczególności związanego z zarzutami i wnioskami odwołania z dnia 4 marca 2005 r. dotyczącymi wypłaty odsetek od kwoty zwróconych stronie odsetek wyrównawczych, a w konsekwencji pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego w tym zakresie. • naruszenie przepisów materialnego prawa celnego, w tym: a) art. 250 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające Prawo celne poprzez błędną wykładnię na skutek przyjęcia, iż stronie nie należą się odsetki od zwróconych należności celnych, chociaż ustalenie kwoty długu celnego było wynikiem błędu Naczelnika Urzędu Celnego w P., a strona w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu, b) art. 222 § 4 i art. 277 § 2 w związku z art. 250 § 3 i § 5 Kodeksu celnego oraz w związku z art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające Prawo celne poprzez ich niezastosowanie, chociaż stan faktyczny sprawy objęty jest hipotezami tych norm prawnych W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2288/05 oddalił skargę na zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał m.in., iż w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji pozwalał na uznanie, iż klasyfikacja towarowa dokonana przez stronę była niewłaściwa i należało uznać w tym zakresie zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Dopiero materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem celnym II instancji pozwolił na dokonanie klasyfikacji towaru do kodu PCN 2936., dlatego też w ocenie Sądu nie można stwierdzić w tej sprawie, iż organ celny popełnił błąd niewłaściwie ustalając kwotę należności celnych. Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na jego wynik. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 1771/06 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż organ I instancji popełnił błąd, wydając wadliwą decyzję ustalającą zawyżoną należność, która następnie została uchylona przez organ odwoławczy, a postępowanie weryfikacyjne zostało umorzone. Naczelny Sąd Administracyjny uznał wobec tego zarzut podniesiony przez stronę skarżącą dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 250 § 3 Kodeksu celnego za uzasadniony. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pismem z dnia 6 listopada 2007 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie za wyjątkiem zarzutu dotyczącego nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołała się tutaj na wydane w tej sprawie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, iż organ popełnił błąd wydając wadliwą decyzję ustalającą zawyżoną należność, która została później uchylona. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, oraz mając na uwadze ustalenia wskazane w uzasadnieniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2007 r. Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisów art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewłaściwą jego ocenę i nieuzasadnione przyjęcie, iż nieprawidłowe ustalenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego, a strona przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnych . Zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. Tak więc organ celny w celu rozstrzygnięcia czy stronie należy się zwrot należności celnych wraz z odsetkami czy też samych należności celnych winien był wyjaśnić dwie okoliczności: 1/ czy niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organów celnych , oraz 2/ czy strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do powstawania tego błędu. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało więc: 1/ ustalenie czy orzekający w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz czy dokonując klasyfikacji towaru do kodu PCN nie popełnił błędu w zakresie stosowania przepisów Taryfy Celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej , 2/ ustalenie czy strona przedstawiła organowi I instancji dane niezbędne do prawidłowego zaklasyfikowania importowanego towaru, a więc czy przedstawiła przeznaczenie importowanego towaru, jego skład oraz rolę jaką w nim odgrywają poszczególne składniki oraz czy w jakikolwiek inny sposób nie przyczyniła się do powstania błędu po stronie organu celnego. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w zakresie prawidłowości ustalania przez organ stanu faktycznego w sprawie jest nieprawidłowa. Przede wszystkim podnieść tutaj należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wydając w tej sprawie ww. rozstrzygnięcie, w świetle ostatecznych decyzji zapadłych w postępowaniu celnym, dłużnik dokonał prawidłowego zgłoszenia, natomiast organy celne podjęły nieudaną próbę weryfikacji zgłoszenia celnego, ale postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Niewątpliwie zatem w toku postępowania przed organem administracyjnym doszło do błędnej oceny sprawy a w konsekwencji do poniesienia ciężaru finansowego zaistniałej pomyłki przez skarżącego. Podkreślić tutaj należy, iż przyczyna zaistniałego błędu w zasadzie nie jest istotna. Błąd ten może wynikać z niejasności przepisów, jeśli dotyczy interpretacji prawa, może też być skutkiem trudności w ustalaniu stanu faktycznego, czy nawet świadomego wprowadzenia organu w błąd. Uchylenie decyzji administracyjnej zawsze jednak oznacza, że organ ją wydający popełnił jakiś błąd W przedmiotowej sprawie nie ma zatem żadnego znaczenia dlaczego organ I instancji błędnie przyjął konieczność dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego i dlaczego wydał wadliwą decyzję, o ile oczywiście przyczyna tego nie leży po stronie dłużnika. W świetle art. 250 § 3 Kodeksu celnego nie może on być bowiem obciążany konsekwencjami błędów organów celnych, zaś odmowa w takiej sytuacji zwrotu odsetek od niesłusznie pobranej należności narusza wskazany przepis. Dokonując natomiast oceny drugiej z ww. istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii tj. rozważenia czy w jakikolwiek sposób strona skarżąca przyczyniła się do powstania błędu po stronie organu celnego Sąd uznał, iż także w tym zakresie ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a nawet częściowo wzajemnie się wykluczają. W szczególności należy zauważyć, że stwierdzenie Dyrektora Izby Celnej zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona dopiero na etapie postępowania odwoławczego - w sprawie dotyczącej klasyfikacji taryfowej - przedłożyła pełny skład preparatów nie znajduje uzasadnienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Treść uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] sierpnia 2002 r. , jak również pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nakazują przyjąć, że już w dacie orzekania przez organ I instancji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, organ I instancji dysponował przedłożonymi przez stronę dokumentami pozwalającymi na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Podkreślić należy, iż nie zmienia tego faktu złożenie przez stronę na etapie postępowania odwoławczego dodatkowych dokumentów potwierdzających prawidłowość zastosowanego przez stronę w zgłoszeniu celnym kodu PCN. Skład preparatu został przedłożony Urzędowi Celnemu w P. przy piśmie strony z dnia 22 sierpnia 2002 r. W piśmie tym oraz w dołączonych do niego dokumentach zawarto informację o węglowodanach z uwzględnieniem właściwości i możliwości zastosowania maltodekstryny. W pismach tych znajdowało się również dokładne wyjaśnienie zastosowania maltodekstryn w mieszankach witaminowych jako czynnika utrzymującego stabilność witamin. Z dokumentów tych wynika, że maltodekstryny są mieszaniną przyswajalnych węglowodanów o szczególnych właściwościach fizyko-chemicznych, wykorzystywanych do zapewnienia jednolitości premiksów witaminowych podczas produkcji, pakowania, transportu. Również z uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. wynika, że organowi temu znany był skład importowanego towaru oraz fakt wykorzystania w nim maltodekstryn jako nośnika (k. 18 akt adm.). Pomimo tej wiedzy stwierdzając, że "Pozornie mogłoby się wydawać, że wnioskowana przez stronę klasyfikacja według pozycji 2936 jest prawidłowa..." (k. 17 akt adm.) Naczelnik Urzędu Celnego w P. biorąc pod uwagę przeznaczenie preparatu zaklasyfikował go do pozycji 2106 taryfy celnej . Uchylając powyższą decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. "biorąc pod uwagę skład i rolę poszczególnych składników preparatu..." stwierdził, że kodem właściwym do jego zakwalifikowania jest kod PCN 2936 90 90 0 obejmujący z brzmienia "mieszaniny witamin, nawet w dowolnym rozpuszczalniku". Dyrektor stwierdził również, że obecność maltodekstryn nie zmienia podstawowego charakteru preparatu, który nadal pozostaje mieszaniną witamin, a nie staje się produktem spożywczym, a zatem zgodnie z uwagami 1 f i 1 g do Dz. 29 Taryfy celnej, Wyjaśnień do Taryfy celnej oraz brzmienia pozycji 2936 przedmiotowy premiks jest mieszaniną witamin na nośniku z maltodekstryny spełniającym wymogi poz. 2936 i taryfikowanym do kodu PCN 2936 90 90 0 zgodnie z regułą nr 1 ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Klasyfikacji tej organ II instancji dokonał na podstawie wiedzy o składzie preparatu i zastosowaniu jego poszczególnych składników oraz w oparciu o szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji przepisy Taryfy celnej oraz wyjaśnienia do taryfy Celnej (zał. do zarządzenia Prezesa GUC z 17 września 1997 r.-MP.nr76, poz.715). Dyrektor powołał się także na opinię L. J. oraz oświadczenie firmy R. z 18 lipca 2001 r. (załączone przez stronę do pisma z dnia 17 lipca 2002 r.), a także pismo zawierające oświadczenie o podobnej treści R. z 21.06.2002 r. Załączone do sprawy już na etapie postępowania odwoławczego WIT-y tylko dodatkowo potwierdziły prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez stronę. Również opinia prof. H. i pismo Instytutu Żywności i Żywienia potwierdziły tylko podnoszoną przez stronę okoliczność, że zastosowanie sacharozy (maltodekstryny) w mieszaninie witamin ma na celu zachowanie odpowiedniej formy fizycznej (sypkości i trwałości), czyli między innymi zapobieżenie zbrylaniu w transporcie. W kontekście powyższych ustaleń zupełnie niezrozumiałe (i sprzeczne ze stwierdzeniami zawartymi w tej samej decyzji) jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że zgłaszający nie wywiązał się prawidłowo z obowiązku właściwego zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, deklarując w zgłoszeniu celnym nieprawidłowy kod PCN i niewłaściwą stawkę celną. W wyżej przedstawionym stanie faktycznym wynikającym ze zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzić należy, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, który znając skład preparatu i rolę jego poszczególnych składników zakwalifikował towar do niewłaściwego kodu PCN oraz, że dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W związku z powyższym stronie - zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego - przysługuje zwrot należności celnych wraz z odsetkami. Co do zarzutu naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy skutkując wadliwością rozstrzygnięć, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sąd nie wydał orzeczenia w trybie art. 152 p.p.s.a. ponieważ zaskarżona decyzja w części dotyczącej zwrócenia stronie należności celnych była w dacie orzekania przez sąd wykonana, natomiast decyzja w części odmawiającej wypłaty odsetek od zwróconych należności celnych, ze swej istoty nie podlega wykonaniu a wobec tego orzeczenie o jej niewykonywaniu było bezprzedmiotowe. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a.