V SA/Wa 2550/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwany dalej: "Dyrektorem Oddziału") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (zwanego dalej: "Kierownikiem Biura") o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. M. D. wystąpił o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2012. We wniosku zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni: a) 32,31 ha – do przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), b) 4,36 ha – do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO), c) 25,61 ha – do przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca) oraz d) 0,33 ha – do przyznania płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych (ST). W dniu [...] października 2012 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie wnioskodawcy, z której sporządzono raport z czynności kontrolnych o numerze [...]. W trakcie kontroli stwierdzono mniejsze aniżeli zadeklarowane we wniosku powierzchnie działek rolnych: G, D, B, O, R i S, co skutkowało zastosowaniem kodu nieprawidłowości "DR13+". Na podstawie ustaleń z kontroli sporządzony został następnie raport w zakresie wzajemnej zgodności o numerze [...], w którym stwierdzono bark koszenia w terminie lub wypasu zwierząt na pow. 016 ha działki rolnej T, na pow. 0,22 ha działki rolnej U, na pow. 0,38 ha działki rolnej W oraz 0,04 działki rolnej Y, jak również niewykorzystywanie gruntu pod uprawę lub nieugorowanie – odłóg na pow. 0,44 ha działki rolnej X, a także to, że cała działka rolna N nie jest gruntem rolnym. W dniu [...] grudnia 2012 r. poinformowano wnioskodawcę o wyznaczonej powierzchni PEG na działce ewidencyjnej nr [...] wynoszącej 15,50 ha, zaś w dniu [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca wycofał część zadeklarowanych do płatności powierzchni – na działce rolnej O – 0,90 ha oraz na działce rolnej R – 1,00 ha. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący wniósł zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych o numerze [...]. W odpowiedzi na zastrzeżenia skierowano do wnioskodawcy pismo z dnia [...] marca 2013 r. o numerze [...], w którym stwierdzono, że nie zostały one uwzględnione. Jednocześnie wyjaśniono, iż powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) nie jest tożsama z powierzchnią działki rolnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. o numerze [...], Kierownik Biura odmówił przyznania wnioskowanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej pow. 0,90 ha działki rolnej O oraz pow. 1,00 ha działki rolnej R. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w oparciu o ustalenia kontroli na miejscu wykluczono z płatności łączną powierzchnię 6,05 ha, w następstwie pomniejszenia powierzchni działek rolnych B, D, G, O, R, S, X i N, w stosunku do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Ponadto organ dokonał wykluczenia powierzchni 0,01 ha z działki rolnej M, T i Y (łącznie 0,03 ha) w oparciu o ustalenia w systemie informacji geograficznej. W konsekwencji stwierdzono, iż różnica między powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną (30,41 ha) i ustaloną w wyniku kontroli (24,33 ha) wynosi 24,9897%, co skutkuje odmową przyznania wnioskowanych płatności. M. D. wystąpił z odwołaniem od decyzji Kierownika Biura, zarzucając brak przeprowadzenia kontroli w sprawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Skarżący podniósł, iż kontrola dotyczyła programu rolnośrodowiskowego. Wskazał nadto na liczne uchybienia w sporządzonych z kontroli raportach. Skarżący nie zgodził się również z ustaloną dla działki ewidencyjnej nr [...] powierzchnią PEG – 15,50 ha. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. o numerze [...] Dyrektor Oddziału utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ zaprezentował ustalony stan faktyczny oraz przywołał przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie. Następnie wskazał, iż w gospodarstwie skarżącego przeprowadzano w dniu [...] października 2012 r. kontrolę działek rolnych znajdujących się w województwie [...] oraz w dniu [...] listopada 2012 r. w części gospodarstwa położonego w województwie [...]. Ponieważ kontrola dotyczyła programu rolno środowiskowego nie zostały zmierzone powierzchnie min działek rolnych T i Y. Z czynności kontrolnych wynika, że zmierzone powierzchnie działek rolnych (faktyczne powierzchnie uprawiane w danym roku) są mniejsze niż powierzchnie tych działek zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności (obszarowych i rolnośrodowiskowych). Następnie organ odwoławczy wyjaśnił różnicę pomiędzy powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą (PEG) a powierzchnią działek rolnych. W tym zakresie wskazał, iż wyznaczona w dniu [...] sierpnia 2012 r. powierzchnia PEG działki ewidencyjnej nr [...], wynosząca 15,50 ha, zawiera powierzchnie, na których rolnik potencjalnie mógł prowadzić działalność rolniczą (nie wliczając powierzchni zadrzewionych i zakrzaczonych). Jest to maksymalna powierzchnia działki ewidencyjnej, która może być deklarowana przez rolnika na działce ewidencyjnej nr [...]. Natomiast, w trakcie późniejszych kontroli na miejscu, dokonano weryfikacji zadeklarowanych powierzchni działek rolnych, czyli powierzchni faktycznie przez rolnika uprawianych. W ocenie Dyrektora Oddziału, ustalenia przeprowadzonych kontroli są prawidłowe, zaś do powierzchni działek rolnych wliczono powierzchnie uznane przez inspektorów za użytkowane rolniczo. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył ustalenia dokonane w oparciu o materiał fotograficzny oraz szkice z kontroli. Dodatkowo organ zauważył, iż z wyjaśnień Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału ARiMR wynika, że po rozpatrzeniu zastrzeżeń strony, w związku z faktem, że producent oświadczył, że otrzymał po jednym egzemplarzu raportów, wraz z odpowiedzią na zastrzeżenia, przekazane zostały mu potwierdzone za zgodność z oryginałami kopie raportów z kontroli. Na dokumentach tych widnieją podpisy inspektorów przeprowadzających kontrole (str. 38 raportu z [...] listopada 2012 r.). Dyrektor Oddziału zauważył przy tym, iż raport z kontroli jest dokumentem sporządzanym przez ARiMR, a przepisy prawa nie wymagają aby zgodność z oryginałem była w tym przypadku potwierdzana notarialnie. W konsekwencji brak jest przesłanek do podważenia wiarygodności przesłanych stronie raportów z kontroli. Zdaniem organu, przekazana stronie dokumentacja pokontrolna nie zawiera błędów formalnych czy merytorycznych, które mogłyby kwestionować podjęte w raportach ustalenia, czy też czynić ją niewiarygodną. Dane istotne i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy są możliwe do odczytania, mimo "złej jakości wykonania kserokopii raportu". Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ zauważył, iż poprawki dokonane w raporcie dotyczą m. in. działki rolnej CC, na której stwierdzono większą powierzchnię niż zadeklarowaną we wniosku, co oznacza, że jest ona korzystna dla wnioskodawcy. Natomiast poprawka polegająca na wykreśleniu kodu "DR49" z działki rolnej F, nie miała wpływu na ustalenie jej powierzchni. Ustosunkowując się do zarzutu nieotrzymania raportu z części [...] i [...] gospodarstwa Dyrektor Oddziału wskazał, że podlegała ona kontroli w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, z której sporządzono raport zbiorczy, przekazany stronie w dniu [...] lutego 2013 r., w którym na stronie 36 widnieje informacja o możliwości złożenia zastrzeżeń do raportu. W zakresie zarzutów dotyczących wyznaczenia powierzchni PEG organ zauważył, iż wskazania rolnika okazały się nieprawidłowe, bowiem obejmowały powierzchnie zadrzewione i zakrzaczone, zaś położenie działek rolnych O,P,R i S wskazane przez producenta na załączniku graficznym nie zostało potwierdzone w kontroli na miejscu. Kontrolerzy stwierdzili powierzchnie użytkowane w miejscach wskazanych jako działki rolne, jednak granice użytkowania nie odpowiadały wskazaniom wnioskodawcy na załączniku graficznym. Organ odwoławczy wskazał następnie, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, mimo tego, że nie uwzględnił on stwierdzonej większej powierzchni działek rolnych CC i I. W konsekwencji Dyrektor Oddziału skorygował różnicę między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wskazując, iż wyniosła ona 24,22 %. To z kolei powoduje, że zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 1122/2009"). Zatem decyzja Kierownika Biura jest zgodna z prawem, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia jej prawidłowości i wiarygodności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. D. wystąpił o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzjom zarzucił naruszenie: 1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności na etapie dokonywania kontroli powierzchni zgłoszonej do przyznania płatności bezpośredniej; 3) art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o płatnościach") w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie; 4) art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, które w oczywisty sposób mogłoby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy; 5) art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 i 2b ustawy o płatnościach poprzez odmówienie skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej, a w konsekwencji odmówienie także przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnonasiennych. Rozwijając zarzuty skargi podniesiono, iż zarówno na etapie składania zastrzeżeń do protokołów kontroli, jak też w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, skarżący składał szereg zastrzeżeń dotyczących pomiaru działek, które nie zostały wyjaśnione przez organy kolejno wydające decyzje. Mimo tego, że w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Oddziału potwierdzono wprost brak przeprowadzenia w sprawie dotyczącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego kontroli i oparcie się w tym zakresie na kontroli mającej miejsce w sprawie dotyczącej płatności rolnośrodowiskowej, organ II instancji nie uznał za zasadne przeprowadzenie chociażby dodatkowej, weryfikującej wcześniejsze ustalenia kontroli, a do czego na podstawie art. 136 k.p.a. posiadał legitymację. Skarżący nie zgodził się z pomiarami działki ewidencyjnej nr [...] podnosząc, iż powszechnie wiadomym jest, że pomiary lotnicze czy satelitarne są niedokładne i budzą szereg uzasadnionych wątpliwości. Ortofotomapy często nic odzwierciedlają stanu rzeczywistego. W zależności bowiem od kąta ustawienia satelity na powierzchnię pada cień, który może wprowadzać w błąd i być nieprawidłowo interpretowany przez pracowników ARiMR. W tym zakresie zauważył, iż nie sposób zgodzić się z pomiarem działek rolnych O, P, R i S, jako całkowicie oderwanym od weryfikacji terenowej w dniu [...] sierpnia 2012 r. i ustaleniem powierzchni PEG wynoszącej 15,50 ha. Mając na uwadze – podkreślane przez organ – różnice pomiędzy działką rolną a powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą, skarżący wskazał, że jednocześnie owa powierzchnia wskazana została w formularzach kontroli działek rolnych jako metoda pomiaru działek A, H, I i J. Wątpliwości skarżącego budzi również zastosowanie w tym samym dniu różnych metod dla pomiaru działek rolnych R i S – metodą pomiaru "GPS" oraz działek rolnych O i P – metodą pomiaru "Inna". Skarżący zauważył także, iż w zastrzeżeniach do raportu z czynności kontrolnych nr [...], zwracał uwagę na nieprawidłowości w przeprowadzonej kontroli. Wielkość korekty dokonanej przez niego w dniu [...] grudnia 2012 r. (wycofanie części powierzchni działek O i R), potwierdza całkowicie zastrzeżenia zgłaszane w toku postępowania (a zbagatelizowane przez organy) o pozbawieniu go możliwości prawidłowego zapoznania się z raportami. To z kolei, uniemożliwiło skarżącemu złożenie jakichkolwiek dalszych wyjaśnień czy wnioskowanie o powtórzenie kontroli, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, czyniąc tym samym zasadnym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] września 2013 r. jest zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych. Przede wszystkim Sąd uznał za zasadne przyjęcie przez organ, do ustaleń faktycznych tej sprawy, wyników z kontroli na miejscu przeprowadzonej w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Słusznie organ uznał, że kontrola na miejscu przeprowadzona w dniu [...] października 2012 r. w części gospodarstwa położonej w województwie [...] (działki rolne T,U W,X; raport z dnia [...] listopada 2013r.) oraz przeprowadzona w dniu [...] października 2012r. w części gospodarstwa położonej w województwie [...] (działki rolne B,D,G,O,R,S; raport z dnia [...] listopada 2013 r.) mimo, że nie odnosiła się do sprawy o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to jednak dotyczyła stwierdzenia powierzchni deklarowanych działek rolnych i weryfikacji czy skarżący utrzymywał je zgodnie z normami. W tym zakresie wynik tej kontroli odnosił się również do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego gdyż istniała tożsamość działek zgłoszonych do płatności rolnośrodowiskowej z działkami zgłoszonymi do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powierzchnie i normy zgłoszonych łąk i pastwisk były te same. W ramach płatności rolnośrodowiskowych badano te same normy podstawowe, co przy płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, tj. czy okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym w przepisach o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich lub są na nich wypasane zwierzęta w sezonie pastwiskowym określonym w tych przepisach ( § 1 ust.1 pkt.2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211 ze zm.). Należy pamiętać, że jednolita płatność obszarowa przysługuje rolnikowi do będącej w jego posiadaniu, powierzchni gruntów rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. WE. L 2009. 33.16 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem nr 73/2009"). Zgodnie z wymienionym przepisem wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych oznacza całkowita powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję do celów statystycznych. W powyższych warunkach przyjęcie tożsamości tych norm i powierzchni w obu wymienionych systemach płatności na dany 2012 r. było uzasadnione. Zatem nieuprawniony jest zarzut skarżącego, że organ ponownie powinien dokonać kontroli na miejscu w przedmiotowej sprawie. Raporty z kontroli na miejscu posłużyły organowi do dokonania kontroli w zakresie wzajemnej zgodności. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 73/2009 państwa członkowskie przeprowadzają kontrole administracyjne wniosków o pomoc w celu weryfikacji warunków kwalifikowalności do pomocy. Kontrole administracyjne uzupełnia system kontroli na miejscu. Przy czym państwa członkowskie mogą wykorzystać już istniejące systemy administrowania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z wymogami podstawowymi w zakresie zarządzania oraz z zasadami dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska (art. 20 i 22). Z akt sprawy wynik, że kontrola wzajemnej zgodności objęła całe gospodarstwo rolne, a więc również działki rolne położone w województwie [...] i [...]. W tym ostatnim przypadku powierzchnia działek rolnych została ustalona w oparciu o pomiar powierzchni kwalifikowanej w systemie informatycznym ARiMR na podstawie ortofotomapy. Wskazać należy, że istnieje zintegrowany system zarządzania i kontroli (ZSZiK). Dotyczy on skomputeryzowanej bazy danych, systemu identyfikacji działek rolnych, wniosków rolników o pomoc, zharmonizowanego systemu kontroli oraz, w ramach systemu płatności jednolitej, systemu identyfikacji i rejestrowania uprawnień do płatności (art. 15 rozporządzenia nr 73/2009). System identyfikacji działek rolnych ustanowiony jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000 (art. 17 rozporządzenia nr 73/2009). O systemie tym jest mowa w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 4 pkt.3a i art.9a – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 86). Skorzystanie z tego systemu przez organ było w pełni uprawnione. Przypomnieć należy, że art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach stanowi, że JPO przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009. Zatem uzasadnione jest wyznaczenie powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru w oparciu o ortofotomapę. Przeprowadzone czynności kontrolne wykazały u skarżącego niezgodność powierzchni działek zadeklarowanych z powierzchnią działek stwierdzonych, jako powierzchnią uprawianą w danym roku. Wbrew zarzutom skargi skarżący zgodnie z treścią art. 32 rozporządzenia nr1122/2009 otrzymał raporty z czynności kontrolnych, zarówno z [...] jak i [...] listopada 2012 r. oraz ich odpisy i odpis raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności. Otrzymał je dwukrotnie, czego dowodem jest jego oświadczenie zawarte w treści odwołania od decyzji I instancji oraz wniesione zastrzeżenie do raportu zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. Uzyskanie raportów z kontroli na miejscu (pierwsze doręczenie) wyczerpywało znamiona § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przeprowadzenia kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr.168 poz. 1181 ze zm.) Nieuprawniony jest zatem zarzut uzyskania kserokopii raportów bez podpisów inspektorów dokonujących kontroli. Analiza akt wykazuje, że kserokopie raportów zostały wysłane przy kolejnym, drugim doręczeniu, widniały na nich skserowane podpisy inspektorów dokonujących kontroli. Ponadto były to kserokopie poświadczone za zgodność przez pracownika organu. Raporty zawierały pouczenie o możliwości wniesienia do nich pisemnych zastrzeżeń w terminie siedmiu dni od daty otrzymania. Pouczenie było zgodne z treścią § 8 ust.2 ww. rozporządzenia wykonawczego z dnia 31 sierpnia 2007 r. Skarżący otrzymał również w dniu [...] grudnia 2012 r. pisemną informacje o wyznaczonej powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej [...] w wysokości 15,5 ha. W złożonych zastrzeżeniach do raportu z dnia [...] lutego 2013r. skarżący nie podnosił kwestii nieprawidłowo wykonanych pomiarów w terenie. Prosił jedynie o przyjęcie powierzchni działki [...] o wielkości 15,50 ha, a także przyznał, że zaistniały nieprawidłowości na działkach I – nr [...] oraz X – nr [...]. Zgłoszone zastrzeżenia były przedmiotem analizy organu i jego pisemnej, odmownej odpowiedzi z dnia [...] marca 2013 r., prawidłowo wyjaśniającej pojęcie Powierzchni Ewidencyjno Gospodarczej (PEG) i pojęcie działki rolnej, co wypełniło znamiona § 8 ust.6 rozporządzenia MRiRW z dnia 31 sierpnia 2007 r. Wskazać należy, że regulacje zawarte ww. rozporządzeniu wykonawczym mają na celu zachowania prawa rolnika do wypowiedzenia się w kwestii dokonanych ustaleń w toku kontroli administracyjnej i ewentualne zgłoszenie dowodów mających potwierdzać przedstawioną argumentację rolnika. Wskazany został rolnikowi termin na zgłoszenie zastrzeżeń, a także nałożono obowiązek odniesienia się organu do tych zastrzeżeń. Oznacza to, że w ten sposób ustawodawca sprecyzował terminy dające podstawę do przedstawiania dowodów w czasie możliwym do ich zweryfikowania w terenie. Pamiętać należy, że ustawodawca krajowy w art. 3 ustawy o płatnościach odstąpił od ogólnej zasady prowadzenia dowodów w sprawie z urzędu, przewidzianej treścią przepisów ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Przewidział w to miejsce, że strona oraz osoby uczestniczące w postępowaniu obowiązane są przedstawiać dowody na okoliczności, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, że strona wskazując inną powierzchnię upraw rolnych niż ustalona przez organ w oparciu o prawidłowo przeprowadzone kontrole administracyjne, obowiązana jest sama zgłosić skuteczny dowód w sprawie potwierdzający jej argumentację. W przedmiotowej sprawie tego zabrakło. Skarżący w ramach zastrzeżeń do raportów kontroli nie przedstawił żadnych dowodów, jak też nie zgłaszał takich zastrzeżeń, które to zastrzeżenia podniósł dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe zastrzeżenia zostały przedstawione jako zarzuty dotyczące nieprawidłowości w przeprowadzeniu kontroli z jednoczesną argumentacją, że organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania dowodowego nie przeprowadzając wszystkich dowodów w sprawie i nie gromadząc pełnego materiału dowodowego. Jest to zarzut nieuprawniony. Skarżący otrzymał raporty z kontroli administracyjnej, został pouczony w nich o możliwości złożenia zastrzeżeń. Nie żądał od organu dodatkowych pouczeń w myśl art. 3 ust. 2 pkt.3 i 4 ustawy o płatnościach. Nie zgłaszał własnych wniosków dowodowych w toku postępowania administracyjnego, w tym w ramach zgłoszonych zastrzeżeń do raportów kontroli. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni przedstawia ustalony stan faktyczny w sprawie, wskazuje na przeprowadzone dowody. Wyjaśnia, jakie wielkości powierzchni poszczególnych działek rolnych nie zostały uznane za spełniające pojęcie wykorzystywanej powierzchni gruntów rolnych i dlaczego tak jest. Analiza akt wykazuje, że organ odwoławczy dodatkowo przeprowadził postępowanie sprawdzające czy raporty z kontroli i załączone do nich zdjęcia terenów odzwierciedlają rzeczywistość zastaną na przedmiotowych działkach. Były czynności sprawdzające między jednostkami organu, w tym przy udziale kierownika Biura Kontroli na Miejscu. Ustalenia dokonane przez organ znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, materiale dowodowym. Materiał ten odzwierciedla przeprowadzone kontrole. Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania sposobu pomiaru działek w terenie metodą GPS, w tym dokonania tą samą metodą pomiaru łącznego dwóch działek o nr. O i P z uwagi na brak wyraźnej granicy upraw miedzy nimi. Zarzuty skarżącego o naruszeniu przepisów postępowania w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy nie znajdują uzasadnienia. W sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych art. 7, 10 § 1, art. 136 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust.2 pkt.2 ustawy o płatnościach. Organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy z art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 2b ustawy o płatnościach. Z ustaleń faktycznych organu wprost wynika, że różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a powierzchnią stwierdzoną przez organ, kwalifikującą się do objęcia jednolitą płatnością obszarową, przekroczyła wyraźnie 20% , co dało podstawę do zastosowania art. 58 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 wykluczającego w takiej sytuacji przyznanie na dany rok tej pomocy. Natomiast przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych i specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym jest możliwe do powierzchni, do których została przyznana JPO. Brak przyznania tej płatności przełożył się na brak przyznania pozostałych ww. płatności uzupełniających. Wskazać również należy, że prawidłowo zostało umorzone postępowanie administracyjne w części dotyczącej JPO co do powierzchni działki O (0,90ha) oraz działki R (1,00ha) w zakresie w jakim skarżący cofnął wniosek po otrzymaniu informacji o ustaleniu powierzchni PEG dla działki ewidencyjnej nr 192/3, w skład której wchodziły m. in. działki O i R. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.