V SA/Wa 2563/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... września 2011 r. nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej. oddala skargę Rozpoznając niniejszą sprawę ustalono następujący stan faktyczny. Dnia ... kwietnia 2005 r. M. Spółka z o.o. złożyła w Agencji Rynku Rolnego wniosek o refundację wywozową WPR1 o numerze ... w związku z dokonanym wywozem na ... towaru o kodzie ... - napój kawowy typu .... w ilości ... kg. Na podstawie tego wniosku oraz rachunku Spółki, Agencja Rynku Rolnego wypłaciła Spółce w dniu ... sierpnia 2005 r. refundację do tego towaru w wysokości ... zł. Płatności pochodziły z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej dokonanych przez ARR na rzecz Spółki od dnia ... października 2004 r. do dnia ... października 2005 r. Izba Celna w K. przeprowadziła w Spółce wizytację w aspekcie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji o Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz. U. L 388 z 30 grudnia 1989 r.) - Rozporządzenie to zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 485/2008 z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (Dz.Urz. WE L 143 z 3 czerwca 2008 r.). Z dokumentów przedłożonych do kontroli wynikało, że Spółka nie była w stanie udokumentować całości produkcji dla towaru o nazwie napój kawowy ..., dla którego zarejestrowana była receptura o kodzie ... Z protokołu pokontrolnego wynikało również, że dokumenty potwierdzające pochodzenie użytych surowców przedstawione podczas kontroli nie są jednoznacznie powiązane z fakturami sprzedaży certyfikatami i atestami jakościowymi. Dokumenty potwierdzające jakość nie są bezpośrednio związane z fakturami zakupu i dokumentami magazynowymi PZ. Na certyfikatach i atestach jakościowych nie znajdują się odniesienia do zamówienia i faktury a jedynie do daty i ilości cukru objętej atestem. Do protokołu pokontrolnego Spółka złożyła w Izbie Celnej w K. wyjaśnienia i zastrzeżenia, jednakże Dyrektor Izby Celnej uznał, że kontrolowana nie przedstawiła żadnych dodatkowych dokumentów świadczących o innym zużyciu poszczególnych składników lub Innej ilości produktów niż wskazywały na to pierwotnie przekazane dokumenty. Spółka nie udokumentowała całości produkcji dla wywożonego towaru - napoju kawowego ... o kodzie receptury ... Wobec powyższego Izba Celna w K. nie znalazła podstaw do zmiany zapisów zawartych w protokole pokontrolnym i podtrzymała zawarte w nim ustalenia. Agencja Rynku Rolnego otrzymała protokół pokontrolny z dnia ... maja 2008 r. Rozpatrując niniejszą sprawę Agencja Rynku Rolnego uznała, że otrzymanie refundacji wywozowych musi łączyć się ze spełnieniem przez eksportera określonych wymagań. W przypadku, gdy towary zostały wykorzystane do produkcji towarów, które mają zostać wywiezione, deklaracja eksportera powinna zawierać ilość faktycznie wykorzystanych towarów oraz charakter i ilość każdego z podstawowych produktów (składników refundowanych), z których wytworzono wywożone towary. Strona zobowiązana jest dostarczyć wszystkie dokumenty i informacje, jakie wynikają – z art. 16 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000 z dnia 13 lipca 2000 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nieobjęte załącznikiem 1 do Traktatu oraz kryteria dla ustalania wysokości sum takich refundacji (Dz. Urz. WE L 177 z 15 lipca 2000 r., z późn. zm.). Dokumenty, okazane podczas kontroli ex-post prowadzonej przez Izbę Celną w K. były w jej ocenie niewystarczające, a zgodnie z art. 16 ust. 3 rozporządzenia, eksporter, który nie dostarczy informacji na poparcie zgłoszenia, nie jest uprawniony do refundacji. Z tych powodów Prezes ARR postanowieniem z dnia ... grudnia 2009 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowych wypłaconych na podstawie rachunku ... z dnia ... lipca 2005 r. do wniosku ... z dnia ... kwietnia 2005 r. (...). Po wydaniu postanowienia Spólka przekazała Agencji dodatkowe wyjaśnienia oraz dokumenty, które następnie ARR przedstawiło Izbie Celnej w K. z celem oceny, czy dokumentacja może stanowić podstawę uznania za prawidłowe skontrolowane płatności. Jednocześnie ARR zleciła do kontroli weryfikacyjnej recepturę o kodzie .... Z protokołu z dnia .. listopada 2010 r. po wykonaniu kontroli weryfikacyjnej receptury stwierdzono brak części dokumentacji z 2004 r., które stwierdzają także, że ocena kontrolowanej receptury była pozytywna i została uznana za prawidłową wypłaty refundacji wywozowych. Z tych przyczyn ARR wystąpiła do Izby Celnej w K. o ponowną kontrolę która wykazała, że dokumenty przedstawione przez Spółkę nie dotyczą żadnej z partii wyrobu gotowego, która została wywieziona według kontrolowanej transakcji. Stwierdzono także, że do obliczeń składnika refundowanego kontrolujący przyjęli dane hipotetyczne. Z tego względu Prezes Agencji Rynku Rolnego uznał, że uzyskana refundacja jest nienależna i decyzją z dnia ... sierpnia 2011 r. ustalił wysokość pobranych środków na kwotę ... zł zobowiązując skarżącego do jej zapłaty w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych począwszy od dnia dokonania wypłaty przez ARR do dnia zapłaty. Od powyższej decyzji złożone zostało odwołanie. Prezes ARR, nie znajdując podstaw do jej uchylenia lub zmiany zgodnie z art. 132 k.p.a., przekazał ww. Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie a także o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania. Zaskarżając decyzję Prezesa ARR zarzuciła jej naruszenie art.: 6, 7, 8 i 107 § 1 k.p.a., w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 963, z późn. zm.) poprzez: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, ani też dowodów na których oparł swoje ustalenia, nie dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego a wszczególności przedstawionych dokumentów, a dodatkowo wydanie decyzji na sprzecznych z dokumentami ustaleniach związanych z zakupem cukru, jego magazynowaniem, dokumentami zużycia w procesie produkcyjnym a także z błędna oceną związaną ze sprzedażą produktu na rzecz kontrahenta będącego z poza Unii Europejskiej. Decyzją z dnia ... września 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał przepisy krajowe i wspólnotowe obowiązujące w niniejszej sprawie oraz wyjaśnił ich zastosowanie. Organ wyjaśnił także jakie kompetencje przy ocenie uprawnień do wypłaty refundacji posiada Agencja Rynku Rolnego, a jakie urzędy celne. Podkreślił, że Urzędy badają zgłoszenia celne objęte procedurą wywozu towarów rolnych, a także, że ww. zostały wyprowadzone poza obszar Wspólnoty. Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 485/2008 z 26 maja 2008 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji, płatności dokonane przez Agencję Rynku Rolnego poddawane są kontrolom Służb Celnych. Taka własnie kontrola została zlecona przez ARR. Skarżącą spółka złożyła skargę z do WSA w warszawie dnia 7 listiopada 2011 r. (data stempla poczty na kopercie). Zarzuciła w niej naruszenie art. 107 § 1 w związku z art. 138 §1 pkt 1 i art. 140 k.p.a. poprzez nieoznaczenie strony w zaskarżonej decyzji, a także: art. 49 ust. 4 lit b w związku z art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 186 z 17 lipca 2009 r.) - poprzez niezastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ustalającej stronie wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej mimo, iż okres który upłynął pomiędzy zawiadomieniem beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji, a dniem przekazania pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności przekroczył cztery lata, zaś strona działała w dobrej wierze, a zatem brak było podstaw do ustalenia obowiązku zwrotu tych środków; art. 68 § 1 i § 2 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 2 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz w związku z art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 - poprzez niezastosowanie w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ustalającej stronie wysokość nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej przez Agencję Rynku Rolnego, mimo iż zobowiązanie z tego tytułu nie mogło powstać na skutek upływu terminów jego przedawnienia; art. 49 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 w związku z art. 4, art 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. - poprzez uznanie za prawidłowe ustalenie stronie wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej wypłaconej przez Agencję Rynku Rolnego na skutek wadliwego uznania, iż przedstawione przez nią dokumenty w trakcie kontroli ex-post okazały się nie wystarczające, mimo iż w świetle ww. przepisów nie miała już obowiązku przechowywania dokumentów, zaś dokumenty, które przedstawiła w sposób jednoznaczny potwierdzają pochodzenie użytych do produkcji napoju kawowego ... surowców, ich jakość oraz dokładną ilość przyjętą do magazynu oraz zużytą w procesie produkcji, wielkość strat w tym procesie jak i przy pakowaniu wyrobu gotowego, a nadto dokonanie eksportu tych towarów poza granicę Unii Europejskiej oraz rozliczenie finansowe tej transakcji z kontrahentem zagranicznym art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 6, 7 8, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą - poprzez nieprawidłowe uznanie, iż organ I instancji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, a postępowanie zostało przeprowadzone w sposób pogłębiający zaufanie do władzy publicznej, gdy tymczasem zarówno decyzja organu I instancji, jak i zaskarżona decyzja nie zawierają dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie wskazują faktów, które uznane zostały za udowodnione, ani też dowodów na których oparto te ustalenia, nie dokonują całościowej oceny zebranego materiału dowodowego a ponadto opierają rozstrzygnięcia na ustaleniach sprzecznych z tym materiałem. W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia .. września 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARR z dnia ... sierpnia 2011 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według spisu kosztów przedstawionych na rozprawie a w razie jego braku według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Adminisytracyjny w warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnił, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m.in., art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sprowadzają sie do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także gdy decyzja lub postępowanie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Rozważającw tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd zważył co następuje: W zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Strona została prawidłowo oznaczona. Spółka M. - GMW Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna, wskazana jest na pierwszej stronie decyzji wraz z podaniem adresu siedziby, jako wnoszącej odwołanie. Oznaczenie, nie budzi wątpliwości kto jest adresatem decyzji. Jakiego podmiotu dotyczy rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Taki sposób oznaczania Strony w decyzji nie jest kwestionowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. ; Co do zarzutu naruszenia art. 49 ust. 4 lit b w związku z art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. - poprzez jego niezastosowanie należy stwierdzić, że nie jest zasadny ze względu na przerwanie okresu przedawnienia. Art. 49 ust. 4 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 istotnie stanowi, że obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania jeżeli okres który upłynął między dniem zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji a dniem przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności jest dłuższy niż cztery lata. Art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. L 312 z 23 grudnia 1995 r.) również stanowi, iż okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Jednakże w dalszej części przepisu (art. 3 ust. 1 akapit trzeci) mówi się o przerwaniu okresu przedawnienia, po którym okres ten biegnie na nowo - przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Akt przerywający bieg terminu przedawnienia powinien zmierzać do stwierdzenia lub wszczęcia postępowania w sprawie konkretnej nieprawidłowości z której wynika, że organy miały wątpliwości co do zgodności z prawem określonego zachowania. Protokół z kontroli ex-post jest zatem dokumentem w którym została przekazana beneficjentowi przez właściwe władze krajowe pierwsza informacja o nienależnej płatności a dzień podpisania protokołu z przedmiotowej kontroli (... grudnia 2007 r.) jest dniem przerywającym okres przedawnienia, po którym biegnie on na nowo. Zatem w niniejszym przypadku upływ okresu przedawnienia na nowo liczony od dnia podpisania protokołu nastąpiłby w dniu ... grudnia 2011 r. Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 ostateczny termin przedawnienia nie może przekraczać okresu odpowiadającego podwójnemu terminowi okresu przedawnienia (8 lat), jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary. W niniejszej sprawie termin ten również nie został przekroczony. W przedmiotowej sprawie zachowany jest także okres, o którym mowa w art. 49 ust. 4 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009. Okres, który upłynął od dnia zawiadomienia beneficjenta o ostatecznej decyzji o przyznaniu refundacji (... sierpnia 2005 r.), do dnia przekazania beneficjentowi przez władze krajowe lub wspólnotowe pierwszej informacji o rodzaju nienależnej płatności (... grudnia 2007 r.), jest bowiem krótszy niż 4 lata. Zatem niezasadnie, wskazano przepisy art. 68 § 1 i § 2 w związku z art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, które odnoszą się do zobowiązań podatkowych wygasających na skutek przedawnienia i nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Nie można także zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 6i2/2009, art. 4 oraz art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89. Skarżąca twierdzi, że w związku z upływem okresu o którym mowa w art. 4 ww. rozporządzenia nr 4045/89, brak jest podstaw do żądania w trakcie kontroli jakichkolwiek dokumentów czy też uznawania, iż są one niewystarczające gdyż nie miała już obowiązku ich posiadania. Tymczasem płatność refundacji została dokonana przez ARR dnia ... sierpnia 2005 r., natomiast kontrola dotycząca prawidłowości oraz zgodności z prawem ww. płatności, przeprowadzona przez Izbę Celną w K. rozpoczęła się ... maja 2007 r. Zgodnie z deklaracją, którą podpisał przedsiębiorca składając wniosek o autoryzację zobowiązany jest on do przechowywania dokumentacji handlowej przez okres przynajmniej pięciu lat od daty złożenia w służbach celnych wniosku o refundację do wywozu towaru a dokumentacji produkcyjnej przez okres co najmniej pięciu lat od daty rejestracji receptury, natomiast w przypadku przedłużenia terminu, od daty tego przedłużenia. Receptura o kodzie ... była ważna w okresie od dnia .. października 2004 r. do dnia ... października 2010 r. i w związku z tym przedsiębiorca zobowiązany był posiadać ww. dokumentację. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 49 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 w związku z art. 4 oraz art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 jest bezzasadny. Odnośnie naruszenia art. 138 k.p.a. w związku art. 6, 7, 8, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicy należy mieć na uwadze, że Prezes Agencji Rynku Rolnego, jako organ właściwy do rozpoznania wniosku o wypłatę refundacji wywozowej, uwzględniając negatywne wyniki kontroli przeprowadzonej przez służby celne miał podstawy uznać wypłatę refundacji za nienależną, ze względu na niespełnienie przez wnioskodawcę wymogów nałożonych przez przepisy wspólnotowe, oparł się na wynikach przeprowadzonej przez służby celne kontroli – (protokole pokontrolnym), a nie mając takich uprawnień nie kontrolował prawidłowości działań poczynionych przez organy celne ani też ich nie oceniał. Mając powyższe na względzie nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ II instancji nie wskazał faktów które uznał za udowodnione, ani też dowodów na podstawie których dokonał ustaleń. Dowodem w sprawie jest protokół pokontrolny i ustalenia w nim zawarte podtrzymane przez Izbę Celną w K., mimo dodatkowych dokumentów wyjaśnień i zastrzeżeń Strony. Nie jest zatem zasadny zarzut Strony, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 6, 7, 8 oraz art. 107 k.p.a., bowiem organ działając na podstawie przepisów prawa, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawidłowo ocenił cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Ponadto decyzja została skonstruowana zgodnie z przepisami k.p.a., zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcie, jak również uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnośnie załączonych do odwołania od decyzji Prezesa ARR korekt zleceń produkcyjnych towaru wraz z wyliczeniem zużycia cukru w produkcie, o których mowa w końcowej części skargi i co do których Strona omyłkowo wskazała błędny kod receptury należy zauważyć, iż w myśl przepisów art. 16 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Komisji (WE) nr 1520/2000, przedsiębiorca musi udowodnić, że zadeklarowane w recepturach ilości produktów refundowanych ustalone zostały na podstawie udokumentowanego zużycia tych produktów w procesie produkcyjnym, a wszelkie dokumenty i informacje na poparcie prawdziwości zadeklarowanych w zarejestrowanych recepturach ilości produktów jest obowiązany przedstawić podczas kontroli receptur. Zgodnie z ww. przepisami na poparcie swojej deklaracji, przedsiębiorca zobowiązany jest przedstawić właściwym władzom wszystkie dokumenty i informacje jakie te władze uznają za stosowne. Jednocześnie przepisy określają, iż przedmiotem kontroli jest sprawdzenie prawidłowości receptur zawierających deklaracje przedsiębiorcy dotyczące ilości faktycznie zużytych produktów refundowanych wykorzystanych do produkcji towarów przetworzonych, producent stosujący receptury zobowiązany jest zatem do przedstawienia podczas kontroli weryfikacyjnej dokumentów potwierdzających faktyczne zużycie surowców refundowanych użytych do produkcji danego towaru. Taki dokument powinien być tworzony na etapie realizacji procesu produkcji w danym okresie i dostępny w trakcie kontroli, a nie uzupełniany i przedkładany kilka lat po produkcji danego towaru lub po przeprowadzeniu kontroli weryfikacyjnej receptury. Skoro skarżąca posiadała korekty zleceń produkcyjnych towaru powinna je przedłożyć w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Izbę Celną w K., która jest organem właściwym do analizy przesłanych dokumentów. Kontrola płatności, której dotyczyła decyzja Prezesa ARR z dnia ... sierpnia 2011 r., została przeprowadzona w 2007 r. Wykazała, iż skarżąca nie była w stanie udokumentować całości produkcji dla towaru o nazwie napój kawowy ... dla którego zarejestrowana była receptura o kodzie ... W grudniu 2009 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wysokości nienależnie pobranych środków z tytułu refundacji wywozowej. W związku z powyższym skarżąca zwróciła się do ARR z prośbą o udostępnienie akt dotyczących kontroli. W lutym 2010 r. przesłała dodatkowe dokumenty do dwóch partii towaru, które w wyniku przeprowadzonego postępowania zostały uznane za prawidłowe. Dnia ... lutego 2010 r. w siedzibie ARR odbyło się spotkanie z przedstawicielem Spółki, który zaświadczył, iż posiada dokumentację, której brak stwierdziła Izba Celna, jednakże ze względu na złożoność procesu produkcyjnego i czasochłonność skompletowania całej dokumentacji zwrócił się z prośbą o wydłużenie czasu na jej skompletowanie. Termin na dostarczenie dokumentacji umożliwiającej potwierdzenie faktycznego zużycia surowców został przedłużony do dnia ... marca 2010 r. Dnia ... kwietnia 2010 r. do ARR wpłynęło w którym skarżąca zwróciła się o kolejne przedłużenie terminu na przekazanie dokumentacji z powodów od niej niezależnych. Dnia ... kwietnia 2010 r. dostarczyła dodatkowe dokumenty, które według niej dotyczyły płatności uznanej przez ARR za negatywną. Wszystkie dokumenty zostały przeanalizowane przez jednostkę dokonującą kontroli celnej, tj. Izbę Celną w K.. Zdaniem kontrolujących nie wniosły one nic nowego do sprawy i nie wpłynęły na zmianę zapisów zawartych w protokole. Podsumowując stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.