V SA/Wa 2571/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Robert Żukowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi T. V. B. na decyzję Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia ... lipca 2007 r. nr ... w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz T. V. B. kwotę ... zł (... złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Wnioskiem z 22 grudnia 2006 r. T. V. B. - obywatel W. - zwrócił się do Wojewody Ś. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec wskazał, że przyjechał do Polski dawno temu i stracił kontakt z rodziną. Podniósł, że w 2005 r. zmarła jego matka. Wyjaśnił, że ma pracę i jest w Polsce doceniony jako dobry kucharz, wywiązuje się dobrze z powierzonych mu obowiązków, pokochał Polskę i tu pragnie żyć. Postanowieniem z dnia ... kwietnia 2007r. Wojewoda Ś. przekazał Wojewodzie L. wniosek T. V. B. do rozpoznania, ze względu na zmianę przez Cudzoziemca miejsca zamieszkania. Decyzją z ... maja 2007 r. nr ... wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1, pkt 4 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 5, art. 57 ust. 1 pkt 5, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach [Dz.U. Nr 128, poz. 1175 z późn. zm.] – dalej: ustawa o cudzoziemcach Wojewoda L. odmówił obywatelowi W. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uznał że pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest niepożądany i zobowiązał go do opuszczenia kraju w terminie do siedmiu dni od dnia otrzymania decyzji oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej zobowiązania do opuszczenia kraju. Wojewoda L. wyjaśnił, że w związku z tym, iż T. V. B. jako powód ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony podał pracę na terytorium RP, Wojewoda Ś. (jako organ prowadzący postępowanie z uwagi na ówczesne miejsce zamieszkania strony – G.) wezwał cudzoziemca do uzupełnienia wniosku o dokumenty, z których wynikałoby iż spełnia on warunki niezbędne do udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia i wywiązuje się z zobowiązań podatkowych względem Skarbu Państwa. Cudzoziemiec odebrał dwa kolejne wezwania, jednak stosownych dokumentów nie dostarczył, natomiast zwrócił się do organu o zawieszenie postępowania do czasu ich skompletowania . W dniu ... marca 2007 r. organ wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania i w ślad za nim doręczył stronie informację o prawach przysługujących jej na mocy art. 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.], dalej: kpa przed wydaniem decyzji w sprawie. W odpowiedzi na powyższe obywatel W. złożył do organu odpis skrócony aktu małżeństwa oraz wniosek o przesłanie jego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do Wojewody L., gdyż na terenie tego województwa znajduje się obecnie jego miejsce pobytu. Wojewoda L. wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2007 r. na wezwanie stawił się wnioskodawca wraz z małżonką K. D.. Następnie przytoczył treść protokołów przesłuchania każdego z małżonków zawierających informacje dotyczące współmałżonka. Stwierdził, że małżonkowie nie znają podstawowych informacji dotyczących współmałżonka, jego najbliższej rodziny, edukacji, zainteresowań, zarobków lub numeru telefonu komórkowego i w związku z tym w stosunku do wnioskodawcy zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określone w art. 57 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o cudzoziemcach, gdyż w ocenie organu związek małżeński T. V. B. z obywatelką polską został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ I instancji stwierdził również, że cudzoziemiec naruszył przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy [Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.], gdyż wykonuje pracę bez wymaganego zezwolenia. Ponadto został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie sygn. akt IIK 320/06 na karę ... oraz grzywnę w wymiarze ...stawek dziennych po ... złotych każda za udzielenie korzyści majątkowej funkcjonariuszom Policji, tj. o czyn z art. 229 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny [Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.]. Powyższe okoliczności oraz fakt, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o cudzoziemcach, zdaniem organu uzasadniały zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadanie decyzji w tej części rygoru natychmiastowej wykonalności. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego złożonym przez stronę odwołaniem Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przychylił się do wniosku cudzoziemca o uchylenie nadanego decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i postanowieniem z dnia ... czerwca 2007 r. Nr ... wstrzymał natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, zaś decyzją z ... lipca 2007 r. nr ... wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 oraz art. 57 ust. 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach i art. 127 § 2 oraz art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 53 ust. 1 pkt 6 oraz art. 55 ust. 1 pkt 6 i art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach i podzielił stanowisko Wojewody L., że związek małżeński obywatela W. został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazał, że w zeznaniach małżonków pojawiło się wiele istotnych sprzeczności dotyczących ich życia codziennego i wzajemnych relacji, których nie można uzasadnić wyłącznie faktem krótkiego okresu trwania związku małżeńskiego. Podkreślił, że T. V. B. nie potrafił podać wielu podstawowych informacji dotyczących małżonki i jej rodziny, a z jego zeznań nie wynika, że łączy go z małżonką związek emocjonalny. Cudzoziemiec nie był również pewien wyglądu mieszkania, w którym zamieszkuje wraz z małżonką, a istotne sprzeczności pojawiające się w zeznaniach małżonków dotyczą także takich spraw, jak sposób spędzania wspólnego czasu, czy nawet zawarcia związku małżeńskiego. Powyższych wątpliwości, jak również okoliczności zawarcia małżeństwa w ocenie organu nie da się wyjaśnić inaczej, jak tylko potrzebą wykazania przesłanki uzasadniającej udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Niezależnie bowiem od niezgodności czy też sprzeczności w zeznaniach małżonków oraz niemożności wskazania przez cudzoziemca istotnych okoliczności dotyczących małżonki, zwrócenia uwagi, zdaniem organu, wymagają okoliczności zawarcia małżeństwa, a małżeństwo T. V. B. z K. A. D. doszło do skutku w sytuacji, gdy cudzoziemiec nie był w stanie wykazać wskazanych we wniosku okoliczności uzasadniających udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zeznania małżonków potwierdzają z jednej strony, że do małżeństwa doszło po bezskutecznych staraniach o uzyskanie przez T. V. B. zezwolenia na pracę, z drugiej zaś - chęć jak najszybszego zawarcia związku małżeńskiego przez obywatela W.. Odnosząc się do treści odwołania Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców zauważył, iż małżonkowie znali treść protokołów przesłuchań, co potwierdzili własnoręcznymi podpisami, a zatem wszelkie zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji są bezpodstawne. Organ odwoławczy zauważył, że zobowiązanie Cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności znajduje uzasadnienie w treści art. 57 ust. 6 i 7 ustawy o cudzoziemcach - Wojewoda L. odmówił udzielenia T. V. B. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na to, że jego związek małżeński z obywatelką polską został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; ponadto cudzoziemiec naruszył przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia oraz został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w J. za udzielenie korzyści majątkowej funkcjonariuszom Policji tj. o czyn z art. 229 § 3 Kodeksu karnego. Odnośnie zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni od dnia doręczenia decyzji oraz nadanie decyzji w tej części rygoru natychmiastowej wykonalności, które zdaniem organu I instancji uzasadnione jest również faktem, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wydaleniu z terytorium RP, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy wskazał, że każdy przypadek przywołania w decyzji przesłanki zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego powinien być poddany indywidualnej ocenie uwzględniającej między innymi to, czy cudzoziemiec stanowi nadal zagrożenie dla tych wartości. Samo skazanie za przestępstwo czy naruszenie przepisów administracyjnych nie może stanowić obligatoryjnej przesłanki do przywołania przepisów zawierających w swojej treści te przesłanki bez ich szczegółowego uzasadnienia również odnoszącego się do przypuszczenia, że cudzoziemiec także w przyszłości może naruszać polski porządek prawny, jak również uwzględnienia informacji dotyczących w szczególności zachowania po skazaniu. Podkreślił jednak, że fakt skazania cudzoziemca, zwłaszcza w świetle czynu, którego się dopuścił oraz naruszenie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowią wystarczające okoliczności uzasadniające przesłankę określoną w art. 57 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. Nadanie zaś decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest treścią art. 57 ust. 7 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 97 ust. 2 tej ustawy. Prezes Urzędu stwierdził również, że kompetencje organu odwoławczego obejmują m.in. korygowanie wad prawnych decyzji, zatem w podstawie prawnej decyzji Wojewody L. zamiast art. 57 ust. 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 5 oraz art. 57 ust. 1 pkt 5 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, należało wskazać art. 57 ust. 1 pkt 4 oraz art. 57 ust. 6 i 7 tej ustawy oraz że powyższe uchybienie organu pierwszej instancji nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. V. B. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców. Rozstrzygnięciu Prezesa skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 pkt 6, art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach poprzez ich zastosowanie do mylnie ustalonego stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, 77 kpa poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie istotnego środka dowodowego, art. 107 ust. 3 oraz art. 138 ust. 1 pkt 1 kpa poprzez oparcie decyzji pierwszej i drugiej instancji na niewłaściwej podstawie prawnej, art. 80 kpa poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 57 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach wobec bezpodstawnego zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, że wniosek, jakoby jego małżeństwo z K. D. było fikcyjne jest nieuprawniony i że nie widać istotnych różnic miedzy wersjami małżonków. Skarżący podkreślił, że jest człowiekiem prostym, nie mówi płynnie po polsku, a brak znajomości polskich realiów utrudnia mu określenie, na jakim poziomie edukacji są dzieci żony z pierwszego małżeństwa. Fakt, iż we wniosku o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wspomniał o związku z K. D. spowodowany był tym, iż małżonkowie poznali się zaledwie dwa miesiące przed datą jego złożenia. Cudzoziemiec podniósł także, że błędna podstawa prawna w decyzji Wojewody L. powinna była zostać skorygowana drogą uchylenia decyzji, nie zaś poprzez zamieszczenie fragmentu w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji oraz że nie wyjaśniony został w pełni stan faktyczny sprawy oraz że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia dla zastosowania art. 57 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz. 1269], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie ze sformułowaną w przepisie art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do przepisu art. 77 §1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Według obowiązującej w dacie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony treści przepisu art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Na mocy przepisu art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W cytowanym powyżej przepisie art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach została wymieniona przesłanka (okoliczność), której zaistnienie powoduje obligatoryjną odmowę udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie - na co powołał się organ w zaskarżonej decyzji uznając, że obywatelowi W. należy odmówić udzielenia zezwolenia, albowiem zawarł związek małżeński z obywatelką polską wyłącznie w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach. Niewątpliwie przepis artykułu 57 ust. 1 (w tym także pkt 4) ustawy o cudzoziemcach należy do kategorii przepisów dla organu wiążących, a to oznacza, że jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści przepisu - skutek jest określony w przepisie, a organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia. Tym większe znaczenie ma więc prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz poprawne odczytanie treści przepisu, gdyż właściwa jego interpretacja jest punktem odniesienia i podstawowym warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia. Wskazane przez organ w zaskarżonej decyzji przesłanki odmowy udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia na osiedlenie się nie zostały wyjaśnione w sposób należyty. Jako podstawę odmowy organ wskazał fikcyjność małżeństwa zawartego przez cudzoziemca z obywatelką polską w kwietniu 2007 r., a więc po złożeniu wniosku. W ocenie Sądu stwierdzenie, że związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach jest w przedmiotowym przypadku przedwczesne, gdyż w sprawie nie został należycie ustalony stan faktyczny. To uchybienie wynikło wskutek niezastosowania przez organ przepisu art. 55 ust.1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Należy podnieść, że okoliczność, iż wnioskodawca nie był w stanie podać informacji dotyczących małżonki i jej rodziny i nie był pewny wyglądu jej mieszkania nie może sama w sobie świadczyć o fikcyjności małżeństwa. Stwierdzenie, że małżonkowie nie są zgodni nawet co do danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą (art. 55 ust. 1 pkt 6), nie jest tożsame z ustaleniem, że związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, lecz jedynie uzasadnia przeprowadzenie postępowania umożliwiającego ustalenie, czy małżeństwo zostało zawarte w tym celu. Dopiero wynik tego postępowania wyjaśniającego - przeprowadzonego z poszanowaniem reguł wynikających z kpa, z uwzględnieniem treści art. 55 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz całokształtu okoliczności sprawy mających znaczenie dla oceny celu zawartego małżeństwa - może uzasadniać odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia 2006 r., II OSK 1142/05, ONSA i WSA rok 2006, Nr 5, poz. 147, str. 231). Podobny pogląd jest wyrażany także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych np. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2006r. stwierdzono "Wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175 ze zm.) nie świadczy automatycznie o fikcyjności małżeństwa. Powinno natomiast stanowić podstawę do podjęcia czynności celem ustalenia w sposób wskazany w przepisach k.p.a., czy taka fikcyjność w danym przypadku nie zachodzi." (LEX nr 283265). Ustalenia w toku postępowania wyjaśniającego powinny być natomiast dokonane z uwzględnieniem przepisu art. 7 kpa, nakazującego organom, aby w toku postępowania miały na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, nie przeprowadził również czynności mających na celu wyjaśnienie rozbieżności jakie powstały w trakcie przesłuchania małżonków przed organem pierwszej instancji. Jednocześnie naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu zaniechał bowiem dopełnienia obowiązku wynikającego z art. 10§ 1 kpa, bez zaistnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od tego obowiązku na podstawie art. 10§2 kpa. Tym samym uniemożliwił stronie ewentualne zgłoszenie wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym. Sąd stwierdza, że w toku postępowania doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach jak również do naruszenia przepisów i zasad ogólnych postępowania, w szczególności tych zasad, które nakazują organom administracji publicznej podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 77 kpa) i działać w sposób budzący zaufanie do organów państwa (art. 8 kpa), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie w sytuacji w której występują przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości zbędne i niecelowe jest ustosunkowanie się do tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia przez nią prawa do poszanowania życia rodzinnego. Rozpatrując sprawę ponownie organ będzie zobligowany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach (w szczególności art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach) oraz z poszanowaniem przepisów procedury administracyjnej i ustali, czy w sprawie możliwe jest udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 1