V SA/Wa 2572/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. E. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odmówić J. E. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił J. E. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 13 lutego 2014 r. wpłynął do Sądu sprzeciw J. E. M. (zwany dalej skarżącym) od ww. postanowienia. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) postanowienie to straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 p.p.s.a., Sąd może - na wniosek strony złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym - w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z nadesłanego formularza PPF i nadesłanych dokumentów, skarżący gospodarstwo domowe prowadzi wraz z żoną i dwójką pełnoletnich dzieci. Skarżący posiada dom o pow. 68 m², mieszkanie 74 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 6,78 ha, stodołę, byłą chlewnię, była oborę, byłą stajnię. Mniejsze mieszkanie o pow. 26 m2 przekazał córce w drodze umowy darowizny (z dnia 22 kwietnia 2014 r.) Żona skarżącego posiada kredyt w wysokości 40.000 zł, a skarżący kredyt 8.000 zł z ponad 10.000 zł. Skarżący wskazał ponadto, iż żona uzyskuje świadczenie emerytalne w najniższej wysokości, dzieci i skarżący dochodów nie mają. W dodatkowym oświadczeniu, złożonym na wezwanie Sądu, skarżący wskazał, iż wypełnił wszystkie pola wniosku o przyznanie prawa pomocy oprócz 3.3 (numer decyzji). Ponadto wyjaśnił, iż w dniu 28 stycznia 2014 r. uzyskał orzeczenie o rozdzielności majątkowej. Posiada wraz z małżonką 13- letni samochód osobowy, nie posiada oszczędności pieniężnych ani lokat. Ich własny ośrodek zdrowia został zamknięty w 2013 r.. Wskazał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego ekologicznego, mieszkania nie wynajmuje. Podniósł, z obecnie mieszka z matką, której dochody wynoszą 1102,06 zł. Z nadesłanych wraz z sprzeciwem wyciągów bankowych z trzech kont (w tym samym banku) wynika, że w na dzień 1 kwietnia 2014 r. posiada oszczędności w wysokości 9127,78 zł oraz 556, 98 zł i 474,39 zł w łącznej kwocie 10159, 15 zł. Z historii operacji na ww. kontach wynika również, iż wpływa na nie m. in. wynagrodzenie (300 zł), zapłata za produkty ekologiczne (190,96 zł), odszkodowanie (802,08 zł), a także wpływa emerytura matki skarżącego (1120, 21 zł). Należy zauważyć, iż skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomoc jak i nadesłanych do Sądu pismach nie wskazywał, iż otrzymuje on lub pozostali członkowie rodziny (oprócz matki) jakiekolwiek wynagrodzenie i dochody ze sprzedaży produktów z gospodarstwa rolnego. Nie wyjaśnił, czy wynagrodzenie to uzyskał z pracy własnej, czy też jest to wynagrodzenie pozostałych członków rodziny. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak powyżej wskazano posiada on oszczędności oraz dochód co oznacza, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe na obecnym etapie postępowania sądowego, które wynoszą 200 zł. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.