V SA/Wa 2576/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o zwrot kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanowił: na podstawie art. 206 uppsa zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz J. M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wyrokiem z 4 listopada 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 2576/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także jako "Sąd"), po rozpoznaniu skargi J. M. (dalej: "skarżący"), uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "Dyrektor IC") z [...] marca 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego (punkt pierwszy) oraz zasądził na rzecz skarżącego od Dyrektora IC kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt drugi). W uzasadnieniu wyroku powołał się między innymi na art. 206 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa" lub "p.p.s.a.") jako podstawę prawną zasądzonego zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Sądu, wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania ([...] zł), gdyż zarzuty skargi okazały się zasadne tylko w nieznacznej części związanej z uchybieniami procesowymi organu odwoławczego, a w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania może być wydana kolejna decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie w takiej samej wysokości lub nieznacznie mniejszej, po uwzględnieniu użycia przez skarżącego oleju opałowego na cele grzewcze także w lipcu i sierpniu 2009 r. 2. Od powyższego orzeczenia w zakresie rozstrzygającym o zwrocie kosztów postępowania skarżący wniósł zażalenie, żądając zmiany zaskarżonego postanowienia i przyznania kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu autor zażalenia zarzucił naruszenie art. 200, art. 205 § 2 i 4 oraz art. 206 uppsa. Sąd I instancji wadliwie zastosował bowiem art. 206 uppsa, gdyż warunkiem miarkowania kosztów jest częściowe uwzględnienie skargi. Wskazał, że według art. 200 uppsa skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zasądził na rzecz skarżącego [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w sytuacji gdy sam wpis od skargi wyniósł [...] zł, a zwrot kosztów obejmuje także wynagrodzenie dla pełnomocnika według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone orzeczenie, o którym mowa w punkcie 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r., gdyż zażalenie uznał za uzasadnione, jednakże w ocenie NSA nie wszystkie argumenty w nim zawarte zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny powołał się między innymi na przepisy art. 194 § 1 pkt 9, art. 200, art. 205 § 1 i § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., a także dokonał wykładni tych przepisów, w szczególności art. 206 p.p.s.a. Za niezasadny uznał zarzut zażalenia, że Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie nie był uprawniony do zastosowania dyspozycji art. 206 p.p.s.a. Jednakże uzasadnienie Sądu I instancji w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a. nie spełnia wymogów, o których mowa w tym przepisie, gdyż w żaden sposób nie wyjaśnia jak obliczono zasądzoną kwotę. Sąd nie wyjaśnił dlaczego w takim zakresie ograniczył skarżącemu zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego, w sytuacji gdy stronie skarżącej, stosownie do art. 200 p.p.s.a, należy się zwrot kwoty wpisu od skargi, kosztów zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie wynika, czy Sąd I instancji miał na uwadze w jakiej wysokości skarżący uiścił wpis od skargi oraz jakie przesłanki miały wpływ na ustalenie wynagrodzenia pełnomocnika. Ustawa nie wskazuje wprost metody "miarkowania", a jedynie dopuszcza możliwość jej zastosowania przez Sąd w uzasadnionych przypadkach, co oznacza, że w sytuacji zastosowania art. 206 p.p.s.a. szczególnie dokładnie wyjaśnić należy stronie skarżącej metodę i powody aż tak znacznego obniżenia kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązał Sąd I instancji do szczegółowego wyjaśnienia sposobu i powodów przyjętej metody miarkowania kosztów podlegających zwrotowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględniając fakt, że miarkowanie zwrotu kosztów postępowania należy godzić z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. 4. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek wystąpiły podstawy do zastosowania art. 206 uppsa, tj. odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części ponad [...] zł (zamiast kwoty [...] zł jako sumy kwot: [...] zł tytułem wpisu od skargi, [...] zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i [...] zł tytułem opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa), gdyż zarzuty skargi zdaniem Sądu okazały się zasadne tylko w nieznacznej części związanej z uchybieniami procesowymi Dyrektora Izby Celnej w W.. 5. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zastosowania w sprawie nie znajduje art. 185 § 2 uppsa, zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt I GPS 1/10 (ONSAiWSA 2011/1/1). Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie dotyczącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, jest jednak związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 190 uppsa. Powtórzyć zatem należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie (§ 1). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2). Zgodnie z art. 206 p.p.s.a., sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis art. 206 p.p.s.a. w przywołanym brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r., został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 60 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658 – dalej ustawa nowelizująca). Zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej przepis art. 206 p.p.s.a. w nowym w brzmieniu stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie tejże ustawy. W tym nowym stanie prawnym możliwość uznania przez sąd, że zaistniał uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części nie jest już uzależniona od konieczności częściowego uwzględnienia skargi. Oznacza to, że pojęcie "uzasadnionych przypadków", o którym stanowił (w poprzednim brzmieniu) i nadal stanowi art. 206 p.p.s.a. nie jest już immanentnie związane przypadkiem częściowego uwzględnienia skargi przez sąd. Dodać jednakże przy tym należy, że na gruncie poprzedniego brzmienia art. 206 p.p.s.a. w doktrynie i orzecznictwie przyjmowano, iż częściowe uwzględnienie skargi, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje zarówno sytuacje określone wprost w sentencji wyroku, jak i takie, gdy o częściowym uwzględnieniu skargi przesądza uzasadnienie orzeczenia. Podkreślono przy tym, że w tej ostatniej sytuacji treść uzasadnienia obejmująca powody zastosowania art. 206 p.p.s.a. powinna wskazywać na te elementy, które świadczą o spełnieniu warunku, o którym mowa w tym przepisie i przyczyn, dla których częściowe uwzględnienie skargi nie mogło znaleźć odzwierciedlenia w sentencji orzeczenia. Zwracano przy tym uwagę, że w praktyce, w szczególności w sprawach ze skarg na decyzje podatkowe, często występuje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na potrzebę ponownego określenia wysokości całego zobowiązania, mimo kwestionowania przez sąd w uzasadnieniu zgodności z prawem określenia lub ustalenia tylko niektórych kwot, które decydują o wysokości tego zobowiązania (por. M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, Komentarz do art. 206 p.p.s.a.; post. NSA z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 727/16; z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I GZ 333/10; z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I GZ 119/09; z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 51/08 baza orzeczeń nsa.gov.pl). Dodać należy, że ustalenie czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek zależy od swobodnej oceny sądu. Stosując art. 206 p.p.s.a. sąd działa w sposób uznaniowy. Ocena ta musi jednak uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej podjęcie. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając orzeczenie WSA w Warszawie z 4 listopada 2015 r. w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, miał na względzie, że stosując art. 206 p.p.s.a. Sąd I instancji przede wszystkim zobligowany jest do zawarcia w tej kwestii stosownego rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów postępowania. Z treści pkt 2 sentencji orzeczenia Sądu I instancji nie wynika, że Sąd zastosował art. 206 p.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji zobowiązany jest nie tylko do wskazania w uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ale też jej wyjaśnienia. W sytuacji stosowania art. 206 p.p.s.a. Sąd I instancji zobowiązany jest nie tylko wyjaśnić dlaczego zdecydował się skorzystać z tej instytucji, ale również wyjaśnić sposób i powody przyjętej metody miarkowania kosztów podlegających zwrotowi. Wprawdzie treść art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, iż intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej w przypadku uwzględnienia jej skargi, jednakże w razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia (por. NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: "CBOSA"). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie Sądu I instancji w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie art. 206 p.p.s.a. powyższych wymogów nie spełnia, gdyż w żaden sposób nie wyjaśnia jak obliczono zasądzoną kwotę. Sąd nie wyjaśnił dlaczego w takim zakresie ograniczył skarżącemu zwrot poniesionych kosztów postępowania sądowego, w sytuacji gdy stronie skarżącej, stosownie do art. 200 p.p.s.a, należy się zwrot kwoty wpisu od skargi, kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pełnomocnictwa. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenie nie wynika czy Sąd I instancji miał na uwadze w jakiej wysokości skarżący uiścił wpis od skargi oraz jakie przesłanki miały wpływ na ustalenie wynagrodzenia pełnomocnika. Ustawa nie wskazuje wprost metody "miarkowania", a jedynie dopuszcza możliwość jej zastosowania przez Sąd w uzasadnionych przypadkach, co oznacza, że w sytuacji zastosowania art. 206 p.p.s.a. szczególnie dokładnie wyjaśnić należy stronie skarżącej metodę i powody aż tak znacznego obniżenia kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponownie rozpoznając kwestię zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, Sąd I instancji zobowiązany został do wyjaśnienia szczegółowo sposobu i powodów przyjętej metody miarkowania kosztów podlegających zwrotowi. Miarkowanie zwrotu kosztów postępowania należy przy tym godzić z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. 6. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 168 § 3 uppsa, jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części. W realiach niniejszej sprawy wyrok Sądu z 4 listopada 2015 r. (punkt pierwszy) nie został zaskarżony. Czyli stał się prawomocny. W wyroku tym Sąd uznał zarzuty skargi za zasadne, ale tylko w części dotyczącej naruszenia przez Dyrektora IC przepisów postępowania podatkowego (częściowo). Jednoczenie za trafne Sąd uznał stanowisko organów podatkowych, że skarżący używał niezgodnie z przeznaczeniem oleju opałowego, czyli na cele inne niż grzewcze. Część zarzutów skargi Sąd uznał także za oczywiście chybione. Za niewiarygodne Sąd uznał przy tym większość twierdzeń skarżącego formułowanych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji Dyrektora IC. Z uzasadnienia prawomocnego wyroku z 4 listopada 2015 r. wynika, że wystąpiły podstawy do kontynuowania postępowania podatkowego, a w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może zostać wydana decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym w takiej samej wysokości lub nieznacznie mniejszej, po uwzględnieniu użycia przez skarżącego oleju opałowego na cele grzewcze także w lipcu i sierpniu 2009 r. Z uzasadnienia prawomocnego wyroku z 4 listopada 2015 r. wynika zatem, że skarżący brał udział w oszustwach podatkowych związanych z używaniem oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem, przykładowo do napędu posiadanych środków transportu (zob. s. 9 – 10 uzasadnienia wyroku). Skoro zarzuty skargi okazały się zasadne tylko w nieznacznej części związanej z uchybieniami procesowymi organu odwoławczego, skarżący brał udział w oszustwach podatkowych, a w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy może zostać wydana przez dyrektora IC decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym w takiej samej wysokości lub nieznacznie mniejszej, to zdaniem Sądu wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przepis art. 206 uppsa jako podstawa orzeczenia o kosztach postępowania został przy tym powołany przez Sąd w sentencji niniejszego postanowienia, zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez NSA w postanowieniu z 24 lutego 2016 r. (I GZ 79/16; CBOSA). 7. Wyjaśnienia wymaga zatem sposób i powody przyjętej metody miarkowania kosztów podlegających zwrotowi. W skardze jej autor (radca prawny) postawił 17 grup zarzutów procesowych i materialnoprawnych. Wystąpił nadto o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, tj. także w części dotyczącej umorzenia postępowania podatkowego za 9 miesięcy 2009 r. (II – XI), ale nie przedstawił stosownej argumentacji potwierdzającej zasadność uchylenia zaskarżonej decyzji także w części dotyczącej umorzenia postępowania podatkowego. Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi tylko w zakresie naruszenia niektórych przepisów postępowania (częściowo), tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op (zob. pkt 5 uzasadnienia prawomocnego wyroku z 4 listopada 2015 r.). Spośród 17 grup zarzutów skargi Sąd nie uznał za zasadną w całości żadnej grupy zarzutów. Część z nich Sąd uznał za oczywiście chybione. Za trafne Sąd uznał stanowisko organów podatkowych, że skarżący używał niezgodnie z przeznaczeniem oleju opałowego, tj. na cele inne niż grzewcze. Czyli najistotniejsze zarzuty skargi Sąd uznał za chybione. Na tej podstawie Sąd przyjął, że skarga okazała się niezasadna w przeważającej części (ponad 90%). Ta okoliczność i fakt, że skarżący dopuścił się oszustw podatkowych używając olej opałowy na cele inne niż grzewcze, stanowiła dla Sądu przesłankę do wniosku, że wystąpiły uzasadnione podstawy do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w kwocie mniejszej od jednej dziesiątej części kosztów, które należałoby zasądzić ([...] zł zamiast kwoty [...] zł jako sumy kwot: [...] zł tytułem wpisu od skargi, [...]zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz [...] zł tytułem opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa), gdyby nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 206 uppsa. Skoro w przeważającej części (ponad 90%) zarzuty skargi i związana z nimi argumentacja okazały się chybione lub oczywiście chybione, to za zasadne Sąd uznał zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty [...] zł jako odpowiadającej blisko 9,5% wartości kosztów, które należałoby zasądzić na rzecz skarżącego, gdyby nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 206 uppsa. Tym bardziej, że z uwagi na udział skarżącego w oszustwach podatkowych polegających na używaniu oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem, czyli na cele inne niż grzewcze, wysoce prawdopodobne jest wydanie przez Dyrektora IC kolejnej decyzji wymiarowej dotyczącej określenia skarżącemu zobowiązania w podobnej wysokości. Zdaniem Sądu, skoro z treści art. 206 uppsa wynika wprost, że w uzasadnionych przypadkach sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania nie tylko w części, ale także w całości, to znaczy, że w realiach niniejszej sprawy prawnie dopuszczalne jest kompleksowe miarkowanie zwrotu kosztów postępowania, czyli także w części dotyczącej wpisu od skargi i opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa. Skoro zarzuty skargi Sąd uznał w przeważającej większości za chybione lub oczywiście chybione, a twierdzenia skarżącego w przeważającej większości za niewiarygodne, czego efektem jest stanowisko Sądu o używaniu przez skarżącego oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem (czyli na cele inne niż grzewcze) w ramach oszustwa podatkowego, to w realiach niniejszej sprawy art. 2 Konstytucji RP nie sprzeciwia się odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w znacznej części, jako odpowiadającej stosunkowi zarzutów skargi uznanych za chybione lub oczywiście chybione do tej nieznacznej części zarzutów skargi, które Sąd uznał za zasadne. Zdaniem Sądu, zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasada sprawiedliwości społecznej wyrażone w art. 2 Konstytucji RP znajdują odzwierciedlenie w art. 206 uppsa, którego wykładni w realiach niniejszej sprawy należy dokonywać także w powiązaniu z zasadą równości i powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP. Każdy ma prawo bronić przed sądem swoich interesów w sposób zgodny z obowiązującym prawem celem uniknięcia negatywnych konsekwencji swoich działań, ale powinien przewidywać konsekwencje swojej linii obrony także na tle art. 206 uppsa, który umożliwia sądowi miarkowanie zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, gdy za chybione w całości lub w części sąd uzna zarzuty skargi. Reasumując, o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 206 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 209 uppsa, a także w związku z przepisami § 6 pkt 6 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy z uwagi na wskazane wyżej, wyjątkowe okoliczności, wystąpiły uzasadnione podstawy do odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części ponad [...] zł, gdyż zarzuty skargi okazały się zasadne tylko w nieznacznej części związanej z uchybieniami procesowymi organu odwoławczego, a w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania może być wydana przez Dyrektora IC kolejna decyzja dotycząca określenia skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego w takiej samej wysokości lub nieznacznie mniejszej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 206 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.