V SA/Wa 2576/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy L. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2011 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Finansów z [...] lipca 2016r. jej autor wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, że ewentualne wszczęcie w stosunku do Gminy L. postępowania egzekucyjnego w celu zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części subwencji oświatowej ogólnej na rok 2011 spowoduje dla budżetu Gminy trudne do odwrócenia skutki finansowe. Na potwierdzenie swoich argumentów wnoszący skargę powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę tj. Gminę L. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącej Gminy, to na niej spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie są wystarczające same przyszłe obawy strony dotyczące ewentualnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu zwrotu dofinansowania. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Sąd stwierdził, z dostępnej na stronie internetowej Urzędu Gminy L. uchwały nr [...] Rady Gminy L. z [...] grudnia 2015r. w sprawie Uchwały Budżetowej Gminy L. na 2016 rok (www.gminalezajsk.pl) - budżet Gminy L. na rok 2016 wynosi w zakresie dochodów bieżących budżetu: 52 519 301,00 zł, a w zakresie wydatków bieżących budżetu: 45 473 446,00 zł. Z porównania tych obu kwot z kwotą zwrotu subwencji wymierzoną zaskarżoną decyzją (19 550,00 zł) wynika – zdaniem Sądu – że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje dla budżetu Gminy trudnych do odwrócenia skutków finansowych. Gmina L. jako jednostka samorządu terytorialnego prowadzi gospodarkę finansową na podstawie uchwały budżetowej, która może być w ciągu roku budżetowego zmieniana odpowiednio do bieżących potrzeb. Z tych względów nie można więc przyjąć, zdaniem Sądu, że ewentualne nieprzewidzenie konieczności pokrycia kwoty w wys. 19 550,00 zł w budżecie Gminy miałoby być przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Środki pieniężne mogą być przecież zaplanowane na inne cele lub pochodzić z rezerwy, a następnie dysponent budżetu może je przenieść na realizację innych. Ustawodawca przewidział w tym zakresie stosowne mechanizmy z pewnością znane Gminie. Jednocześnie należy podkreślić, że skarżąca Gmina nie wskazała, jakich celów określonych wcześniej w uchwale budżetowej, ani jakich zadań własnych nie będzie mogła zrealizować wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona nie wykazała także, by zwrot subwencji w wysokości 19 550,00 zł mógł zagrozić budżetowi Gminy, czy by mógł mieć realnie negatywny wpływ na płynność finansową Gminy. Do wniosku o wstrzymanie wykonania nie dołączono dokumentów, czy oświadczeń, choćby np. skarbnika gminy. Sąd podkreśla, że podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 lipca 2011 r. o sygn. akt II GZ 371/11, zgodnie z którym gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją, działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Jednak zdaniem Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony, a Gmina nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Ale w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej (wraz z odsetkami) orzeczonej w decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.