V SA/Wa 2577/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Danuta Dopierała (spr.), Protokolant - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia ... lipca 2007 r. nr ... w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione 1. Oddala skargę; 2. Odrzuca pozew o zapłatę ... zł (... .. złotych) tytułem odszkodowania; 3. Zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r. pr. R. R. z "..." ... kwotę ... zł (... złotych) powiększoną o kwotę ... zł (...) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przedmiotem skargi z 27 sierpnia 2007 r. (data nadania pocztowego) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. S., jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z ... lipca 2007 r. nr ...., utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z ... maja 2007 r. nr ... w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Skarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. W dniu 19 marca 2007 r. (data wpływu do organu) J. S. wniósł do Urzędu Skarbowego w Ż. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr ...wystawionego ... grudnia 2006 r. obejmującego należność za pobyt do wytrzeźwienia w jednostce Policji. W piśmie tym zobowiązany zakwestionował zasadność i legalność działań podjętych przez funkcjonariuszy Policji w związku z zatrzymaniem zobowiązanego w dniu ... lipca 2006 r. i doprowadzeniem do jednostki Policji w celu wytrzeźwienia podnosząc, że został niesłusznie ukarany. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej powoływanej jako: "u.p.e.a.", Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. zwrócił się do wierzyciela – Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionego zarzutu. Postanowieniem z ... maja 2007 r., wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanego jako: "k.p.a.", Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w dniu ... lipca 2006 r. ok. godz. ... według zgłoszenia z polecenia dyżurnego, funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w Ż. podjęli interwencję w miejscu zamieszkania zobowiązanego, który będąc w stanie nietrzeźwości zachowywał się agresywnie a swoim zachowaniem naruszył ład i porządek publiczny. Powyższe fakty wynikają z Protokołu doprowadzenia osoby w celu wytrzeźwienia z dnia ... lipca 2006 r. oraz notatka urzędowa funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Ż. z ... lipca 2007 r. W dniu 7 lipca 2006 r. zobowiązany odmówił podpisania i odbioru wezwania do zapłaty nr ... z dnia 7 lipca 2006 r. na kwotę ... zł, wystawionego przez Komendę Miejską Policji w Ż. na podstawie § 17 w zw. z § 29 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości oraz organizacji izb wytrzeźwień i placówek utworzonych lub wskazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 20, poz. 192 ze zm.). W wezwaniu tym zawarto pouczenie o obowiązku uregulowania należności w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności. Zobowiązany został także pouczony o przysługujących mu prawach na podstawie art. 40 ust. 3a oraz ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst. jedn. Dz. U. z 2007 r., nr 70, poz. 473), jednak nie składał zażalenia do sądu. Z uwagi na brak realizacji obowiązku wynikającego z ww. wezwania do zapłaty nr ..., w dniu 25 września 2006 r. doręczono zobowiązanemu upomnienie nr ... z ... września 2006 r., a następnie w dniu 7 grudnia 2006 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr ... obejmujący ww. należność za pobyt do wytrzeźwienia w jednostce policji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ nie znalazł podstaw do uznania zarzutów zobowiązanego za uzasadnione. Na skutek zażalenia strony, postanowieniem z ... lipca 2007 r. nr ... wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 17 i art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż podnoszony przez zobowiązanego zarzut z art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., tj. nieistnienie i brak wymagalności obowiązku zapłaty przedmiotowej w sprawie należności pieniężnej jest nieuzasadniony, ponieważ obowiązek ten wynika wprost z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Stosownie bowiem do art. 42 ust. 5 tej ustawy, za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierana jest opłata, której maksymalna wysokość za jeden dzień wynosi ... zł, co wynika z § 29 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie trybu doprowadzania... (...). Z uwagi na to, że zatrzymanie zobowiązanego w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia było uzasadnione, Komendant Wojewódzki Policji w K. był uprawniony do ustalenia wysokości opłaty w kwocie ... zł, która nie przekraczała wysokości maksymalnej opłaty ustalonej w ww. przepisie. Nadto organ zauważył, iż zgodnie z postanowieniami art. 42 ust. 5a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przedmiotowa wierzytelność podlega egzekucji w trybie określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponieważ zobowiązany nie wykonał dobrowolnie ciążącego na nim obowiązku, wierzyciel był uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego i żądania od właściwego organu egzekucyjnego wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W konkluzji organ wskazał, iż okoliczności faktyczne i prawne sprawy potwierdzają zasadność żądania wierzyciela pokrycia kosztów pobytu zobowiązanego w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia i w tej sytuacji strona nie może skutecznie podnosić zarzutu nieistnienia i braku wymagalności tego obowiązku na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Jednocześnie podkreślił, iż do oceny zarzutów wykraczających poza zakres przedmiotowy art. 33 u.p.e.a., dotyczących zasadności i legalności doprowadzenia i umieszczenia zobowiązanego w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia – właściwy jest sąd powszechny, o czym stanowi art. 40 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości... (...). Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z ... października 2007 r. nr ... Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. oddalił zarzut J. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jako bezzasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. podniósł, iż postanowienie Komendanta Głównego Policji z ... lipca 2007 r. "jest bezpodstawne". Nie sformułował jednak żadnych zarzutów odnośnie naruszenia przez organ - mających zastosowanie w sprawie - norm prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego. Nie przedstawił też żadnej argumentacji merytorycznej na poparcie swego stanowiska. W motywach skargi ponownie zakwestionował zasadność i legalność czynności podjętych przez funkcjonariuszy Policji w związku z zatrzymaniem skarżącego i doprowadzeniem do jednostki Policji w celu wytrzeźwienia w dniu ... lipca 2006 r. Wraz ze skargą skarżący złożył pismo zatytułowane "Pozew o zapłatę ... zł tytułem odszkodowania" skierowany przeciwko funkcjonariuszom Policji, którzy dokonywali czynności doprowadzenia i zatrzymania skarżącego w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia w dniu ... lipca 2006 r. i sporządzali dokumentację związaną z zaistniałymi okolicznościami. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W dniu 15 lipca 2008 r. pełnomocnik organu złożył do akt sprawy pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z ... czerwca 2008 r. wraz z załącznikami informujące, że sporna należność została uregulowana przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ż.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądowa kontrola zaskarżonych aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowień) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a., a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się wskazanymi przesłankami oraz dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji z ... lipca 2007 r. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami postępowania administracyjnego, jak i z mającymi w sprawie zastosowanie normami prawa materialnego, biorąc pod uwagę treść art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego i dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę - jako niezasadną - oddalił. Ustosunkowując się natomiast do pisma skarżącego zatytułowanego "Pozew o zapłatę ... zł tytułem odszkodowania" Sąd zważył, iż na podstawie ww. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., przedmiotem wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne jest kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana pod względem jej zgodności z prawem – legalności. Przedmiot ten obejmuje zatem konflikty w sferze stosunków administracyjnoprawnych sensu largo, tj. spory co do zgodności z prawem działania organu w sferze, w jakiej został on upoważniony do kształtowania uprawnień i obowiązków osoby fizycznej (osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej) niepowiązanej z tym organem ani więzami zależności organizacyjnej, ani podległości służbowej. Jedną ze stron tych stosunków jest organ administracji publicznej, drugą zaś podmiot, którego sytuacja prawna została powiązana z sytuacją prawną organu w ten sposób, że organ może w sposób władczy i jednostronny konkretyzować jego prawa i obowiązki. Organ administracyjny występuje tu więc z pozycji wykonywania władzy zwierzchniej w ramach zarządzającej działalności Państwa. Kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, co polega na tym, że są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie, i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Wynika to z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych oraz postanowień procesowych określających przesłanki dopuszczalności skargi oraz granice postępowania sądowoadministracyjnego (J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz 2004, s. 14 - 16). Zakres przedmiotowy i podmiotowy dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest wyznaczony przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 2 p.p.s.a., do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne, których zadaniem jest dokonanie oceny (kontroli) działalności administracji publicznej. Przedmiotem tej kontroli są władcze działania (lub zaniechania) organów administracji, a sąd administracyjny bada - co do zasady - wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Podkreślić w tym miejscu należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z ww. przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5), albo została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, iż pismo skarżącego "Pozew o zapłatę ... zł tytułem odszkodowania" wykracza poza opisany wyżej stosunek administracyjnoprawny. U jego podstaw leży bowiem żądanie o charakterze cywilnoprawnym, nie należące do właściwości sądu administracyjnego. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu "Pozwu..." jako wniesionego w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego i z tego powodu wyczerpującego przesłankę niedopuszczalności, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia wydanego w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione Sąd zważył, iż podstawę prawną spornej należności objętej tytułem wykonawczym nr ... z 7 grudnia 2006 r. stanowi art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień lub jednostce Policji pobierane są opłaty. Egzekucja należności z tytułu ww. opłat następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ust. 5a). Egzekucja administracyjna w sprawie niniejszej, zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., została wszczęta w dacie doręczenia skarżącemu ww. tytułu wykonawczego. Korzystając z prawa, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., skarżący w dniu 19 marca 2007 r. (z zachowaniem 7-dniowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności), wniósł do organu egzekucyjnego pismo zatytułowane jako "Skarga na postanowienie Komornika Urzędu Skarbowego w Ż.", które zostało prawidłowo zakwalifikowane jako zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. M. Mincer-Jaśkowska: glosa do postanowienia NSA z dnia 28 grudnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 1180/90, OSP 1992/4/92, wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1360/07, LEX nr 340459). W piśmie tym skarżący zakwestionował zasadność i legalność działań podjętych przez funkcjonariuszy policji w związku z zatrzymaniem w dniu ... lipca 2006 r. i doprowadzeniem do jednostki Policji w celu wytrzeźwienia podnosząc, że został niesłusznie ukarany. W wyniku analizy zastrzeżeń skarżącego z perspektywy przesłanek, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 10 u.p.e.a., wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie na podstawie art. 17 w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a., wydał postanowienie o uznaniu zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko organów orzekających. Przede wszystkim podnieść należy, iż niesporny w sprawie pozostaje fakt zatrzymania skarżącego przez funkcjonariuszy Policji w dniu ... lipca 2006 r. i doprowadzenia do jednostki Policji w celu wytrzeźwienia. Okoliczności tych nie kwestionuje sam skarżący, którego podpis - złożony w dniu 7 lipca 2006 r. widnieje na "Protokole doprowadzenia osoby w celu wytrzeźwienia" sporządzonym w dniu 6 lipca 2006 r. w trybie § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości... (...). Jak wynika z tego Protokołu, skarżący został pouczony o przysługującym mu na mocy art. 40 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, prawie wniesienia do sądu zażalenia na doprowadzenie i umieszczenie w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia. Oświadczył jednak, że zażalenia nie wnosi i oświadczenie to podpisał (k. 10 verte akt admin). Ponadto, zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z § 17 i § 29 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie trybu doprowadzania, przyjmowania i zwalniania osób w stanie nietrzeźwości... (...), Komenda Miejska Policji wystawiła wezwanie nr ... z 7 lipca 2006 r. do zapłaty należności w kwocie ... zł w związku z pobytem w placówce Policji w KMP w Ż. w dniach 6 – 7 lipca 2006 r. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 7 lipca 2006 r. w trybie art. 47 § 1 i 2 k.p.a. (k. 1 i 2 akt admin.). Następnie, wobec braku realizacji obowiązku uiszczenia ww. opłaty, na podstawie art. 42 ust. 5a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541 ze zm.), wierzyciel wysłał do skarżącego upomnienie nr UP ... z 18 września 2006 r., które zostało mu doręczone w dniu 25 września 2006 r. (k. 4 i 5 akt admin.). Po bezskutecznym upływie terminu określonego w ww. upomnieniu wierzyciel wystawił wskazany wyżej tytuł wykonawczy nr ... stanowiący podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i prawnych rację ma organ orzekający, iż nieuzasadniony jest zarówno zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), jak i braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Przedmiotowy obowiązek powstał z mocy prawa i istniał nadal w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, przy czym w toku postępowania administracyjnego skarżący nie okazał dowodów wykonania, umorzenia, wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku. Obowiązek ten posiadał również cechę wymagalności, która pozwalała wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku, a w sytuacji odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Podkreślić należy również, iż argumenty podniesione przez skarżącego dotyczące legalności czynności funkcjonariuszy Policji w związku z doprowadzeniem i umieszczeniem w jednostce Policji w celu wytrzeźwienia nie mogą być poddane ocenie prawnej tak w zakończonym postępowaniu administracyjnym, jak i obecnie sądowym z racji braku ustawowego upoważnienia do ich badania. Jak już wskazano powyżej, kwestie te są przedmiotem oceny sądu powszechnego w przypadku, gdy osoba doprowadzona do właściwej placówki w celu wytrzeźwienia złoży zażalenie do sądu w trybie art. 40 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W zażaleniu tym osoba doprowadzona lub zatrzymana może domagać się zbadania zasadności i legalności doprowadzenia, jak również decyzji o zatrzymaniu oraz prawidłowości ich wykonania. Jak wynika z akt sprawy, skarżący – prawidłowo pouczony w ww. uprawnieniu – zażalenia takiego nie złożył. W tych warunkach Sąd uznał, że wydane w sprawie niniejszej postanowienia są zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Biorąc natomiast pod uwagę przedmiotowe i podmiotowe przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucił "Pozew o zapłatę ... zł tytułem odszkodowania". O kosztach postępowania orzeczono na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).