V SA/Wa 2578/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] skarżący zawarł wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja posiada cechy aktu nieważnego, ponieważ nie rozstrzyga ona o obowiązku podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Argumentacja takiego wniosku musi być przy tym odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący ukazująca konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce przede wszystkim w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Skarżący w niniejszej sprawie swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera na wadach, które w jego ocenie obciążają tę decyzję, powodując jej nieważność. W ocenie Sądu takie rozumienie analizowanej instytucji prawnej prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego poszerzenia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, nie znajdującego potwierdzenia zarówno w wykładni językowej jak i pozajęzykowej art. 61 § 3 p.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest bowiem zamknięty (vide postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). Zarzuty i wywody zawarte w skardze nie stanowią zatem ustawowych przesłanek, w oparciu o które dokonuje się oceny zasadności wniosku o zastosowanie tymczasowej ochrony, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Podsumowując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił istnienia ustawowych przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, a więc wniosek ten należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji