V SA/Wa 258/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.), Protokolant - Anna Świderska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w O. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej skargę oddala Przedmiotem skargi z 20 stycznia 2009 r. I. Sp. z o.o. w O. (zwanej dalej: "Skarżącą") jest decyzja Ministra Finansów z [...] grudnia 2008 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawartą w wiążącej informacji taryfowej z [...] października 2008 r., nr [...] dotycząca klasyfikacji preparatu o nazwach handlowych "X" oraz "Y". Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżąca 2 maja 2008 r. złożyła wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) na wskazany we wniosku "dodatek do oleju silnikowego –mineralnego lub syntetycznego – zwiększający znacząco jego lepkość". Jednocześnie wyjaśniła, iż produkt powinien być zaklasyfikowany do kodu nomenklatury: 3811 21 00. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją zawartą w wiążącej informacji taryfowej WIT z [...] października 2008 r., nr [...] zaklasyfikował ww. towar do kodu CN 2710 19 99 Wspólnej Taryfy Celnej. Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie zarzucając decyzji: naruszenie prawa materialnego, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 286 z 31.10.2007 r. ze zm.), a także reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy celnej (Dz.U. Nr L 256 z dnia 7 września 1987 r.), oraz wyjaśnień do Taryfy celnej obejmujących noty wyjaśniające do systemu zharmonizowanego, a ponadto naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wyjaśniła, że objęty wnioskiem o WIT towar stanowi dodatek do oleju silnikowego (mineralnego lub syntetycznego). Preparat, którego zasadniczą właściwością jest lepkość, stosuje się w celu zwiększenia lepkości oleju, co uszczelnia silnik, zmniejsza kompresję i tarcie, a także zmniejsza nadmierne spalanie oleju. Podkreślono, że istotnym składnikiem spornego wyrobu jest polimer, który pomimo niskiego stężenia w preparacie (6%) decyduje o jego lepkości i zdolności zagęszczania. Mając na uwadze właściwości produktu, Skarżąca podkreśliła, iż sporny towar winien być zaliczony do pozycji 3811 Taryfy celnej, obejmującej – zgodnie z uwagą (A) 3 Not Wyjaśniających dodatki do olejów smarowych; dodatki polepszające lepkość na bazie polimerów. Kwestionując dokonaną przez Dyrektora Izby Celnej w W. klasyfikację spornego towaru do pozycji 2710 Taryfy celnej, Spółka wyjaśniła, że zgodnie z brzmieniem ww. pozycji obejmuje ona preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewyłaczone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów. Skarżąca podkreślił, że pozycja 3811 Taryfy celnej w sposób szczegółowy odnosi się do objętego wnioskiem produktu, a twierdzenie organu, iż sporny towar nie został wymieniony w żadnej innej pozycji (poza pozycją 2710) jest nieprawidłowe. Ponadto zaznaczono, iż co prawda sporny towar zawiera więcej niż 70 % olejów ropy naftowej (co mogłoby sugerować jego klasyfikację do pozycji 2710) lecz olej ten z pewnością nie jest zasadniczym składnikiem preparatu, zaś składnik ten stanowi polimer. Podkreślając przeznaczenie i zastosowanie spornego produktu Spółka zaznaczyła, iż dokonując jego klasyfikacji, przede wszystkim należy wziąć pod uwagę nie ilość zawartego w nim oleju ropy naftowej ale obecność polimeru decydującego o właściwościach preparatu. Minister Finansów decyzją z [...] grudnia 2008 r. – wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622), art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 286 z 31.10.2007 r. ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów wyjaśnił, że przedmiotem zaskarżonej decyzji WIT jest produkt, występujący pod dwiema nazwami handlowymi: "X" oraz "Y". Produkt ten, będący mieszaniną polimeru EPDM (6%) i oleju bazowego (94%), charakteryzuje się wysoką lepkością i jest stosowany jako dodatek do oleju silnikowego. Organ, nie kwestionując właściwości produktu oraz jego zastosowania podkreślił, iż parametr lepkości nie może stanowić kryterium klasyfikacji. Wskazując na treść pozycji 2710 – do której zaklasyfikowano sporny produkt – Minister zaznaczył, iż dział 27 Taryfy celnej nie zawiera wyłączeń odnośnie preparatów o wysokiej lepkości. Podobnie fakt, iż produkt dodawany jest do oleju w małych ilościach nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zaklasyfikowanie towaru do ww. działu. W dziale tym mogą być bowiem klasyfikowane także te preparaty, które są dodawane do olejów w niewielkich ilościach. Wskazując na skład produktu: 94% olej bazowy i 6% polimer organ wyjaśnił, iż klasyfikacja towaru dokonana jedynie w oparciu o jeden z ww. składników byłaby nieprawidłowa. Mając na uwadze powyższe organ zaznaczył, że proces produkcji i sposób stosowania nie uniemożliwiają klasyfikacji towaru do pozycji 2710 Nomenklatury Scalonej. Dalej wyjaśniono, iż zaklasyfikowanie produktu zgodnie z wnioskiem strony do pozycji 3811 byłoby nieprawidłowe. Podkreślono, że to pozycja 2710 obejmuje produkty, w których zawartość produktów ropopochodnych przekracza 70%, a w niniejszej sprawie zawartość produktu ropopochodnego w spornym towarze wynosi 94%. Organ wskazał, iż klasyfikacja do pozycji 3811 jest możliwa - zgodnie z brzmieniem Not Wyjaśniających do ww. pozycji – w przypadku gdy jej przedmiotem są dodatki do olejów smarownych, polepszające lepkość, których zasadniczym składnikiem jest polimer. Wobec powyższego, skład produktu, w którym polimer stanowi jedynie 6% uniemożliwia jego klasyfikację do wnioskowanej przez Zainteresowaną pozycji. Dodatkowa zaznaczono, iż w pkt 3 Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, dotyczących pozycji 3811 zamieszczono odesłanie m.in. do pozycji 2710 w przypadku preparatów smarowych, dodawanych w niewielkich ilościach do paliw silnikowych lub smarów, co potwierdza prawidłowość dokonanej przez organ klasyfikacji. Organ wskazał także na decyzje WIT wydane w innych krajach Unii Europejskiej dotyczące mieszanin olejów mineralnych z dodatkiem substancji warunkujących ich specyficzne zastosowanie (w ilościach nieprzekraczających 30%) do pozycji 2710. Skarżąca na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr L 286 z dnia 31 października 2007 r.), reguł 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w części I Taryfy celnej (Dz. Urz. Nr L 256 z dnia 7 września 1987 r.), a także Wyjaśnień do Taryfy celnej obejmujących Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego (HS) stanowiące załącznik do obwieszczenia z dnia 1 czerwca 2006 r. (M.P. z 2006 r., Nr 86, póz. 880), poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie; 2. przepisów proceduralnych, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), poprzez brak zastosowania w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. W motywach skargi Skarżąca zarzuciła, że dokonując klasyfikacji towaru ani Dyrektor Izby Celnej ani też Minister Finansów nie wzięli pod uwagę parametrów fizykochemicznych oraz przeznaczenia spornego towaru. Przede wszystkim Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem, iż składnikiem nadającym zasadniczy charakter spornemu towarowi jest olej bazowy, nie zaś polimer. Spółka wyjaśniła, iż towar stanowi dodatek do oleju silnikowego stosowany w celu zwiększenia lepkości oleju. Wskazano, że czynnikiem decydującym o zasadniczej właściwości (lepkości) towaru jest polimer, który pomimo niskiego stężenia w produkcie (6%) jest jego podstawowym składnikiem. Natomiast olej bazowy jest jedynie nośnikiem dla polimeru i nie można go uznać za składnik zasadniczy. Wobec powyższego strona Skarżąca wskazała, iż organ nieprawidłowo dokonał klasyfikacji spornego towaru do pozycji obejmującej preparaty, których zasadniczym składnikiem są oleje mineralne (a nie polimer). Porównując brzmienie treści zawartej w pozycji 2710 oraz 3811 Taryfy celnej Skarżąca uznała, iż pozycja 3811 odnosi się do spornego towaru w sposób najbardziej szczegółowy, a wobec tego produkt ten nie może być klasyfikowany do wskazanej przez organ pozycji 2710. Dalej zarzucono, że organ nie rozpatrzył możliwości zaklasyfikowania spornego produktu do wnioskowanej przez stronę pozycji, pomimo iż winien był wykazać w jakim stopniu brzmienie tej pozycji odpowiada klasyfikowanemu towarowi. Odnosząc się do powołanych przez Ministra Finansów decyzji WIT, wydanych w innych krajach Unii Europejskiej, Skarżąca zarzuciła, iż żadna z nich nie odnosi się do dodatku zwiększającego lepkość, dodawanego do olejów mineralnych. Następnie, wskazując na brak dostatecznej wiedzy organu odnośnie roli jaką pełnią poszczególne składniki spornego towaru, Spółka podniosła, iż jego prawidłowa klasyfikacja mogła być dokonana jedynie po uprzednim przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. Rozwijając zarzut dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie zastosowania spornego towaru, podkreślono, że pominięcie istoty i zasadniczej cechy spornego towaru świadczy o tym, że postępowanie odwoławcze nie zmierzało do ustalenia cech oraz właściwości produktu. Wobec powyższego spółka zarzuciła organowi brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa preparatu będącego mieszaniną polimeru EPDM 6% i oleju bazowego 94%. Produkt ze względu na sposób opakowania występuje pod dwiema nazwami handlowymi: "X - puszka metalowa 443 ml" i "Y - butelka z tworzywa sztucznego 400 ml". Organy celne wiążącą informacją taryfową WIT z dnia [...] października 2008 r., nr [...] zaklasyfikowały przedmiotowy towar do kodu CN 2710 19 99 Taryfy celnej, w oparciu o regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwagę dodatkową 2(d) do działu 27 Wspólnej Taryfy Celnej. Zdaniem Skarżącej towar ten powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 3811 21 00. Przed odniesieniem się do meritum sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów Skarżącej dotyczących zaskarżonej decyzji, Sąd podkreśla, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy Celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wspólna Taryfa Celna, wprowadzona w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r., została oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6 – znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanego przez Radę Współpracy Celnej i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62), do której Polska przystąpiła od 1 stycznia 1996 r. Klasyfikacji taryfowej towarów dokonuje się na podstawie: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS); uwag do sekcji i działów do Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary; ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej takich towarów w krajach Unii Europejskiej oraz dostępnych danych dotyczących danego produktu. W celu ustalenia prawidłowego kodu należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejszą z nich jest reguła 1, która informuje, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe korzystać z następnych reguł, od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydanych i uaktualnianych przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Wykaz decyzji przyjętych przez Komitet Systemu Zharmonizowanego (HSC) na danej sesji, który przygotowuje Komisja, przyjmowany jest w drodze głosowania przez Komitet Kodeksu Celnego, na mocy art. 12 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. Następnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., Komisja Europejska przygotowuje taki Komunikat do opublikowania w Dzienniku Urzędowym serii C (Informacje i zawiadomienia). Wykaz w Komunikacie zawiera zmiany do Not Wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego i zmiany Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych Rady Współpracy Celnej, które zostały zatwierdzone przez Komitet Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej (WCO) na jego odpowiedniej sesji i zgodnie z tym Komunikatem wiążące informacje taryfowe przestają być ważne od daty jego publikacji, jeśli stają się one niezgodne z interpretacją nomenklatury celnej, jako wynik międzynarodowych środków taryfowych, tj. z powodu zmiany Not Wyjaśniających Systemu Zharmonizowanego oraz Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych, zatwierdzonych przez Radę Współpracy Celnej, a państwa członkowskie zobowiązane są do weryfikacji wydanych przez siebie WIT-ów. Ponadto do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty Wyjaśniające do CN, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej mogą odwoływać się do Not Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, jednakże nie zastępują tych ostatnich, uważane są za ich dopełnienie oraz są stosowane w połączeniu z nimi. W ocenie Sądu, dokonując klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organy celne prawidłowo zastosowały regułę 1 ORINS, zgodnie z którą dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności – o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł od 2 do 6, a następnie z Not Wyjaśniających. Oznacza to, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów posiadają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne. Przedmiotem klasyfikacji jest produkt będący mieszaniną polimeru EPDM 6% i oleju bazowego 94%. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, zawierających zgromadzony przez organ materiał dowodowy (m.in. wynik badań wykonanych przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B.) produkt charakteryzuje się lepkością i jest stosowany jako dodatek do oleju silnikowego. Lepkość kinematyczna preparatów w 100°C przekracza 300 mm2/s, lepkość kinematyczna oleju bazowego wynosi 10,8 mm2/s, zakres temperatur wrzenia oleju bazowego wynosi 343,5°C - 640°C. Orzekając w spawie, Dyrektor Izby Celnej w W. ocenił, iż towar posiada właściwości oleju ciężkiego, z grupy pozostałych olejów smarowych oraz pozostałych olejów i zaklasyfikował towar do pozycji 2710 Wspólnej taryfy celnej. Zgodnie z brzmieniem pozycji 2710 Wspólnej taryfy celnej obejmuje ona m.in. oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych, inne niż surowe preparaty gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których te oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów pod warunkiem, że masa składników niearomatycznych przewyższa masę składników aromatycznych. Zgodnie z uwagą dodatkową 2 (d) do działu 27 Wspólnej taryfy celnej "oleje ciężkie" (podpozycje od 2710 19 31 do 2710 19 99) oznaczają oleje i preparaty, z których mniej niż 65 % objętościowo (włącznie ze stratami) destyluje w 250 °C według metody ASTM D 86 lub dla których procent destylacji w 250 °C nie może być oznaczony tą metodą. Zgodnie z komentarzem do pozycji 2710, pkt C, zamieszczonym w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, opublikowanych jako załącznik do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Monitor Polski Nr z dnia 4 grudnia 2006r. poz. 880)) - pozycja ta obejmuje oleje mineralne, do których dodano różne substancje w celu przystosowania ich do określonych zastosowań pod warunkiem, że produkty te zawierają jako podstawę 70% masy lub więcej olejów ropy owej lub olejów otrzymanych z minerałów bitumicznych oraz że nie są objęte bardziej szczegółowymi pozycjami nomenklatury pod warunkiem, że masa składników niearomatycznych przewyższa masę składników aromatycznych. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż sporny produkt powstał w wyniku zmieszania aż 94 % oleju bazowego, który stanowi jego składnik zasadniczy i tylko 6 % polimeru, co w ocenie Sądu potwierdza prawidłowość dokonanej przez organ klasyfikacji. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie podkreślono, iż będący przedmiotem klasyfikacji produkt nie został objęty bardziej szczegółowymi pozycjami nomenklatury. Nie można bowiem zgodzić się z argumentacja Skarżącej, iż bardziej szczegółową pozycją jest pozycja 3811. Zgodnie z jej brzmieniem mogą być do niej klasyfikowane środki przeciwstukowe, inhibitory utleniania, inhibitory tworzenia się żywic dodatki zwiększające lepkość, preparaty antykorozyjne oraz pozostałe preparaty dodawane do olejów mineralnych (włącznie z benzyną) lub do innych cieczy, stosowanych do tych samych celów, co oleje mineralne. Jednocześnie w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego dotyczących pozycji 3811 w punkcie 3 (a) wymienione zostały dodatki do olejów smarowych, polepszające lepkość na bazie polimerów. Nie ulega zatem wątpliwości, iż to polimer musi być składnikiem zasadniczym preparatu. W przedmiotowej sprawie jak to już powyżej zaznaczono polimer stanowi jedynie 6% podczas gdy składnikiem zasadniczym jest olej bazowy (94%). Należy ponadto podkreślić, iż zapis zawarty w Notach Wyjaśniających do pozycji 3811 (w pkt 3) jasno wskazuje, że pozycja ta nie obejmuje preparatów smarowych jeśli przeznaczane są do dodawania w niewielkich ilościach do paliw silnikowych lub smarów, np. w celu zmniejszenia zużycia cylindrów silników. Ww. produkty należy bowiem klasyfikować do pozycji 2710 lub 3404 (w zależności od składu). Mając zatem na uwadze brzmienie pozycji 2710 oraz 3811, a także treść Not Wyjaśniających do ww. pozycji podkreślić należy, iż klasyfikacja spornego produktu do wnioskowanego przez stronę kodu CN 3811 21 00 byłaby nieprawidłowa. Wobec powyższego zawarty w skardze zarzut dotyczący pominięcia treści pozycji 3811 uznać należy za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ dokonujący klasyfikacji oceny parametrów fizyko-chemicznych preparatu oraz roli jaką pełnią wchodzące w jego skład składniki, Sąd podkreśla, iż skład towaru nie by przedmiotem sporu. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie negował wskazanych przez stronę skarżącą danych dotyczących produktu. Jak zauważyła sama Skarżąca organ nie kwestionował także właściwości i możliwości zastosowania towaru jako dodatku do olejów mineralnych. Wobec powyższego wnioskowane przez stronę powołanie biegłego, który oceniłby parametry fizyko-chemczne preparatów, było pozbawione podstaw, a związany z tym zarzut nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, uznać należało za bezpodstawny. Podobnie ocenić należało argumentację zarzucającą organowi nieuwzględnienie przeznaczenia towaru jako kryterium klasyfikacyjnego. W tym miejscu zaznaczyć należy, co podkreślił organ, a także przyznała sama skarżąca, że przeznaczenie towaru może być kryterium klasyfikacyjnym tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy przeznaczenie to wynika bezpośrednio z kodu CN lub uwag do działu - co w niniejszej sprawie nie miało miejsca - we wszystkich pozostałych przypadkach zastosowanie towaru nie może być przyjęte jako kryterium klasyfikacyjne bowiem doprowadziłoby do sytuacji, że ten sam towar mógłby być różnie klasyfikowany w zależności od przeznaczenia. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko skarżącej Spółki, iż skoro pozycja 3811 obejmuje dodatki zwiększające lepkość, to tym samym zastosowanie spornego towaru ma decydujące znaczenie dla jego klasyfikacji. Podkreślić raz jeszcze należy, iż w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego dotyczących pozycji 3811 w punkcie 3 (a) wskazano na polepszające lepkość dodatki na bazie polimerów. W przedmiotowej sprawie polimer stanowi jedynie 6% w mieszaninie tworzącej preparat i nie stanowi zasadniczego składnika preparatu. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że dział 27 Taryfy nie zawiera wyłączeń odnośnie preparatów o wysokiej lepkości, również sposób stosowania nie eliminuje możliwości klasyfikacji produktu do pozycji 2710. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw, by ww. produkt nazwać "preparowanym dodatkiem do olejów mineralnych", ponieważ został on otrzymany w wyniku rozpuszczenia bardzo niewielkiej ilości (6%) polimeru EPDM w oleju mineralnym. Zasadnie ustalono także, że fakt dodawania produktu w małych proporcjach do oleju nie stanowi kryterium klasyfikacyjnego, ponieważ w pozycji 2710 mogą być nawet klasyfikowane preparaty dodawane do olejów w niewielkich ilościach, zatem to nie ilość stosowanego produktu może być takim kryterium klasyfikacyjnym, ale jego charakter i skład, potwierdzony w wyniku badań przeprowadzonych przez Laboratorium Celne Izby Celnej w B.. Nie są zatem, w ocenie Sądu, trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że produkt będący przedmiotem ww. decyzji powinien być zaklasyfikowany zgodnie z jego przeznaczeniem i zastosowaniem, czyli jako "dodatek do olejów" do pozycji 3811. Potwierdzeniem prawidłowości stanowiska organów orzekających w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 231/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej - bezwzględnie obowiązujące we wszystkich krajach członkowskich Unii - zgodnie z którym olej smarowy posiadający dodatki typowe dla olejów smarowych, ze względu na swoje parametry destylacji został zaklasyfikowany do kodu CN 2710 19 41, obejmującego oleje napędowe do innych celów o zawartości siarki nieprzekraczającej 0,05% masy. W uzasadnieniu rozporządzenia wskazano, iż produkt nie może zostać zaklasyfikowany jako smar, ponieważ spełnia przepisy dodatkowych uwag dodatkowych 1 (d) i 1 (e) do działu 27. Skoro olej ten spełnia parametry destylacji oleju napędowego to musi być klasyfikowany w grupie olejów napędowych. Ponadto prawidłowość zastosowanej klasyfikacji taryfowej potwierdzają decyzje WIT wydane w krajach Unii Europejskiej, dotyczące mieszanin olejów mineralnych z dodatkiem substancji warunkujących ich specyficzne zastosowanie, tj. m.in. GB [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. (dodatek do olejów silnikowych przeciwko przeciekaniu, któremu właściwości nadają wyłącznie dodatki, zawierający 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej, dodatki przeciw zużyciu, uszczelniające środki pęczniejące dodatki uszlachetniające wskaźnik lepkości i detergent), [...]. Chybione są również zarzuty Skarżącej o charakterze procesowym. Należy zaznaczyć, iż stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi tylko wówczas, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powołanego przepisu uwzględnienia skargi nie mogą uzasadniać podniesione przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wiążąca informacja taryfowa nr [...] z dnia [...] października 2008 r., wydana została na stosownym formularzu i zawiera wszystkie nieodzowne elementy, w tym także zwięzłe uzasadnienie (w poz. 9) dokonanej przez organ klasyfikacji taryfowej towaru (poprzez wskazanie konkretnych zastosowanych przy klasyfikacji reguł interpretacyjnych i uwagi) oraz pouczenie o przysługującym prawie odwołania. Wyjaśnić jednocześnie należy, iż rację ma Minister Finansów wskazując, iż możliwość szerokiego uzasadnienia decyzji klasyfikacyjnej następuje dopiero na etapie odwołania od wiążącej informacji taryfowej. Formularz wiążącej informacji taryfowej przewiduje bowiem określoną ilość znaków w poszczególnych polach i nie ma możliwości wpisania w te pola dowolnej treści. W świetle powyższych rozważań, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz wypełnia przesłanki art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto w sprawie nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu Skarżącego, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. Wydając rozstrzygnięcie, organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu, wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić skargę jako niezasadną