V SA/Wa 2581/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi W. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W. B. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu 18 kwietnia 2013 r. do W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., dalej: OR ARiMR, wpłynął wniosek W. B. (nazywanego dalej: "Skarżącym") o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2007-2013. Wnioskowi został nadany numer Nr [...]. 2. Pismem z dnia 27.08.2014r. Skarżący został poinformowany o konieczności aktualizacji danych zawartych we wniosku o przyznanie pomocy. 3. Skarżący wraz z pismem z dnia 28.10.2014 r. przedłożył formularz aktualizacyjny. Po dokonaniu wstępnej analizy złożonego wniosku wraz z załączoną dokumentacją pod kątem spełnienia podstawowych wymogów formalnych przedmiotowy wniosek o przyznanie pomocy został uznany za kwalifikujący się do dalszej oceny. Kolejny etap rozpatrywania wniosku stanowiła weryfikacja jego kompletności i poprawności, zgodności z zasadami przyznawania pomocy, weryfikacja krzyżowa oraz weryfikacja limitu pomocy. W jej wyniku stwierdzono, iż wniosek wymaga uzupełnienia, złożenia poprawnych dokumentów oraz stosownych wyjaśnień. 4. Pismem [...] z dnia 09.12.2014 r. Skarżący został poinformowany o konieczności uzupełnienia wniosku, złożenia poprawnych dokumentów oraz wyjaśnień w terminie 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. W przedmiotowym piśmie wskazano, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia należy złożyć. 5. Pismo [...] z dnia 9.12.2014 r. zostało przez Skarżącego odebrane w dniu 12.12.2014 r. W opinii Organu 14-dniowy termin na uzupełnienie braków mijał w dniu 26.12.2014 r., a więc w dniu ustawowo wolnym od pracy. W ocenie organu Skarżący winien był dostarczyć stosowne uzupełnienia do dnia 27.12.2014 r. Skarżący w wyznaczonym terminie nie dokonał uzupełnień. Pismo wraz z załącznikami wysłał dopiero w dniu 29.12.2014 r. 6. Pismem [...] z dnia 26.02.2015 r. Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego W. Oddziału Regionalnego ARiMR, ze względu na niespełnienie warunków określonych w § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2014 poz. 298, z późn. zm.) odmówił przyznania Skarżącemu pomocy finansowej. Organ wskazał w uzasadnieniu, że wnioskodawca (Skarżący) jest zobowiązany do kompletnego wypełnienia wniosku o pomoc oraz do złożenia wszystkich wymaganych dokumentów, potwierdzających dane ujęte we wniosku, zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" dla wersji wniosku PROW na lata 2007-2013. Skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy w części VIII "Oświadczenie wnioskodawcy" potwierdził, iż zna zasady przyznania pomocy określone w przepisach ww. rozporządzenia oraz w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, opisujące refundację kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zważywszy na powyższe oświadczenie oraz zapisy Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, a nadto pouczenie zawarte w piśmie [...] z dnia 9.12.2014 r., w ocenie organu, Skarżący miał świadomość, iż uzupełnienia/poprawne dokumenty/wyjaśnienia należy składać w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. "W przypadku składania uzupełnień/poprawnych dokumentów/wyjaśnień osobiście lub przez osobę upoważnioną lub za pomocą poczty kurierskiej o terminowości decyduje data złożenia dokumentów na ww. adres. W przypadku wysyłania dokumentów za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego, o którym mowa w art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) o terminowości decyduje data stempla pocztowego(z pouczenia pisma P-l/135). W Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy Organ pouczał natomiast, że obliczanie i oznaczanie terminów w toku postępowania o przyznanie pomocy następuje zgodnie z przepisami art. 110-116 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 2014, poz. 121, z późń zm.). Zawarto w niej nadto pouczenie, iż jeśli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Konsekwencje niezachowania terminu na złożenie uzupełnień wskazano także wyraźnie w pouczeniu do pisma [...] : jednocześnie informując, że w przypadku gdy w ww. terminie nie zostanie dostarczony żaden z brakujących dokumentów/żadne z wyjaśnień, nastąpi odmowa przyznania pomocy 7. Pismem z dnia 12.03.2015 r. Skarżący wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa. Wskazywał, że w sprawie wystąpiły bardzo szczególne okoliczności niezależne od wnioskodawcy i organu. Wskazał, że w dniu 27 grudnia 2014 r., który przypadał w sobotę i powinien być normalnym dniem pracy oddziałów poczty, z powodu nieformalnego długiego weekendu, nie dokonano otwarcia większości placówek. W tym dniu nie działał także Oddział ARiMR. Wnioskodawca był gotowy do złożenia pisma, ale nie było takiej możliwości. W ocenie wnioskodawcy tę sytuację powinny przewidzieć i uprzednio oddziały ARiMR i być w dniu 27.12.2014 r. gotowe do przyjęcia pism i wniosków, w miejsce nie działających placówek poczty. Powyższe świadczy, że organ powinien przyznać pomoc przyjmując wniosek w ramach luzu decyzyjnego i wzięcia odpowiedzialności za brak otwarcia oddziałów w tym dniu. W ocenie Skarżącego celem uregulowań unijnych nie jest przyjmowanie sztywnych terminów materialnoprawnych, tylko stosowanie przepisów adekwatnie do zaistniałego stanu faktycznego. Organ usuwając naruszenie prawa, powinien sięgnąć bezpośrednio do uregulowań unijnych i dokonać takiej ich interpretacji, która pozwoli przyznać pomoc w sytuacji, gdy nie było obiektywnej możliwości nadania listu w dniu 27.12.2014 r., a przekroczenie terminu jest nieznaczne. 8. Pismem [...] z dnia 3.04.2015 r. Organ poinformował Skarżącego o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. 2015, poz. 90, j.t.) - sobota, będąca następnym dniem po 26 grudnia - drugim dniu Bożego Narodzenia nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Sąd Najwyższy w uchwale w składzie 7 sędziów ( zasada prawna) z dnia 25.04.2003 r. sygn. akt III CZP 8/03, OSNC 2004/1/1, wskazał: "Sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.e. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. i nie ma podstaw prawnych do uznawania, że soboty poprzedzające lub następujące po świętach są dniami wolnymi od pracy. 9. W dniu 11.05.2015r. do Centrali ARiMR wpłynęła kierowana do WSA w Warszawie skarga na odmowę przyznania pomocy przez ARiMR w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" w której zarzucił on skarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie § 18 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17.10.2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych'' objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez odmowę przywrócenia terminu do wykonania czynności; 2) naruszenie prawa unijnego w fazie wdrożeniowej, poprzez ustanowienie przez polskiego prawodawcę warunków i terminów ograniczających-zawężających dostępność do płatności (dopisanie nowych warunków), mimo że np. polska praktyka traktuje soboty poprzedzające lub następujące po świętach jako dni wolne od pracy jako długie weekendy, co skutkuje brakiem realnej możliwości złożenia pism w placówkach pocztowych i organach; 3) pominięcie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność braku możliwości złożenia wniosku w dniu 27.12.2014 r.; 4) pominięcie faktu, że placówki Poczty Polskiej w K. i P. były zamknięte, co zrodziło poczucie u skarżącego że dzień jest ustawowo wolnym od pracy. 10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna. W rozstrzyganej sprawie przedmiotem skargi jest akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przedmiotowy akt dotyczy odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, dalej: ustawy o wspieraniu. Natomiast ustęp 3 art. 22 ustawy o wspieraniu określa sposób załatwienia sprawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy. W takiej sytuacji podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn jej odmowy. Na negatywne rozstrzygnięcie - zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu - wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana na wniosek m. in. osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Z kolei stosownie do § 14 ust. 3 rozporządzenia z 17 października 2007 r., jeżeli wniosek nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej do usunięcia braków formalnych w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy. Jednocześnie, w myśl § 14 ust. 4 rozporządzenia: jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy. Stosownie zaś do § 17 rozporządzenia z 17 października 2007 r. Agencja na uzasadnioną prośbę wnioskodawcy może wyrazić zgodę na przedłużenie terminu wykonania przez wnioskodawcę określonych czynności w toku postępowania. W myśl art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy (czyli m.in. postępowań w ramach programu modernizacji gospodarstw rolnych), prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników, organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z § 33 ust. 1 rozporządzenia z 17 października 2007 r., do obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy i wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. 4. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że Agencja pismem z dnia 9.12.2014 r. wezwała Skarżącego do poprawy formularza wniosku i załączników w – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone dnia 12.12.2014 r., a więc 14 – dniowy termin upływał w dniu 26.12.2013 r. Ze względu na to, że 26.12 jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin upływał w sobotę 27.12.2014 r. W ocenie organu sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, dlatego złożenie przez Skarżącego wniosku z załącznikami w dniu 29.12.2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu i nie mogło być skuteczne. 5. Sąd nie podziela rozważań organu w przedmiocie niezachowania przez Skarżącego terminu do wniesienia prośby o przedłużenie terminu. Jak już wspomniano wyżej, zgodnie z § 33 ust. 1 rozporządzenia z 17 października 2007 r. do obliczania i oznaczania w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 115 k.c. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Treść tego przepisu jest zbieżna z treścią art. 57 § 4 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Sąd Najwyższy w podjętej przez siebie uchwale 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03 (lex nr 77172) stwierdził, że sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c., w związku z art. 165 § k.p.c. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni przepisu art. 57 § 4 k.p.a. w uchwale 7 sędziów z dnia 15 czerwca 2011 r. I OPS 1/11 uznał, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu, aczkolwiek uchwała NSA nie dotyczy przepisu art. 115 k.c., jednakże z uwagi na zbieżność treści przepisu z przepisem, który był przedmiotem wykładni NSA (art. 57 § 4 k.p.a.) należy dokonać interpretacji art. 115 k.c. w zgodzie z treścią uchwały NSA. Należy mieć na względzie, że postępowanie przed organami Agencji do momentu podpisania umowy o dofinansowanie jest postępowaniem administracyjnym, podlega kontroli sądów administracyjnych. Dlatego też przepisy, które mają w tym postępowaniu zastosowanie powinny być, o ile to możliwe, interpretowane w identyczny sposób. We wszystkich kluczowych przepisach regulujących postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne sobota została zrównana z dniami ustawowo wolnymi od pracy. Dla przykładu: - art. 12 § 5 O. p. stanowi, że "jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy". Taka sama jest treść art. 83 § 2 p.p.s.a.; - art. 57 § 4 k.p.a. stanowi, że "jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni", przy czym zgodnie z wykładnią dokonaną przez NSA w uchwale z 15.06.2011 sobota została zrównana z dniem ustawowo wolnym od pracy. Przepis art. 115 k.c. jest - jak już wspomniano zbieżny z treścią art. 57 k.p.a., dlatego dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego powinien być interpretowany zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA dotyczącą art. 57 § 4 k.p.a. Przyjęcie wykładni ustalonej przez Sąd Najwyższy prowadziłoby do tego, że w postępowaniu przed Agencją termin do dokonania czynności może upłynąć w sobotę, a już w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie – bo zastosowanie ma art. 83 § 2 p.p.s.a. Takie ujęcie omawianego zagadnienia - w ocenie Sądu - byłoby sprzeczne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do Państwa i stanowionego przezeń prawa. W ramach jednej gałęzi prawa – tutaj prawa administracyjnego - skutki prawne identycznych zdarzeń powinny być takie same. 6. Postępowanie prowadzone po przyjęciu wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" do momentu podpisania umowy jest postępowaniem administracyjnym, podlegającym kognicji sądów administracyjnych. Jak już Sąd wskazywał, w postępowaniu administracyjnym sobota jest traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy. Zróżnicowanie uprawnień strony w zakresie skutków terminów upływających w sobotę, w zależności od tego do jakich przepisów odwołuje się dana ustawa, jest nie do przyjęcia także w świetle art. 32 Konstytucji RP i zasady równości wobec prawa. W sobotę nieczynne są urzędy organów administracji publicznej jak i wiele urzędów pocztowych, w konsekwencji dla znaczącej liczby obywateli termin dokonania czynności procesowej upływałby w piątek (lub nawet – jak w przedmiotowej sprawie - w czwartek), bądź też jego dochowanie wiązałoby się z koniecznością dojazdu do miejscowości, w której czynny jest urząd pocztowy. To z kolei mogłoby być uznane za faktyczną dyskryminację osób mniej zamożnych, ponieważ zachowanie terminu wymagałoby poniesienia dodatkowych kosztów dojazdu. Należy podkreślić, iż zarówno organy administracji państwowej jak i sądy administracyjne winny respektować przy rozpoznawaniu spraw postanowienia uchwały NSA oraz poglądy wyrażone w jej uzasadnieniu. NSA stwierdził, iż to że ustawodawca w innych procedurach wyraźnie wskazał, że w przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy (art. 12 § 5 O.p., art. 83 § 2 p.p.s.a.) oznacza tylko tyle, że w tych procedurach usunięte zostało źródło wątpliwości interpretacyjnych. Nie może być to natomiast argument przemawiający za stanowiskiem, że wolą ustawodawcy było przyjęcie takiego unormowania, aby w ogólnym postępowaniu administracyjnym sobota nie była traktowana, jako dzień ustawowo wolny od pracy. 7. Skład Sądu rozpatrujący przedmiotową sprawę całkowicie podziela stanowisko wyrażone w powołanej uchwale NSA. Dlatego w ocenie Sądu, 21 dniowy termin zakreślony Skarżącemu w wezwaniu, które zostało doręczone dnia 12.12.2014 r., a więc 14 – dniowy termin upływał w dniu 26.12.2013 r. Ze względu na to, że 26 grudnia jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin upływał w sobotę 27.12.2014 r. W ocenie organu sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, dlatego złożenie przez Skarżącego wniosku z załącznikami w dniu 29.12.2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu i nie mogło być skuteczne. Mając na uwadze, iż odmówiono Skarżącemu przyznania pomocy z uwagi na niedokonanie w wyznaczonym 14-dniowym terminie żadnych ze wskazanych w wezwaniu uzupełnień, skargę należało uwzględnić. 8. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącego z 29.12.2014 r. jako złożony z zachowaniem terminu i dopiero potem rozważy kwestie możliwości przyznania wnioskowanej pomocy. 9. Wobec powyższego WSA w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto, na podstawie art. 200 p.p.s.a.