V SA/Wa 2585/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpoznaniu zażalenia M. M., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] stycznia 2015r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku dłużnika i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2015r. zostało doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2015r. (dowód doręczenia postanowienia w aktach administracyjnych sprawy). Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie M. M. wniosła za pośrednictwem organu administracji, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w W., w dniu 15 maja 2015r. (data stempla pocztowego na kopercie). Wcześniej, w dniu 20 marca 2015 r., wniosła do organu II instancji żądanie sprostowania postanowienia tego organu z [...] marca 2015r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., odmówił sprostowania postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to zatem, iż przed rozpoznaniem skargi na Sądzie spoczywa obowiązek ustalenia kwestii zachowania terminu do wniesienia skargi. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2015r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, zostało doręczone skarżącej w dniu 20 marca 2015r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 20 kwietnia 2015r. Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie skarżąca M. M. wniosła, za pośrednictwem organu administracji, w dniu 15 maja 2015r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z postanowieniami art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Nie może przy tym stanowić usprawiedliwienia w uchybieniu późniejsze sprostowanie zaskarżanego rozstrzygnięcia przez organ w drodze postanowienia, w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 p.p.s.a. odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jest terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jest terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go stronie skarżącej (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, str. 245). Skarżąca nie wniosła jednak o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sprostowanie błędów i omyłek w decyzji, następujące w trybie art. 113 § 1 k.p.a., nie wydłuża terminu do wniesienia skargi. Przepis art. 113 k.p.a. nie przewiduje odstępstwa od generalnej zasady wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia. Tym samym, wniesienie skargi w terminie 30 dni, liczonym – jak to uczyniła skarżąca - od daty doręczenia jej postanowienia o sprostowaniu zaskarżonego postanowienia z 23 kwietnia 2015r. w trybie art. 113 § 1 k.p.a., nie może skutkować uznaniem wniesienia skargi w ustawowym terminie. Reasumując skarga wniesiona została po terminie do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.