V SA/Wa 2594/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 lipca 2025 r. nr 131/2025 znak DDP.WO.65070.131.2025.KKu w przedmiocie odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej na operacje typu "Restrukturyzacja małych gospodarstw" postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z 1 września 2025 r. skarżąca M. M. została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie do tut. Sądu podpisanej skargi – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wykonaniu powyższego zarządzenia sporządzono wezwanie z 15 września 2025 r. (vide: k. 10 akt sądowych), które zostało przesłane na adres skarżącej i doręczone 25 września 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru na k. 25 akt sądowych), mimo tego brak formalny skargi nie został usunięty w zakreślonym terminie, a skarżąca pismem procesowym nadanym 2 października 2025 r. oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, brak podpisania skargi na wezwanie tut. Sądu, nie czyni zadość wymaganiu podpisania pisma określonemu w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Jednocześnie w ocenie Sądu złożone oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło być ocenione jako skuteczne, bowiem cofnięcie skargi, której braków strona nie uzupełniła w ustawowym terminie, nie mogło odnieść skutku. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a ponadto, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Podkreślić należy, że użycie w tym przepisie zwrotu normatywnego "stało się bezprzedmiotowe" oznacza, że chodzi w nim o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1114/18; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2011 r., sygn. akt II GSK 1215/11, Legalis). Przy czym braki formalne skargi, jej braki nieusuwalne, jak również nieopłacenie skargi stanowią podstawę nie do umorzenia postępowania, lecz do odrzucenia skargi (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021). Cofnięcie skargi w sytuacji faktycznej, jaka zachodzi w niniejszej sprawie, było prawnie nieskuteczne. Skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy skarga wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. wojewódzki sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, Nr 4, poz. 207). Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Skarga jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy nie będzie wypełniała ustawowo określonych wymagań (przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności), a więc nie będzie spełniała warunków odnośnie do przedmiotu skargi, jej formy i treści. Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jednak z przesłanek do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 i art. 60 p.p.s.a.). W razie niedopuszczalności skargi – a więc uznania, że skarga nie została skutecznie wniesiona – postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1829/07; 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 923/08 oraz 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2453/10, przywołane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3150/13). W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.