V SA/Wa 2596/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lipca 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; Oddala skargę M. K. złożył w dniu ... kwietnia 2010r. w ... Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o dofinansowanie w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji dotyczącej wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb. Zanim wniosek o dofinansowanie został poddany szczegółowej weryfikacji, dokonano wstępnego sprawdzenia dostępności środków finansowych na realizację planowanej operacji. W tym celu ... Oddział Regionalny ARiMR wystąpił do Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR z prośbą o przekazanie informacji w przedmiocie dostępności środków finansowych. W oparciu o informację zwrotną przesłaną przez Departament Wsparcia Rybactwa ARiMR w dniu ...05.2010r. ustalono, że operacja objęta wnioskiem Skarżącego nie może zostać sfinansowana, ze względu na wyczerpanie limitu środków finansowych dostępnych w ramach środka 2.2 " Działania wodno-środowiskowe". Wobec powyższego pismem z dnia 24 maja 2010r. Agencja odmówiła Skarżącemu przyznania pomocy finansowej w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Pismem z dnia 7 czerwca 2010r. Skarżący wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie. W dniu ... lipca 2010r. Prezes Agencji rozpatrzył pozytywnie wezwanie do usunięcia prawa złożone przez Skarżącego i w konsekwencji przywrócił jego wniosek do ponownego rozpatrzenia. W dniu ... lipca 2010r. ponownie dokonano wstępnego sprawdzenia dostępności środków finansowych na realizację planowanej przez Skarżącego operacji. W tym celu ... Oddział Regionalny ARiMR wystąpił, na podstawie obowiązujących procedur, do Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR z prośbą o przekazanie informacji w przedmiocie dostępności środków finansowych. W oparciu o informację zwrotną przesłaną przez Departament Wsparcia Rybactwa ARiMR w dniu ...07.2010r. ustalono, że operacja objęta wnioskiem Skarżącego w dalszym ciągu nie może zostać sfinansowana, ze względu na wyczerpanie limitu środków finansowych dostępnych w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe". Wobec powyższego pismem z dnia 20 lipca 2010r. Agencja odmówiła Skarżącemu przyznania pomocy finansowej w zakresie środka 2.2 "działania wodno-środowiskowe" w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" z uwagi na brak środków. W uzasadnieniu wskazano, że aktem prawnym, określającym warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej na realizację działań w ramach środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe", objętego osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w Programie Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" jest ustawa z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. z 2009r., Nr 72, poz. 619, Nr 157, poz. 1241). Stosownie do art. 8 ust. 2 tej ustawy pomoc w ramach programu operacyjnego jest przyznawana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009r. w sprawie podziału środków finansowych na realizację programu operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 147, poz. 1192). Ponadto w oparciu o § 51 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 i Nr 161, poz. 1287 z późn. zm.) pomoc jest przyznawana do wyczerpania środków finansowych, zgodnie z kolejnością złożenia prawidłowo wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie. W przypadku wyczerpania się limitu środków finansowych, Agencja, zgodnie z art. 14 ust. 4 powołane ustawy, informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy – w zgodzie, ponadto, z interpretacją Instytucji Zarządzającej przedstawioną w piśmie z dnia 8.03.2010r. znak RYBps-JM-504-27/10. W dniu ...05.2010r. i ...06.2010r. stosując Książkę Procedur ..., pracownik merytoryczny BWI dokonał wstępnego sprawdzenia dostępności środków w ramach przedmiotowego programu. W dniu ...05.2010r. i ...06.2010r. otrzymał z Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR potwierdzenie braku dostępnych środków w ramach limitu. Pismem z dnia 29 lipca 2010r. Skarżący ponownie wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość wydania rozstrzygnięcia odmownego w niniejszej sprawie. Pismem z dnia ... września 2010r. Prezes Agencji podtrzymał wcześniejsze rozstrzygnięcie ...ego OR ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącemu pomocy. W wyniku przeprowadzonej analizy wezwania do usunięcia naruszenia prawa stwierdzono, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa przez ARiMR, w związku z czym brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy. W dniu 30 września 2010r. do Prezesa ARiMR wpłynęła skarga kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniesiona przez pełnomocnika Skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonego aktu i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Rozstrzygnięciu zarzuca to, że: I. organ wadliwie zastosował w sprawie § 44 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" /zwanego dalej "rozporządzeniem/. W świetle bowiem tego przepisu wnioski, jak w sprawie, winny być rozpatrywane do końca roku, w którym wniosek został złożony, jeżeli na moment jego rozpatrywania organ musiałby odmówić wnioskowi. Organ zaś rozpatrzył ten wniosek w miesiącu następnym po złożeniu wniosku, pomimo, że nie było w tym momencie środków, a co skarżący odczytuje jako naruszenie w/w przepisu. O ile bowiem w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia można byłoby przyjmować, że rozpatrzenie winno nastąpić jak najwcześniej, o tyle w razie, gdyby ze względu na brak środków organ musiałby dokonać negatywnego rozstrzygnięcia, organ miał obowiązek czekać do końca roku. Oczywistym jest bowiem, a co potwierdza praktyka, że w wielu przypadkach pomimo przyznania pomocy nie dochodzi do zawarcia umów, są też przypadki zwrotu już pobranych środków, a i możliwe jest zwiększenie "puli" na dofinansowanie. Znając zaś takie możliwości organ, gdyby miał odmówić wnioskowi wskutek wyczerpania w/w limitu, winien wstrzymywać się do maksymalnie możliwego terminu z odmową przyznania pomocy, zdając sobie sprawę z tego, że być może do końca roku środki na pomoc jednak będą. Działając inaczej organ pozbawia ewentualnego beneficjenta możliwości pozyskania pomocy. W takiej też sytuacji może dochodzić do nieakceptowalnych zdarzeń polegających na tym, że podmiot, który spełnił warunki do otrzymania pomocy, nie otrzyma jej wskutek braku środków, a podmiot, którego wniosek będzie rozpatrywany dłużej, a w międzyczasie środki się zwolnią lub ich "pula" się zwiększy, taką pomoc otrzyma. Poza tym takie wstrzymanie winno mieć miejsce, bo mając na względzie powyższe możliwości, byłoby ono zgodne z duchem postępowania, inne bowiem działanie organu z góry pozbawiałoby dany podmiot możliwości otrzymania pomocy. Z drugiej zaś strony lepiej dla strony jest poczekać do końca roku z rozstrzygnięciem, niż je otrzymać wcześniej, ale negatywne; II. skarżony akt jest nieważny, jako że został wydany przez organ nieuprawniony. Zgodnie bowiem z § 42 ust. 1 w/w rozporządzenia wniosek o dofinansowanie składa się do oddziału regionalnego, a w imieniu takiego oddziału działa dyrektor oddziału regionalnego /vide art. 9 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa/. Skarżony zaś akt został wydany przez Kierownika Biura Wsparcia Inwestycyjnego, który wskazany został jako upoważniony przez Prezesa ARiMR, choć z żadnego przepisu nie wynika, że właściwym jest w sprawie Prezes ARiMR. Inaczej jest w sytuacjach określonych w art. 13 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, gdzie wprost zostało wskazane jaki organ jest właściwy. Jeżeli zaś nawet miałoby się okazać na gruncie art. 14 w/w ustawy, że właściwym w sprawie jest Prezes ARiMR, to na jakiej podstawie w skarżonych aktach został wskazany, jako właściwy do złożenia wezwania do usunięcia naruszeń oddział regionalny, a to jest niezgodne z ustawą o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 52/; III. w sprawie nie powinien być wydany skarżony akt, lecz decyzja. Zgodnie bowiem z w/w art. 13 ust. 1 decyzje wydaje się w sprawach indywidualnych dotyczących przyznawania prawa pomocy. Nie ma zaś wątpliwości, że niniejsza sprawa jest sprawą indywidualną dotyczącą przyznania pomocy i nie ma wątpliwości, że na mocy tego aktu przyznaje się lub odmawia przyznania pomocy. Fakt zaś, że wskutek tejże decyzji strona zawiera umowę, jest tylko już czynnością wykonawczą w stosunku do tejże decyzji, co poświadcza fakt, że bez decyzji o przyznaniu pomocy umowy nie mogłoby być. Tak więc dokumentem statuującym pomoc jest właśnie ta decyzja. Tym też samym w sprawie winno przysługiwać prawo do odwołania, nie zaś wezwanie do usunięcia naruszeń, a co ważne decyzję winien wydać dyrektor oddziału regionalnego, co nota bene byłoby zgodne z treścią § 42 ust. 1 rozporządzenia; IV. skarżony akt w żaden sposób, a na pewno, ani w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego /jeżeli przyjąć, że mamy do czynienia z decyzją zgodnie z art. 13 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego/, ani w zgodzie z zasadami wyrażonymi art. 14 ust. 2 pkt 1 i 2 w/w ustawy /jeżeli mamy do czynienia z tym przepisem/, nie wykazuje, że faktycznie zaistniał stan wyczerpania limitów. Skarżony bowiem akt stanowi tylko o takim fakcie, nie ma jednak żadnego dowodu na to, że tak właśnie jest. Stronie zatem pozostała konieczność dania wiary w twierdzenia organu. Organ nie podał ani ile środków było przeznaczonych na dofinansowanie w ramach środka, o które strona się ubiegała, ani ile wpłynęło wniosków, ile zostało uwzględnionych i na jaką kwotę. Bez tych zaś danych strona nie jest w stanie odnieść się do tego, czy organ podaje prawdę, czy nie. Nie jest w stanie sprawdzić ewentualnych danych. Działając w ten sposób organ zupełnie zignorował stronę i jej prawa, nakazując jej wręcz, aby przyjęła twierdzenia organu jako prawdziwe. Odwołanie się zaś do określonej książki procedur, czy do informacji z Departamentu Wsparcia Rybactwa ARiMR o braku środków także nic nie zmienia, choćby z tego względu, że taki dokument winien być stronie przedstawiony. Co jednak najistotniejsze to fakt, że organ stanowi o braku środków na podstawie informacji z dnia ...05.2010r. i z dnia ...06.2010r., podczas gdy skarżony akt wydany został w dniu ...07.2010r., a więc po upływie miesiąca od ostatniej informacji; V. skarżący wreszcie podnosi zarzut nieważności postępowania albowiem w sprawie wnioskodawca ustanowił pełnomocnika, który w jego imieniu m. in. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia ...06.2010 r. Udzielone pełnomocnictwo dotyczyło zaś nie tylko tego wezwania, ale reprezentowania wnioskodawcy w całym procesie dofinansowania, którego sprawa dotyczy, w tym w postępowaniach sądowoadministracyjnych. Pomimo tego pełnomocnik skarżącego został pominięty tak przy doręczeniu informacji Prezesa ARiMR z dnia ...07.2010r., nr ... /pomijając, że informacja ta została wydana na imię i nazwisko innego wnioskodawcy M. K./, jak i przy doręczeniu aktu, który jest przedmiotem niniejszej skargi. Tym samym ta już tylko okoliczność świadczy o nieważności postępowania, a zatem koniczności uwzględnienia niniejszej skargi. Jednakże w rzeczywistości nieważność ta dotyczy nie tylko skarżonego aktu, ale także w/w informacji, która także nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, a więc już ten etap postępowania był nieważny, a skoro tak, to i skarżony akt nie mógł zostać wydany. Powyższego nie zmienia fakt, że za pismem z dnia ...09.2010r. ARiMR ... Oddział Regionalny doręczył pełnomocnikowi skarżony akt, jednakże nie wiedzieć, czy to miałoby oznaczać, że został uwzględniony wniosek o usunięcie naruszenia prawa, czy to miało na celu usunięcie zaniechania doręczenia. Bez względu jednak na to, takie doręczenie po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie mogło zmienić faktu, że decyzja nie została doręczona we właściwym trybie, a tym samym zarzut nieważności jest nadal aktualny. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o: - uchylenie w całości skarżonego aktu, - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, uwzględniając nakład pracy pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a., lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. IV. Dokonując analizy w powyższym zakresie treści zarzutów podniesionych w skardze wskazać trzeba, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Odnosząc się do poszczególnych kwestii wskazać trzeba, że: Ad. I i IV. Jak wynika to z dokumentacji złożonej na rozprawie przez pełnomocnika Organu środki finansowe – co szczegółowo wynika z zestawień liczbowych ujętych w tabelach – na realizację PO "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" przeznaczone na realizację operacji dotyczących wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb wyczerpały się w końcu 2009r. i w roku następnym nie zostały zwiększone. W konsekwencji należy przyjąć, że stanowisko Agencji, to które zaprezentowała w lipcu, jak też to, które mogłaby hipotetycznie zająć w końcu grudnia 2010r. byłoby identyczne: odmowa przyznania skarżącemu pomocy finansowej w zakresie środka 2.2 "Działania wodno-środowiskowe" w ramach przedmiotowego Programu z uwagi na brak środków finansowych. Zatem nie naruszono treści § 44 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2010r. w sprawie (...). Ad. II. W kwestii wydania aktu odmowy pomocy, wskazać należy, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa organem Agencji jest Prezes, który kieruje działalnością Agencji i reprezentuje ją na zewnątrz, wykonując swoje zadania przy pomocy zastępców Prezesa Agencji, dyrektorów oddziałów regionalnych oraz kierowników biur powiatowych. W zakresie przewidzianym przepisem § 42 ust. 1 powołanego rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009r. na Oddziały Regionalne ARiMR został nałożony jedynie obowiązek przyjęcia wniosków o przyznanie pomocy w ramach m. in. środka "Działania wodno-środowiskowe". Pozostałe zadania wyznaczone wspomnianym rozporządzeniem powierzono Agencji, za ich wykonanie zaś odpowiada organ czyli Prezes Agencji, który udzielił stosownego pełnomocnictwa Kierownikowi Biura Wsparcia Inwestycyjnego ...ego OR ARiMR (vide karta 93 akt administracyjnych). Ad. III. Jeśli chodzi o zarzut, iż w sprawie winna być wydana decyzja administracyjna w oparciu o przepisy kpa, stwierdzić należy, iż jest on oczywiście bezzasadny. Już na gruncie powołanej ustawy z 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego sektora rybackiego z udziałem EFR pojawia się swoisty dualizm – art. 13 odnosi się po pomocy udzielanej w drodze stosowania kpa, zatem poprzez decyzję administracyjną oraz w art. 14 – wskazując na sposób przyznania pomocy w formie umowy (jak właśnie w przypadku działania 2.2. w zw. z przepisem § 41 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 września 2009r.), gdzie wprost jest wyłączone stosowanie przepisów kpa, z pewnymi, wskazanymi wyjątkami. Ad. V. W zakresie zarzutu pominięcia pełnomocnika skarżącego przy wysłaniu pisma o odmowie przyznania pomocy skarżącej, należy stwierdzić, że uchybienie to nie miało negatywnego wpływu na sytuację skarżącego. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jak i sama skarga skarżącego zostały wniesione w terminie. Oznacza to, że skarżący zapoznał się z treścią doręczonych pism i podjął działania zgodnie z przysługującym mu prawem. Trudno tutaj więc mówić o negatywnych konsekwencjach niewysłania pisma pełnomocnikowi. W efekcie nie można mówić o "nieważności postępowania", która to instytucja nie jest znana procedurze administracyjnej. V. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.