V SA/Wa 2603/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na osiedlanie się na terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz K. B. kwotę 557,-zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2008r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...] o odmowie udzielenia K. B., obywatelowi [...] zezwolenia na osiedlenie się Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] września 2007 r. K. B., obywatel [...], wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemiec wskazał, iż przebywa na terytorium Polski od 1997 r., pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką Polski, mają dwoje dzieci, starszy syn podjął naukę. W Polsce mieszka także matka i brat wnioskodawcy. Skarżący podniósł, iż zasadniczym powodem jego wniosku są względy rodzinne. Podał, że popełnił w życiu kilka wykroczeń, ale takich błędów już nie popełni. Jednocześnie w punkcie VII wniosku skarżący wskazał, iż był karany sądownie za [...] na karę grzywny. W toku wszczętego na powyższy wniosek postępowania administracyjnego, Wojewoda [...] wystąpił m.in. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, który pismem z dnia 16.10.2007r. zajął negatywne stanowisko w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. W uzasadnieniu organ przywołał okoliczność skazania cudzoziemca dwoma prawomocnymi orzeczeniami wydanymi przez sądy karne co powoduje, iż pobyt cudzoziemca na terytorium RP, stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Mając na uwadze powyższe oraz w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., powołując w podstawie prawnej m.in. art. 71b ust. l, w związku z art. 66 pkt 3, pkt 5a i b, art. 66 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, odmówił wnioskodawcy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w Rzeczypospolitej Polskiej. Orzekając na skutek odwołania cudzoziemca, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie przepisów art. 66 ust. 1 pkt. 4 i 6 lit. a i b ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach ( Dz. U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawca w dniu 19.02.2000r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską K. O. Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego, małżonkowie, Państwo B. zamieszkują wspólnie, porozumiewają się językiem zrozumiałym dla obojga, są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą. Wychowują dwójkę ich wspólnych dzieci: M. B., ur. [...] 2001r. oraz W. B., ur. [...] 2005r. W okresie 2 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku w sprawie cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych kolejno przez Wojewodę [...] od dnia 30.12.2004r. oraz wiz pobytowych wydanych w związku z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ uznał, że wnioskodawca spełnia pozytywne przesłanki do udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na podstawie art. 64 ust. l pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podzielił jednak wyrażoną w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] ocenę, że zainteresowanemu należy odmówić udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, ponieważ wymagają tego względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 66 ust. l pkt 4 ustawy o cudzoziemcach). Przytoczył ustalenia dotyczące wyroków skazujących zapadłych w sprawach dotyczących cudzoziemca. Wskazał, iż organy administracji publicznej nie mogą kwestionować ustaleń dokonanych przez sądy powszechne odnośnie faktu popełnienia przez stronę przestępstwa. Wobec powyższego musiały uwzględnić, że zainteresowany był sześciokrotnie karany w tym za dokonanie różnych czynów zabronionych tj. [...], [...], [...], [...], [...]. Według organu w/w czynów nie cechuje szczególnie wysoki stopień społecznej szkodliwości, jednak notoryczne popełnianie przez zainteresowanego przestępstw, w tym przestępstwa polegającego na niezastosowaniu się do orzeczonego zakazu [...], świadczy, że zainteresowany wykazał się lekceważącym stosunkiem do obowiązującego w Polsce prawa, które jest elementem składowym szeroko rozumianego porządku publicznego. Organ podkreślił, że zezwolenie na osiedlenie się jest udzielane bezterminowo, co w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dodatkowo uzasadnia zastosowanie w sprawie ml. 66 ust. l pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, mając na uwadze częstotliwość popełnianych przez cudzoziemca przestępstw. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, iż we wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się z dnia [...] 09.2007r. oraz w zeznaniach z dnia 28.11.2007r. zainteresowany pominął niektóre z wyroków skazujących oraz przypisanych mu w wyrokach przestępstw. Z kolei w odwołaniu zainteresowany kwestionuje fakt popełnienia przestępstwa [...] oraz popełnienia przestępstwa określonego w art. [...]. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców cudzoziemiec świadomie zataił we wniosku fakt popełnienia innych niż wymienione przestępstw (wyroków skazujących), a następnie w zeznaniach z dnia 28.11.2007r. również świadomie zataił fakt popełnienia niektórych z przypisanych mu przestępstw. Wobec powyższego organ uznał, iż w przypadku cudzoziemca zachodzi także przesłanka z art. 66 ust. l pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzja nie narusza art. 9 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz.526 z późn.zm.). bowiem organ odmawiając cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na osiedlenie się nie nakazuje zainteresowanemu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak więc wydanie i wykonanie powyższej decyzji nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca skutkującej koniecznością zerwania związków rodzinnych z żoną i dziećmi. Organ uznał również za zasadną, przyjętą w decyzji pierwszoinstancyjnej ocenę, że w przypadku strony nie został: naruszony art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada I950r. (Dz.U. z 1993r., Nr 61, poz. 284 z późn.zm). Z uwagi na ilość i charakter popełnionych przez zainteresowanego przestępstw ingerencja w chronione art. 8 Konwencji prawo do poszanowania życia rodzinnego polegająca na odmowie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jest w ocenie organu dopuszczalna i konieczna z uwagi na bezpieczeństwo publiczne i ochronę porządku. Równocześnie organ odwoławczy stwierdził, ze nie było zasadne zastosowanie w sprawie art. 66 ust. l pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Ocena Wojewody [...], że zainteresowany nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa, nie została oparta o ustalenia właściwych organów powołanych do prowadzenia postępowań w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał również, że w decyzji pierwszoinstancyjnej nieprawidłowo powołano przepis art. 66 ustawy w brzmieniu przed zmianą dokonaną z dniem 21 grudnia 2007r. przepisem art. 41 pkt 18 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Systemie Informacji Wizowej (Dz. U. z 2007 Nr 165 poz. 1170). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej pismem pełnomocnika z dnia 22 listopada 2008r. cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na treść orzeczenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenie, iż jego osiedlenie na terytorium RP zagraża ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie skarżącego organ powinien wyjaśnić, które z wydanych wyroków w sprawach z udziałem skarżącego, uległy zatarciu i w związku z tym nie powinny stanowić materiału dowodowego. Ogólnikowe posłużenie się stwierdzeniem, że "zainteresowany był sześciokrotnie karany" (zwłaszcza, że jeden z wyroków pochodzi z 1998 r.) nie wyczerpuje obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący, nie negując wagi zarzucanych mu czynów, za które został ukarany, zwrócił uwagę, iż biorąc pod uwagę charakter i okoliczności popełnienia czynów zabronionych prawem, rodzaj wymierzonych kar (grzywny i kara pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby), czas popełnienia ostatniego czynu (3 lata temu), należy obecnie powstrzymać się od postawienia mu negatywnej prognozy kryminalistycznej. Podkreślił, iż warunkowe zawieszenie orzeczonej kary pozbawienia wolności wskazuje, iż Sąd uznał to za wystarczające dla osiągnięcia wobec skarżącego celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W związku z powyższym – w ocenie skarżącego- należy uznać, iż względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej nie stoją na przeszkodzie wydaniu pozytywnej decyzji odnośnie możliwości osiedlenia się skarżącego na terytorium RP. Skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie został naruszony art. 8 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4.11.1950 r. Organ zastosował bowiem środki niewspółmiernie dolegliwe w stosunku do czynów popełnianych przez skarżącego w przeszłości. Skarżący powołał także przepis art. 68 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym organ w każdym momencie pobytu cudzoziemca na terytorium RP ma możliwość cofnięcia mu zezwolenia na osiedlenie w przypadku zajścia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w tym przepisie. W ocenie cudzoziemca uznanie, że skarżący stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zbyt krzywdzące dla niego, zwłaszcza, że podczas długoletniego pobytu w Polsce nie wszedł on w żaden poważny konflikt prawem, nie ma żadnych zaległości o charakterze publicznoprawnym, nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, jest osobą współprowadzącą z żoną działalność gospodarcza, wychowują wspólnie z żoną dwoje małoletnich dzieci. W ocenie skarżącego organ nie wykazał zaistnienia przesłanek z t. 66 ust. l pkt. 4 i 6 lit a i b ustawy o cudzoziemcach. Ustalenia odnośnie przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt. 6 lit. a i b ustawy zostały częściowo dokonane na podstawie wyjaśnień złożonych w innej sprawie, co jest niedopuszczalne. Ponadto, jak podnosi skarżący, w trakcie przesłuchania nie dość precyzyjnie określił za co był karany, gdyż myślał, że wszystkie dane znajdują się w aktach sprawy. Podkreślił, że dla realizacji dyspozycji art. 66 ust. l pkt. 6 wymagane jest świadome zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, co nie zostało wykazane. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w tym świetle skargę, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Regulacje dotyczące udzielania cudzoziemcom zezwoleń na osiedlanie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawarte zostały w Rozdziale 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 Nr 234 poz.1694, z późn. zm.), dalej: ustawa, w art. od 64 do 71. Udzielenie takiego zezwolenia jest wynikiem stwierdzenia związków z Polską i ma daleko idące skutki dla sytuacji prawnej cudzoziemca. Przesłanki, od których spełnienia uzależnione jest podjęcie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie, określa przepis art. 64 ustawy. Jednocześnie, w art. 66 ustawy wymienione zostały przyczyny obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Stosownie do treści przepisu art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazane w niniejszym przepisie pojęcia, są pojęciami nieostrymi, w związku z tym oceniając, czy określone postępowanie cudzoziemca wypełnia dyspozycję omawianego przepisu sięgnąć należy zarówno do ugruntowanego stanowiska orzecznictwa i doktryny, jak również analogicznych regulacji obowiązujących w prawie europejskim. Zasadniczo przyjmuje się, iż naruszeniem bezpieczeństwa i porządku publicznego jest postępowanie sprzeczne z powszechnie obowiązującymi normami prawa, którego skutkiem jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu karnego, stwierdzającym winę oskarżonego. Jednocześnie, nie każde naruszenie prawa stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, zaś badania czy zaistniały takowe przesłanki dokonywać należy w konkretnym stanie faktycznym sprawy. Zatem przepis art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy, stanowiący obligatoryjną przesłankę odmowy, z jednej strony przyznaje organowi orzekającemu w sprawie uprawnienie do dokonania oceny, czy określone zachowanie mieści się w granicach zakreślonych przez omawiany przepis, z drugiej zaś nakłada na niego obowiązek wykazania powyższego w stosownym rozstrzygnięciu. Pomocnym dla podjęcia decyzji w powyższej kwestii może być również analiza prawa UE. Dyrektywa Rady Nr 2003/109/WE z 25.11.2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich, będących rezydentami długoterminowymi (Dz. Urz. UE L 016 z 23.01.2004 r.), w art. 6 przyznając państwu członkowskiemu prawo do odmowy przyznania statusu rezydenta długoterminowego ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne, stwierdza, iż przy podejmowaniu decyzji należy uwzględnić powagę i rodzaj przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu lub zagrożenie, jakie stanowi dana osoba, jednocześnie uwzględniając należycie czas zamieszkania i istnienie związków z państwem zamieszkania. Podobnie Dyrektywa Rady Nr 2003/86/WE z 22.09.2003 r. w sprawie prawa łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z 3.10.2003 r.) stwierdza, że państwo może nie uwzględnić wniosku o wjazd lub pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne (art. 6 Dyrektywy), uwzględniając wagę lub rodzaj naruszenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego dokonanego przez członka rodziny lub zagrożenia przez niego powodowane. Zasadnicze znaczenie dla zaistniałego sporu ma zatem kwestia prawidłowości zakwalifikowania powyższych okoliczności jako przesłanki o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy. Odnosząc się zatem do tak nakreślonego przedmiotu, stwierdzić należy, iż zarzuty podniesione w skardze, jak również analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego uzasadniają przyjęcie wadliwości zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Sąd nie podzielił przedstawionych w zaskarżonej decyzji poglądów i ocen odnoszących się do przesłanek zawartych w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Analiza owych przesłanek prowadzi do wniosku, że w ustalonych okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy - zwłaszcza gdy się weźmie pod uwagę, że skarżący jest małżonkiem obywatelki polskiej, z którą posiada dwoje małoletnich dzieci - zastosowanie tych przepisów przez organ było wadliwe. Sąd nie podzielił stanowiska Szefa Urzędu, który stwierdził, że zważywszy na ilość i charakter popełnionych przez K.B. przestępstw, uzasadnione jest twierdzenie organu I instancji, że odmowy zezwolenia na osiedlenie się wymagają względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź interes Rzeczypospolitej Polskiej, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że powołując się na przepis art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, organ powinien określić, o jakie konkretnie przesłanki chodzi i wykazać, że konkretne względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, bądź też konkretny interes Rzeczypospolitej Polskiej rzeczywiście wymagają odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się, co w konsekwencji może doprowadzić do wydalenia go z terytorium RP. Tego rodzaju stanowisko powinno zostać wsparte spójną i wyczerpującą argumentacją, znajdującą stosowne odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym, kompletnym materiale dowodowym. Przy czym, zdaniem Sądu, analiza i ocena przez organ przesłanek uzasadniających odmowę udzielenia zezwolenia na osiedlenie sie musi być dokonywana w kontekście aktualnych zagrożeń ze strony cudzoziemca dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź interesu Rzeczypospolitej Polskiej, a nie zagrożeń hipotetycznych i opierających się na dowolnym uznaniu organów. Należy także uwzględnić ( a nie tylko przytoczyć ) powołane wyżej dyrektywy unijne, a więc przy podejmowaniu decyzji należy uwzględnić powagę i rodzaj przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu lub zagrożenie, jakie stanowi dana osoba, jednocześnie uwzględniając należycie czas zamieszkania i istnienie związków z państwem zamieszkania. Tymczasem zaskarżona decyzja, podobnie jak i decyzja organu I instancji, nie zawierają stosownych ustaleń odnoszących się do zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jakie mogłaby spowodować dalsza obecność skarżącego w Polsce. W ich uzasadnieniach brakuje argumentów na poparcie tezy, że K. B. rzeczywiście stwarza tego rodzaju zagrożenia, o których mowa w przepisie przyjętym jako materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji, to jest w art. 66 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o cudzoziemcach ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji). Nie można zgodzić się z oceną Szefa Urzędu co do tego, że niniejsza decyzja nie narusza art. 9 Konwencji o Prawach Dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. nr 120, poz.526 z późn.zm.). Wskazany artykuł Konwencji stanowi, że Państwa-Strony zapewniają, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli. z wyłączeniem przypadków, gdy kompetentne władze, podlegające nadzorowi sądowemu zdecydują zgodnie z obowiązującym prawem oraz stosownym postępowaniem, że takie oddzielenie jest konieczne ze względu na najlepiej pojęte interesy dziecka. Podkreślono przy tym, że organ odmawiając K.B. udzielenia zezwolenia na osiedlenie się nie nakazuje zainteresowanemu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tak więc wydanie i wykonanie powyższej decyzji nie stanowi ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne cudzoziemca skutkującej koniecznością zerwania związków rodzinnych z żoną i dziećmi. Stanowisko to należy uznać za nietrafne w stanie faktycznym sprawy. Organ pomija bowiem istotną okoliczność, a mianowicie, że ustalenie istnienia przesłanki negatywnej z art. 66 ust. 1 pkt. 4 ustawy o cudzoziemcach prowadzi również do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie ( art. 57 ust. 1 pkt. 7 ustawy), cofnięcia takiego zezwolenia ( art. 58 ust. 1 pkt. 20) i może stanowić podstawę wydania decyzji o wydaleniu ( art. 88 ust. 1 pkt. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach). W ocenie Sądu , wskazane wyżej konsekwencje uznania , że pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego- nakazuje organom dokonywanie ustaleń w tym zakresie ze szczególną ostrożnością i wnikliwością. Jako drugą przesłankę negatywną organy powołały przepis art. 66 ust. 1 pkt.6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. I w tym przypadku należy podzielić zarzuty skargi, że przesłanka ta w stanie faktycznym sprawy nie została w sposób należyty wykazana. Należy bowiem podkreślić, że dla realizacji dyspozycji art. 66 ust. l pkt. 6 wymagane jest świadome działanie polegające na złożeniu wniosku zawierającego fałszywe informacje lub zeznaniu nieprawdy lub zatajeniu prawdy, w tym konkretnym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Informacje te muszą ponadto mieć wpływ na wynik sprawy.( por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2007r. sygn. II OSK 488/06, wyrok NSA z 12 marca 2008r., sygn. akt II OSK 125/07 – niepublikowane). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. W toku ponownego rozpoznania sprawy konieczne jest zastosowanie się do poczynionych przez Sąd uwag i wydanie decyzji z uwzględnieniem obowiązujących w tym przedmiocie uregulowań prawnych. Między innymi należałoby też ponownie przeanalizować i ocenić, czy rzeczywiście w tym przypadku - jak to wskazano w decyzji- ogólny interes podlegający ochronie, a mianowicie wzgląd na bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo publiczne, ochronę zdrowia i moralności, ochronę praw i wolności innych osób jest ważniejszy aniżeli interes osobisty cudzoziemca, zważywszy, że w szeroko rozumianym interesie społecznym leży zarówno ochrona rodziny, jak i dobro małoletnich dzieci cudzoziemca, będących obywatelami polskimi i wychowanymi w polskiej kulturze, a także prawidłowa realizacja ciążących na Polsce zobowiązań prawnomiędzynarodowych wynikających w szczególności z art. 18 Konstytucji RP, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 5, 9 i 18 Konwencji o prawach dziecka, gwarantujących ochronę rodziny i zakazujących ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne, jak też poszanowanie praw dziecka. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i stosownie do art. 152 tej ustawy stwierdził, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w przepisie art. 200 p.p.s.a.