V SA/Wa 2612/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi B B na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S z dnia [...] maja 2008 r. o nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skargi z dnia 13 sierpnia 2008 r. (data nadania pocztowego) wniesionej przez B B jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] o odmowie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2005 i nałożeniu sankcji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] maja 2005 r. B B złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w S wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. We wniosku zadeklarowano dwie działki rolne o nr [...] oraz [...] oznaczone literami A i B. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego w S przyznał B B płatności bezpośrednie do gruntów rolnych w łącznej wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] .04.2006 r. J T poinformował Biuro Powiatowe w S, iż B B jest tylko współwłaścicielem działek o nr [...] oraz [...] i nigdy nie uprawiała wskazanych gruntów. Jako faktyczny użytkownik gruntów została wskazana D G. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego w S wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r., z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności w sprawie nieznanych wcześniej organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego w S uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz odmówił wnioskodawczyni przyznania płatności za rok 2005 z tytułu jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej oraz nałożył sankcję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w toku wznowionego postępowania pomimo dwukrotnego wezwania wnioskodawczyni do złożenia wyjaśnień na okoliczność użytkowania przez nią działek nr [...] i [...] w roku 2005 zainteresowana nie złożyła żadnych wyjaśnień. Organ zaznaczył, iż z oświadczeń złożonych przez J T będącego współwłaścicielem działek, sołtysa wsi sołectwa Ł - D O, L S oraz D G wynika, iż B B nie była użytkownikiem działek nr [...] i [...] w roku 2005 . Decyzją z [...] sierpnia 2007 r. nr[...] , wydaną na skutek wniesionego przez B B odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego w S z [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, na obowiązek organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zobowiązano organ I instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do przeprowadzenia postępowania na okoliczność faktycznego użytkowania nieruchomości rolnej - działki o numerach [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S odmówił B B przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2005 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej oraz nałożył sankcję w wysokości [...] zł.,( co do jednolitej płatności) i[...] ., (co do uzupełniającej płatności), które będą potrącane z płatności pomocy, do której producent jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu kolejnych trzech lat kalendarzowych. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano: art. 2 i 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 138 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20 listopada 2004 r. str. 1 ze zm. ), art. 51 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady ( WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ( Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r. str. 18 ze zm.) W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż B B jest współwłaścicielem, a nie wyłącznym właścicielem działek nr [...] i [...] zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności. Zaznaczył, iż wnioskodawczyni podejmowała decyzje dot. ubiegania się o płatności bez wiedzy i zgody pozostałych współwłaścicieli. Organ ustosunkował się do dostarczonych przez wnioskodawczynię dokumentów wskazując, iż nie potwierdzają faktu użytkowania przez nią działek zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2005. Zaznaczył, iż dokonywanie opłat podatku rolnego nie jest równoznaczne z użytkowaniem gruntów. Stwierdził, iż zaświadczenie dot. podlegania przez J T ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz dowód opłaty przez niego składki ubezpieczenia w KRUS niczego nie wnoszą do sprawy, tak samo jak zeznania świadków i oświadczenie B B składane na potrzeby sprawy rentowej prowadzonej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zaznaczył, iż z kopii oświadczenia M S również nie wynika, iż B B była użytkownikiem działek nr [...] i [...] . Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, iż wniosek strony o odroczenie rozprawy nie został uwzględniony i rozprawa została przeprowadzona bez jej udziału z uwagi na fakt, iż otrzymała wezwanie na rozprawę w dniu [...] .04.2008 tj. na 15 dni przed wyznaczonym terminem i pomimo poinformowania o konieczności udokumentowania zaistnienia okoliczności wskazanych we wniosku o odroczenie rozprawy do dnia rozprawy nie dostarczyła żadnego dokumentu. Organ zaznaczył, iż wniosek o przesłuchanie świadków S i H G nie został również uwzględniony, gdyż uznał, iż nieskładanie przez nich wniosku o płatności do gruntów rolnych nie ma znaczenia dla kwestii faktycznego użytkowania gruntów. Podkreślił, iż użytkownik gruntu nie ma obowiązku składania wniosku o przyznanie płatności do gruntów, które użytkuje. Organ wskazał, iż na rozprawie świadek D G zeznała, iż działki nr [...] i [...] od ok. 1998 użytkowali jej teściowie S i H G, natomiast ona wraz z mężem użytkuje te działki od roku 2005. W roku 2001 teściowie Pani D G zawarli ustną umowę użytkowania tych działek z B B, a po przekazaniu przez nich gospodarstwa, umowa była kontynuowana za zgodą zainteresowanej przez D G. Świadek zeznała, iż wraz z mężem byli samodzielnymi użytkownikami tych gruntów i nie jest prawdą, że praca przez nich wykonywana była jedynie pomocą sąsiedzką udzielaną B B. Zaznaczyła, iż płaci podatek za te grunty, ale nakazy zapłaty są wystawione na nazwisko B B Z kolei świadek J T zeznał, iż jest bratem B B i współwłaścicielem działek nr [...] oraz [...]. Wyjaśnił, iż B B nigdy nie uprawiała i nie interesowała się uprawą tych gruntów. Ponadto wskazał, iż w roku 2004 albo 2005 dowiedział się, że grunty użytkują Państwo G, wobec tego spotkał się z H G, która potwierdziła, iż użytkują oni te grunty i dokonują opłat podatku na nazwisko B B. Organ podkreślił, iż z zeznań świadków wynika jednoznacznie i bezspornie, iż B B nie użytkowała gruntów zadeklarowanych we wniosku o płatności na rok 2005. Organ zakwestionował uzyskanie przez zainteresowaną zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, z uwagi na konieczność, w przypadku współwłasności gospodarstwa, wyrażenia zgody na nadanie numeru identyfikacyjnego jednemu z nich pozostałych współwłaścicieli. Podkreślił, iż wniosek o wpis do ewidencji producentów z dnia 14 czerwca 2004 r. złożony przez B B w Biurze Powiatowym w S w dniu [...] .06.2004 nie zawiera podpisów współwłaścicieli w części dot. wyrażenia przez nich zgody na wpis do ewidencji B B. Kierownik Biura Powiatowego zaznaczył, iż B B nie była w posiadaniu i nie użytkowała gruntów o łącznej powierzchni [...] ha, zadeklarowanych we wniosku o płatności na rok 2005. Stwierdził, że ma miejsce zawyżenie zadeklarowanej sumy powierzchni działek rolnych w stosunku do powierzchni użytkowanej przez wnioskodawcę, stwierdzone w toku kontroli administracyjnej, z uwagi na wykluczenie z płatności działek rolnych oznaczonych literami A i B objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Reasumując organ stwierdził, że wnioskodawczyni zadeklarowała działki rolne o powierzchni [...] ha, a w postępowaniu ustalono, iż nie użytkuje żadnej z zadeklarowanych działek rolnych. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. B B złożyła odwołanie od ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz przyznanie płatności zgodnie z wnioskiem. Podkreśliła, iż na mocy obowiązujących przepisów prawa materialnego przysługuje jej prawo do wnioskowanych dopłat. Zaznaczyła, iż organ w zakresie art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych dokonał błędnej wykładni terminu posiadacz. Wskazała, iż wymienione w decyzji terminy takie jak: właściciel, użytkownik najemca, zarządca czy zastawnik, nie wynikają wprost z przepisu ustawy. Zdaniem skarżącej niesłuszne jest przyjęcie, że współwłaściciel nie jest posiadaczem gruntu. Podniosła, iż od lat zabiega, aby ziemia była uprawiana i czyni wszelkie starania o utrzymanie jej w należytym stanie. Z powyższego wywiodła, że jest jej posiadaczem jako współwłaściciel. Ponadto zaznaczyła, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreśliła, iż organ nie wziął pod uwagę jej stanu zdrowia oraz faktu posiadania statusu osoby niepełnosprawnej. Zdaniem zainteresowanej postępowanie organu naruszyło jej podstawowe prawa i uniemożliwiło skorzystanie z uprawnień strony. Zaznaczyła, iż nie miała realnej możliwości zapoznania się z dowodami, na podstawie których organ wydał decyzję i tym samym nie mogła ich zakwestionować. Decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity ; Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji zaznaczając, iż B B nie użytkowała gruntów zadeklarowanych we wniosku o płatności na rok 2005. Pismem z dnia 13 sierpnia 2008 r. (data nadania pocztowego) BB złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : - przepisów prawa procesowego w szczególności art. 7, 9 oraz 10 § 1 kpa - przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż organ administracji odmówił przyznania płatności przysługujących jej z mocy prawa opierając swe rozstrzygnięcie na niesprawdzonych informacjach pochodzących od J T. Zaznaczyła, iż postępowanie administracyjne w sprawie było obarczone licznymi nieprawidłowościami, w związku z czym została ona pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Organ administracji nie ustalił stanu faktycznego sprawy. Podniosła, iż z uwagi na rozbieżność pomiędzy twierdzeniami jej a J T organ zobowiązany był obiektywnie i bezspornie wyjaśnić okoliczności sprawy, czego nie uczynił opierając się na twierdzeniach J T. Skarżąca zarzuciła, iż nie była informowana przez organ o podejmowanych czynnościach. Ponadto utrudniał lub wręcz uniemożliwiał jej zapoznanie się z aktami administracyjnymi sprawy. Zainteresowana podkreśliła, iż organ w sposób rażący naruszył obowiązki przewidziane w art. 10 § 1 kpa poprzez pominięcie jej wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodów z przesłuchania świadków. Zaznaczyła, iż organ wiedząc, iż z uwagi na stan zdrowia nie może wziąć udziału w czynnościach, odmówił ich przełożenia. Za nietrafiony uznała argument zbyt późnego wystawienia przez lekarza zaświadczenia o złym stanie zdrowia. Organ nie uwzględnił faktu, iż jest osoba niepełnosprawną i nie podjął działań, aby umożliwić jej udział w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca podniosła, iż w jej ocenie skoro art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych zezwala na przyznanie dopłat właścicielowi gruntu to tym bardziej zezwala na to jego współwłaścicielowi z uwagi na wnioskowanie prawne, iż skoro można więcej to można i mniej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek Sąd podejmując rozstrzygnięcie oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."/), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 u.p.p.s.a.). Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, o czym stanowi art. 135 u.p.p.s.a. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, która wymagała ich wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie, w którym została wydana zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w trybie nadzwyczajnym - postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania. Postanowieniem Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S z dnia [...] września 2006r., wydanym na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art.147 i 150 k.p.a. zostało z urzędu wznowione postępowanie administracyjne zakończone decyzją tegoż Kierownika Nr [...] z [...] .11.2005r., przyznającą B B płatności bezpośrednie do gruntów rolnych. Tryb postępowania w sprawie wznowienia postępowania regulują przepisy art. 145 - 153 k.p.a. Przedmiot tego postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art.145 § 1 lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, a rodzaj decyzji kończących wznowione postępowanie został ściśle skatalogowany w art. 151 k.p.a., zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 lub art.145a, albo 2. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1 lub art.145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast zgodnie z § 2 tegoż artykułu w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w którym stwierdzono, iż wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz przeprowadził obszerne postępowanie wyjaśniające co do istoty sprawy. Następnie wydał jednak decyzję administracyjną nieprzewidzianą w treści art. 151 k.p.a. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S w decyzji z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] , stwierdził tylko, iż odmawia BB przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2005 z tytułu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej oraz nakłada sankcję w wysokości [...] zł. ( co do jednolitej płatności) i [...] zł. (co do uzupełniającej płatności), które będą potrącane z płatności pomocy, do której producent jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu kolejnych trzech lat kalendarzowych. W decyzji organu I instancji brak jest natomiast jakiegokolwiek rozstrzygnięcia co do decyzji Kierownika Biura z dnia [...].12.2005 r., nr [...] , mocą której przyznano B B płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005. W tym miejscu należy przypomnieć, że postępowanie wznowieniowe może dotyczyć tylko spraw zakończonych decyzją ostateczną, zatem decyzja ponowna rozstrzygająca daną sprawę co do istoty, może zostać wydana tylko po uprzednim wyeliminowaniu (uchyleniu) funkcjonującej w obrocie prawnym wcześniejszej decyzji ostatecznej. Wydanie kolejnej decyzji ostatecznej, rozstrzygającej sprawę co do istoty stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej ostatecznej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. i powoduje, że nowo wydana decyzja jest decyzją nieważną ( art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Z kolei zaakceptowanie przez organ odwoławczy nieważnej decyzji organu I instancji, tak jak to uczynił Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymując w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] .05.2008r., stanowi rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa oznacza bowiem wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233, z dnia 26.09.2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, LEX nr 51249 oraz z dnia 05.10.2000 r., sygn. akt III SA 2244/99, LEX nr 47084). W ocenie Sądu z takim przypadkiem naruszenia prawa przez organ odwoławczy mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Powyższa wadliwość zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, skutkująca stwierdzeniem ich nieważności, sprawia, że przedwczesnym staje się rozpatrywanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze, odnoszących się do meritum sprawy. Z tych wszystkich przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. i art. 135 u.p.p.s.a. należało stwierdzić nieważność decyzji organów obu instancji, wydanych w sprawie, po wznowieniu postępowania. Zakres w jakim zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o przepis art. 152 u.p.p.s.a. .