V SA/Wa 2617/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2012 r. sprawy ze skargi Y. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Przedmiotem skargi Y. S. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] marca 2011 r. U. S. – mąż skarżącej, korzystający z ochrony uzupełniającej na terytorium Polski, wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 z późn. zm.). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił udzielenia skarżącej wnioskowanego zezwolenia. Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazał, że dane osobowe Y. S. zostały wpisane do wykazu osób, których pobyt na terytorium Polski jest niepożądany oraz do Systemu Informatycznego Schengen z datą obowiązywania do 28 maja 2012 r. Zostały zatem spełnione negatywne przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o cudzoziemcach obligujące organ do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ I instancji zaznaczył też, że za udzieleniem Cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia nie przemawiały względy humanitarne ani międzynarodowe, o których mowa w art. 57 ust. 5a powołanej ustawy. Od powyższej decyzji Y. S. działająca przez pełnomocnika wniosła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i udzielenie wnioskowanego zezwolenia. Zarzuciła w nim organowi I instancji naruszenie: - art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia; - art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 z późn. zm.), poprzez naruszenie życia prywatnego (rodzinnego) Cudzoziemki; - art. 7, art. 9 zd. 2 w związku z art. 10 § 1, art. 77 k.p.a., poprzez dowolną i jednostronnie niekorzystną dla strony interpretację materiału dowodowego, bezprawne pominięcie i nie uwzględnienie ważnych dla wyjaśnienia prawdy materialnej dowodów i okoliczności oraz rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich jej istotnych elementów, - art. 79, 80 i 81 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie udziału strony w przeprowadzanym dowodzie oraz brak możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu, - art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 k.p.a. poprzez popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania niekorzystnej decyzji, mających wpływ na jej treść, - art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z 14 czerwca 1985 r. poprzez zaniechanie postępowania konsultacyjnego i zasięgnięcia opinii właściwych do dokonywania wpisów organów celem udzielenia zgody na pobyt cudzoziemki na terytorium Polski oraz nie udzielenie takiej zgody z przyczyn humanitarnych. W uzasadnieniu odwołania podniesiono w szczególności, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania zmierzającego do wyjaśnienia, czy wobec Y. S. zachodzą przesłanki z art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Organ nie zbadał też z jakiego powodu dane strony zostały umieszczone w SIS do celów odmowy wjazdu, a strona nie miała możliwości wytłumaczenia zaistniałej sytuacji, ani zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. W odwołaniu podniesiono ponadto, iż uznanie Cudzoziemki za "osobę niepożądaną na terytorium Polski" jest dla niej krzywdzące i niehumanitarne. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Następnie stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż wobec Y. S. zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jej dane osobowe odpowiadają bowiem danym zamieszczonym przez uprawniony do tego organ w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Zamieszczenie danych Cudzoziemki w tym wykazie było konsekwencją wydania decyzji z dnia [...] maja 2009 r. orzekającej o wydaleniu jej z terytorium Polski. Dalej Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odniósł się do powołanej w odwołaniu możliwości udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia ze względu na wystąpienie w jej przypadku przyczyn humanitarnych, o których mowa w art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Organ wyjaśnił w tym zakresie, że powołany przepis ma zastosowanie jedynie do okoliczności wymienionej w art. 57 ust. 1 pkt 2a, tj. odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na umieszczenie danych cudzoziemca w Systemie Informatycznym Schengen do celów odmowy wjazdu. Nie ma ona natomiast zastosowania, jeśli odmowa udzielenia ww. zezwolenia nastąpiła z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, czyli umieszczenia danych wnioskodawcy w wykazie osób niepożądanych. W tym przypadku można byłoby zastosować jedynie art. 128 ust. 1 lit. a) powoływanej ustawy. Zgodnie jednak z tym przepisem w wykazie osób niepożądanych na terytorium Polski nie zamieszcza się danych cudzoziemca: (...) przebywającego na terytorium RP małżonka cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, (...) oraz posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Przepis ten nie mógł więc być zastosowany w niniejszej sprawie, ponieważ małżonek Cudzoziemki przebywa na terytorium Polski na podstawie zgody na pobyt tolerowany (która przeszła w ochronę uzupełniającą). W związku z powyższym zdaniem organu II instancji nie ulegało wątpliwości, że Y. S. wypełniła przesłankę do odmowy udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia określoną w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił przy tym, iż w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 tej ustawy odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw., uznania administracyjnego. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony, doznaje istotnego ograniczenia. Dalej organ wyjaśnił, że w zaistaniałej sytuacji – wystąpienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 i niemożności zastosowania art. 128 ust. 1 lit. a) ustawy o cudzoziemcach – należało odstąpić od badania, czy Y. S. spełnia przesłanki, od których uzależnione jest udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy. Należało też odstapić od ustalenia czy wobec zainteresowanej ma zastosowanie art. 57 ust. 5a w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu II instancji niezasadne były podniesione w odowłaniu zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 18 i 47 Konstytucji RP. Decyzja o dmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP nie pozbawia jej bowiem mozliwości pobytu na tym terytorium, a jedynie rozstrzyga kwestię możliwości udzielenia jej w obecnym stanie faktycznym wybranej formy zezwolenia na pobyt. Organ odwoławczy za zasadny uznał natomiast zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewodę [...] art. 10 §1 k.p.a. Stwierdził jednak, że naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że w podstawie prawnej decyzji organu I instancji zamiast art. 57 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o cudzoziemcach powinien się znaleźć art. 57 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy. Równiez to uchybienie zostało jednak uznane za niepodważające treści roztrzygnięcia. W skardze skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji oraz utrzymanej nia w mocy decyzji Wojewody [...]. Uzasadniając ten wniosek skarżaca podniosła zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, tj.: - art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach poprzez odmowę udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP bez zbadania przesłanek określonych w tej ustawie, - art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez przechowywanie danych skarżącej w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany bez sprawdzenia zasadności przechowywania tych danych w wykazie, - art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w sytuacji skarżącej nie narusza tego przepisu oraz poprzez nieproporcjonalną ingerencję w życie prywatne skarżącej, - art. 3 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, względnie niezastosowanie, a w konsekwencji próbę oddzielenia dzieci od matki w przypadku konieczności opuszczenia przez skarżącą terytorium Polski; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszelkich istotnych jej elementów, oparcie się na przypuszczeniach i wydanie decyzji naruszającej słuszny interes strony w sytuacji, - art. 8 k.p.a. poprzez wadliwą, wybiórczą interpretację stosowanych przepisów ustawy o cudzoziemcach, a także ogólnych zasad postępowania, - art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie prawa skarżącej do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz poprzez brak umożliwienia jej końcowego zapoznania się ze sprawą przed wydaniem decyzji zarówno w I jak i II instancji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż nieudzielenie wnioskowanego zezwolenia ze względu na zamieszczenie danych skarżącej w Systemie Informatycznym Schengen jest dla niej zbyt krzywdzące. Wskazano, że organy orzekające w sprawie powinny rozważyć wystąpienie przesłanek z art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach, ponieważ za udzieleniem Y. S. przemawiają wymienione w tym przepise względy humanitarne. Chodzi tu w szczególności o zagrożenie dla życia i zdrowia męża skarżącej w przypadku jego powrotu do kraju pochodzenia oraz o skutki związane z oddzieleniem matki od dwojga małych dzieci. Nawiązując do powyższych wniosków podkreślono również, że ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie podjęły się oceny zasadności udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie w kontekście ochrony życia rodzinnego. Organy te nie wzięły pod uwagę tego, że wydanie decyzji odmownej stanowić będzie niedopuszczalną ingerencję w życie skarżącej, jej męża i dzieci. Tym samym dopuściły się naruszenia art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 3 Konwencji o prawach dziecka. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wskazano, że skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, nie mogła też wyjaśnić okoliczności faktycznych, stanowiących nastepnie podstawę negatywnej dla niej decyzji. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych ww. przepisami, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski. Przepisy stanowiące podstawę do udzielenia albo odmowy udzielenia ww. zezwolenia zawiera ustawa o cudzoziemcach. Przypomnieć należy, że zezwolenie jest udzielane cudzoziemcowi m.in. w sytuacjach określonych treścią art. 53 tej ustawy. Skarżąca wystąpiła ze stosownym wnioskiem powołując się na art. 53 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54 (czyli m.in. cudzoziemca, który tak jak mąż skarżącej zamieszkujące na terytorium RP na podstawie ochrony uzupełniającej), przybywa na terytorium RP lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną. Z drugiej zaś strony art. 57 cytowanej ustawy zawiera przesłanki, których wystąpienie skutkuje odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Chodzi tu m.in. o sytuację, gdy dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (art. 57 ust. 1 pkt 2). Wykaz ten prowadzony jest w oparciu o art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Wpisowi do niego zgodnie z art. 128 ust. 1 pkt 1 ustawy podlegają natomiast m.in. dane cudzoziemców, wobec których została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu. Taka decyzja została zaś wobec skarżącej wydana w dniu [...] maja 2009 r. (decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] o odmowie udzielenia Y. S. statusu uchodźcy oraz o wydaleniu z terytorium RP). Na jej podstawie dane skarżącej zostały wpisane do ww. wykazu na okres trzech lat, tj. do dnia [...] maja 2012 r. W związku z tym nie ulega wątpliwości, iż na dzień wydania decyzji przez organ I i II instancji dane skarżącej znajdowały się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Tym samym organy orzekające w sprawie były na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 2 zobligowane do wydania decyzji negatywnej. Dodać należy, że ww. rygoryzm art. 57 ust. 1 pkt 2 jest łagodzony art. 128 ust. 1 lit. a) ustawy o cudzoziemcach określający przypadki, w których nie umieszcza się danych cudzoziemca w wykazie, pomimo istnienia, podstaw faktycznych, do dokonania wpisu. Zgodnie z tą regulacją w wykazie nie zamieszcza się danych cudzoziemca: małżonka, obywatela polskiego oraz przebywającego na terytorium RP małżonka, cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, chyba, że jego pobyt stanowi zagrożenie dla obronności, lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa, i porządku publicznego oraz posiadającego zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Żadna z ww. okoliczności nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Mąż skarżącej przebywa bowiem na terytorium Polski na podstawie zgody na pobyt tolerowany, która z mocy prawa stała się ochroną uzupełniającą. W związku z tym przywołany art. 128 ust. 1. lit. a) ustawy o cudzoziemcach nie mógł być wobec skarzącej zastosowany. Kolejną przesłankę, której zaistnienie skutkuje odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawarto w art. 57 ust. 1 pkt 2a ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem odmowa następuje, gdy dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu. Na obligatoryjną treść tego przepisu działa jednak art. 57 ust. 5a powołanej ustawy, zgodnie z którym, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2a, można udzielić zezwolenia (...) w razie istnienia poważnych przyczyn, zwłaszcza ze względów humanitarnych lub z powodu zobowiązań międzynarodowych, z uwzględnieniem interesu państwa, które dokonało wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zatem możliwe nawet w przypadku wpisania danych cudzoziemca wnioskującego o to zezwolenie do ww. Systemu, pod warunkiem wystąpienia poważnych przyczyn np. "względów humanitarnych". Skarżąca powołując się w skardze na istnienie takich względów wskazała, że w przedmiotowej sprawie wynikają one głównie z faktu zagrożenia życia i zdrowia jej męża w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, a także zagrożenia dla życia rodzinnego skarżącej, jej męża oraz dwojga ich dzieci. Skarżąca zarzuciła przy tym, że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę ww. okoliczności, tj. nie rozważyły wystąpienia przesłanek z art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż jest on całkowicie bezzasadny. Skarżąca zdaje się bowiem nie dostrzegać faktu oparcia zaskarżonej decyzji wyłącznie na art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, czyli na fakcie przechowywania jej danych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Podstawy prawnej tej decyzji nie stanowił natomiast art. 57 ust. 1 pkt 2a, tj. umieszczenie danych skarżącej w Systemie Informatycznym Schengen, a tylko w takiej sytuacji mógł mieć zastosowanie art. 57 ust. 5a ustawy o cudzoziemcach mówiący o względach humanitarnych. W tym miejscu wskazać należy, że art. 57 ust. 1 pkt 2a (obok art. 57 ust. 1 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach stanowił podstawę decyzji organu I instancji – Wojewody Mazowieckiego. Organ odwoławczy skorygował jednak tak określoną podstawę prawną, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. W przedstawionej sytuacji rozważanie wystąpienia bądź niewystąpienia w przypadku skarżącej względów humanitarnych byłoby więc zbyteczne. Takie rozważania wobec zaistnienia przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 2 skutkującej koniecznością wydania decyzji negatywnej nie miałyby bowiem wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z tej samej przyczyny organ odwoławczy słusznie odstąpił od badania, czy Y. S. spełnia pozostałe warunki, od których uzależnione było udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu uwzględnienia skargi nie uzasadniały również zarzuty naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 3 Konwencji o prawach dziecka. Przypomnieć należy, że naruszenia tych przepisów skarżąca upatruje w szczególności w wydaleniu z terytorium Polski, a tym samym w rozdzieleniu jej z mężem i dziećmi. Wobec powyższego podkreślenia wymaga, że kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne nie dotyczyło wydalenia skarżącej z terytorium Polski. Ta kwestia została bowiem rozstrzygnięta wcześniej – w decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r. Przedmiotem postępowania kontrolowanego przez Sąd było natomiast udzielenie skarżącej określonego typu zezwolenia na pobyt w Polsce. Zaskarżona decyzja kończąca to postępowanie nie nakładała na skarżącą obowiązku opuszczenia terytorium Polski, a jedynie orzekała o odmowie legalizacji jej pobytu na tym terytorium w formie przez skarżącą wybranej. Tym samym bezpośrednim skutkiem tej decyzji nie mogło być rozdzielenie skarżącej z przebywającymi w Polsce członkami jej rodziny. W związku z tym uzasadniony nie może być pogląd, iż poprzez wydanie zaskarżonej decyzji doszło do ingerencji w życie rodzinne skarżącej, a tym bardziej, że była to ingerencja nieproporcjonalna. Niezależnie od tego wskazać należy, iż przepisy wymienionych Konwencji nie mogą być stosowane do każdej formy legalizacji pobytu wybranej przez cudzoziemca, wbrew przepisom ustawy i okolicznościom faktycznym ustalonym w sprawie. Za niezasadne należało też uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący zebrał bowiem i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ustalenia organu są jednoznaczne i wystarczające do merytorycznego orzekania w sprawie. Wyjaśnić należy, iż wobec obligatoryjnego charakteru art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony – doznaje znacznego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego – w tym przypadku powołanego przepisu ustawy o cudzoziemcach. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy umożliwił też skarżącej zapoznanie się materiałem dowodowym sprawy oraz poinformował o prawie do złożenia dodatkowych oświadczeń. Z tych uprawnień skarżąca jednak nie skorzystała. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i z tych względów na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.