V SA/Wa 2621/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi z dnia 28 listopada 2011 r., wniesionej przez P.R. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżona decyzja została wydana w następująco ustalonym stanie faktycznym; W dniu 15 grudnia 2005 r. P.R. zawarł związek małżeński z A.S. obywatelką Polski. Ze związku tego narodziło się następnie dwoje dzieci (obywateli polskich). W związku z zawartym małżeństwem Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] zezwolił Cudzoziemcowi na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony do dnia [...] lutego 2007 r. Następnie rozpoznając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. udzielił P.R. zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas oznaczony do dnia 24 maja 2011 r. Na początku roku 2010 Cudzoziemiec wyprowadził się od żony i dzieci. W dniu 14 lipca 2010 r. Cudzoziemiec zwrócił się do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż przez lata przeżyte w Polsce, kraj ten stał się jego ośrodkie§m życiowym. Tutaj chciałby zostać ze względu na dzieci i pracę. Do wniosku dołączono m.in. kopię zaświadczenia o wpisie Cudzoziemca do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda [...] odmówił Cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż działalność gospodarcza prowadzona przez P.R. nie jest korzystna dla gospodarki narodowej, a w szczególności nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji. Pouczono przy tym Cudzoziemca, iż winien wykorzystać posiadane zezwolenie na pobyt, do rozwoju założonej przez siebie działalności, tak by wypełniała ona warunki, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 24 lutego 2011 r. P.R. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie Mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż od 2005 r. tj. od momentu zawarcia związku małżeńskiego z obywatelką polską mieszka w Polsce. Ze związku tego narodziło mu się dwoje dzieci. W chwili obecnej nie mieszka z żoną, ale łoży na utrzymanie dzieci. Utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej, która cały czas się rozwija. W maja 2011 r. dołączono do akt sprawy pozew o rozwiązanie związku małżeńskiego Cudzoziemca bez orzekania o winie, który został złożony do Sądu Okręgowego [...] w dniu 4 maja 2011 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojewoda [...] odmówił P.R. obywatelowi [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie nie można stwierdzić, że działalność gospodarcza Cudzoziemca odpowiada wymogom określonym w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu I instancji sytuacja osobista Cudzoziemca mogłaby wskazywać na udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy, jednakże w ocenie organu Cudzoziemiec nie udokumentował posiadania regularnego źródła utrzymania. Rozpoznając odwołanie Cudzoziemca od ww. decyzji organu I instancji, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przytoczono ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy oraz treść zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Organ wyjaśnił, iż istotą przedmiotowego postępowania jest kwestia dotycząca udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (czyli jednego z warunków umożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 13 ust. 2 pkt 1 lit. h ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) z uwagi na pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelem polskim. W ocenie organu sam fakt zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem polskim nie uprawnia cudzoziemca do prowadzanie działalności gospodarczej jeżeli nie posiada on zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Natomiast udzielenie przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach jest uzależnione od spełnienia przez Wnioskodawcę przesłanek określonych w tym przepisie, tj. m.in. działalność gospodarcza prowadzona jest na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazano tutaj, iż zgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dz. u. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), Cudzoziemiec może prowadzić działalność gospodarczą w formie spółek: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej. Zdaniem organu II instancji Wnioskodawca nie jest uprawniony do prowadzanie działalności gospodarczej w oparciu o przepisy art. 13 ust. 2 pkt 1 lit. h ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i aby uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach musi wykazać przede wszystkim, iż prowadzi działalność gospodarczą w jednej z ww. form. W ocenie organu II instancji Cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślono, iż P.R. spełnia przesłanki określone w art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jednak winien przy tym posiadać stabilne i regularne źródło dochodu, wystarczające do pokrycia kosztów pobytu w Polsce dla siebie i członków swojej rodziny, pozostających na jego utrzymaniu. Ponieważ jednak dochody Wnioskodawcy uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą zostać uznane za stabilne i regularne źródło dochodu, Cudzoziemiec nie spełnia warunku określonego w art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie Cudzoziemca udzielenie mu zgody na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony możliwe jest na podstawie dwóch przesłanek; tj. pozostawanie w związku małżeńskim z obywatelką polską (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach) oraz prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystnej dla gospodarki narodowej (art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Cudzoziemiec wyjaśnił, iż formalnie nadal pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską A.S., a faktyczna separacja zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądów administracyjnych nie może być podstawą odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Cudzoziemca organy błędnie również uznały, iż prowadzi działalność gospodarczą w sposób niezgodny z przepisami obowiązującymi w Polsce, z uwagi na brak zgody na pobyt na czas oznaczony. Skarżący podkreślił tutaj, iż w momencie składania wniosku posiadał zgodę na pobyt na terytorium RP, natomiast okoliczność, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji Cudzoziemiec przedmiotowej zgody już nie posiadał stanowi wynik opieszałości organu i nie może stanowić podstawy wyciągania negatywnych konsekwencji wobec Cudzoziemca. Skarżący wskazał również, iż pozytywne rozpatrzenie jego wniosku uzasadniają również jego więzi rodzinne z dwójką jego dzieci stale zamieszkujących przy matce na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m.in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Przechodząc do wyjaśnienia podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia wskazać należy, iż podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 234 poz. 1694 ze zm.) w brzmieniu aktualnym na datę wszczęcia postępowania w sprawie – zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach [vide: art. 13 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 81 poz. 531)]. Przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Polski, zawarte zostały ustawie o cudzoziemcach. Spełnienie którejkolwiek z wymienionych w art. 53 i nstp. okoliczności obliguje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (w niektórych sytuacjach konieczne jest dodatkowo zachowanie innych wymogów przewidzianych przepisami omawianej ustawy, związanych z posiadaniem wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania, stabilnego i regularnego źródła dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego). Zgodnie z treścią przepisu art. 53a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi który ze względu na więzi o charakterze rodzinnym zamierza dołączyć do obywatela polskiego lub obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub z nim przebywać, Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach Cudzoziemiec o którym mowa w art. 53a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach obowiązany jest posiadać m.in. stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Wskazać także należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na czas oznaczony jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b powoływanej ustawy. Dokonując literalnej wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "odmawia się udzielenia zezwolenia" nie nasuwa wątpliwości, iż mamy do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu. Podkreślenia wymaga, iż strony zgadzają się co do zasadniczych ustaleń stanu faktycznego, jednakże różnią się w ocenie wynikających z tego konsekwencji prawnych. Niespornym jest bowiem, że Cudzoziemiec jest mężem obywatelki Polski i z tego małżeństwa posiada dwoje dzieci na których utrzymanie zobowiązał się łożyć. Strony zgadzają się także co do tego, że Cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej uzyskując z tego tytułu wymierne dochody oraz, że składając wniosek wszczynający postępowania w niniejszej sprawie posiadał zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony do dnia 24 maja 2011 r. wydane przez Wojewodę [...] 25 maja 2009 r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny ww. okoliczności niespornych. W ocenie organu prowadzona przez Cudzoziemca działalność na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej została w przeszłości uznana za legalną tylko z racji spełniania przez Cudzoziemca przesłanek określonych w art. 13 ust. 2 lit h ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. z racji pozostawania w związku małżeńskim i posiadania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Według organu po upływie ważności ostatnio posiadanego przez cudzoziemca zezwolenia na zamieszkanie (data graniczna to 24 maja 2011r.), wykonywanie działalności gospodarczej przez cudzoziemca należy uznać za nielegalne i w konsekwencji dochodów uzyskiwanych z tej działalności nie można uznać za stabilne i regularne w rozumieniu przepisu art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem organu na podstawie ust. 3 art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej uznać należało, iż po upływie dnia 24 maja 2011 r. (utrata ważności posiadanego zezwolenia) Skarżący ma prawo do wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółek: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji. Zdaniem skarżącego natomiast ocena organu jest nieprawidłowa bowiem w momencie składnia przedmiotowego wniosku Cudzoziemiec spełniał wszystkie przesłanki wymagane do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie. Dokonując oceny prezentowanych w sprawie stanowisk, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym sprawę uznał, iż organy administracyjne orzekające w sprawie co prawda ustaliły stan faktyczny w przedstawionym powyżej zakresie w sposób prawidłowy, jednakże wyciągnięte na podstawie poczynionych ustaleń wnioski nie uzasadniały podjętej decyzji. Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż Cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńkim z obywatelką polską i ze związku tego narodziło mu się dwoje dzieci. Cudzoziemiec nie zamieszkuje z żoną i nie widzi szans na naprawę swojego związku jednakże, co istotne w ocenie Sądu, w większym lub mniejszym (zależy od sytuacji) stopniu przyczynia się do utrzymania swoich polskich dzieci. Dla oceny sprawy istotnym jest także, iż strony zgadzają się co do tego, że Cudzoziemiec w chwili składania wniosku spełniał wszystkie przesłanki do przyznania mu wnioskowanego zezwolenia. W ocenie Sądu okoliczność, iż na skutek długiego rozpatrywania złożonego wniosku, zezwolenie na zamieszkanie Cudzoziemca utraciło swoją ważność nie może powodować negatywnych dla Cudzoziemca konsekwencji prawnych. Podkreślić należy, iż przedmiotowy wniosek złożony został w dniu 24 lutego 2011 r. tj. 3 miesiące przed wygaśnięciem poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie. Co prawda na skutek upływu terminu zezwolenie na zamieszkanie Cudzoziemca wygasło już po złożeniu jego wniosku, jednakże Cudzoziemiec nie został wykreślony z ewidencji przedsiębiorców. Nadto podkreślić należy, iż w dacie złożenia wniosku Cudzoziemiec jako mąż (choćby tylko formalny) obywatelki polskiej mógł prowadzić działalność godspodarczą i to w takiej formie jaka przysługiwałaby jego żonie - art. 13 ust. 2 lit h ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią tego przepisu osoby zagraniczne inne niż wymienione w pkt 1 (tj. takie jak Skarżący) mogą podejmować działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy. Wynika to stąd, że uzyskują one status osób mających miejsce zamieszkania w Polsce, a tym samym tracą status osoby zagranicznej, uzyskując jednocześnie status osoby krajowej, a więc tożsamy z obywatelami polskimi. Nie można zatem w tej sprawie, opieszałości organu administracyjnego w rozpatrywaniu wniosku Cudzoziemca przedstawiać jako uzasadnienie negatywnego dla Cudzoziemca rozstrzygnięcia. Fakt, iż w chwili orzekania Cudzoziemiec nie posiadał już ważnego zezwolania na zamieszkanie nie może odnieść tak drastycznego skutku jak odmowa przyznania wnioskowanego zezwolenia ze względu na powstały w trakcie rozpatrywana wniosku obowiązek zmiany formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić tutaj należy, iż w ocenie organu Cudzoziemiec spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 53 a ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jednak nie wykazał przy tym stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce siebie i członków swojej rodziny, pozostających na jego utrzymaniu. W ocenie Sądu, rozumowanie organu w tym zakresie jest nieprawidłowe bowiem przeczy mu zestawienie argumentacji organu z ustalonym stanem faktycznym. Skoro bowiem organ ustalił, iż Cudzoziemiec uzyskuje “wymierne korzyści" z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej to w kontekście oceny przesłanek określonych treścią przepisu art. 53 b ust. 1 pkt 2) ustawy o Cudzoziemcach, nie może twierdzić równocześnie, iż Skarżący nie wykazał stabilnego i regularnego źródła dochodu. Oceny Sądu w tym zakresie nie może zmienić okoliczność “nielegalnego" zdaniem organu – jako nie prowadzonego w formie odpowiadającej ust. 3 art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – prowadzenia działalności gospodarczej w chwili wydania decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż w aspekcie oceny przesłanek art. 53a ust. 1 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach istotne jest nie tyle w jakiej formie prawnej prowadzona jest działalność gospodarcza ile czy Cudzoziemiec posiada stabilne i regularne źródło dochodu. W chwili składania wniosku o zgodę na zamieszkanie Cudzoziemca na terytorium RP jego działalność gospodarcza była w pełni legalna a co za tym, miał on uzasadnione prawo oczekiwać wydania pozytywnej decyzji w jego sprawie. W ocenie Sądu nie ma tutaj znaczenia, iż Cudzoziemiec nie zmienił (co powinien uczynić jak sugeruje organ) formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej (tj. nie zarejestrował spółki komandytowej etc.) bowiem istotę dla oceny sprawy w tym zakresie stanowi stabilność i regularność uzyskiwanych dochodów. Nie ulega tutaj wątpliwości Sądu, iż dochody uzyskiwane przez Skarżącego w ramach prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej świadczonej osobiście, które organ de facto uznał za stabilne i regularne, nie utraciły swojego waloru jedynie z tego powodu, iż utraciło ważność poprzednie zezwolenie na zamieszkanie wydane na rzecz Cudzoziemca. W świetle ustalonego stanu faktycznego “płynność finansowa" Cudzoziemca w żadnej mierze nie uległa pogorszeniu po dniu 25 maja 2011 r., a tym samym w kontekście złożenia przez Cudzoziemca wniosku o zgodę na zamieszkanie w terminie znacznie dłuższym niż 45 dni przed końcem upływu poprzedniej zgody na zamieszkanie, nie można uznać, że nie spełnia on przesłanek uzasadniających uwzględnienie złożonego przez niego wniosku na podstawia art. 53a ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 2) ustawy o cudzoziemcach. Reasumując zatem powyższe, odmowa zgody udzielenia zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony w przedmiotowej sprawie stanowi naruszenie przepisu art. 53a ustawy o cudzoziemcach. Skarżący bowiem spełniał wszystkie wymagane treścią tego przepisu wymogi i to zarówno w momencie składania wniosku jak i w momencie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ administracyjny zastosował zbyt restrykcyjne środki niewspółmierne do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Jeszcze raz podkreślić tutaj należy, iż nie można obciążać strony, która dochowała wszelkiej wymaganej prawem staranności, negatywnymi konsekwencjami długotrwałego rozpatrywania sprawy przez organ administracyjny. Rozstrzygając sprawę ponownie organ winien mieć zatem na uwadze przedstawioną powyżej argumentację Sądu odnośnie okoliczności wpływających na ocenę prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji .