V SA/Wa 2622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... października 2011 r. nr ... w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. N. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia ... października 2011 r., nr ... o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia ... października 2011r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Szefa UdSC nr ... z dnia ... października 2010 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Decyzja ta obejmuje również małoletnie dzieci skarżącej: ... Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Po rozpatrzeniu wniosku T. N., obywatelki F., narodowości c., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia ... października 2010r. nr ...odmówił jej nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej i orzekł o wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Rada ds. Uchodźców decyzją z ...lutego 2011r ( nr ...) powyższą decyzję utrzymała w mocy. T. N. w dniu ... października 2011r. złożyła kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia ... października 2010r. wydanej po rozpatrzeniu pierwszego wniosku. Wnioskiem zostały objęte dzieci skarżącej. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemka zwróciła się z prośbą o pozostawienie jej i jej dzieci w Polsce. Decyzją z dnia ... października 2011r. nr ... Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wstrzymania wykonania decyzji wskazanej we wniosku. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w przypadku osoby, która wnosi kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy organ może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym, a złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Organ stwierdził, że drugi wniosek złożony przez skarżącą został oparty na tych samych podstawach co pierwszy wniosek. Skarżąca nie wykazała żadnych nowych, istotnych okoliczności lub dowodów w sprawie, co pozwala przypuszczać, że złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... października 2011r. utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie wstrzymania decyzji o wydaleniu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ powołał art. 33 § 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009r. Nr 189, poz.1472, dalej "ustawa"), wskazując, że uwzględnienie wniosku jest zasadne w przypadku łącznego zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. A zatem, organ może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Po dokonaniu analizy porównawczej drugiego wniosku o nadanie statusu uchodźcy z pierwszym wnioskiem organ stwierdził, że oba wnioski oparte zostały na tych samych podstawach, co pozwala przypuszczać, że złożenie kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi T. N. podniosła, iż nowy wniosek nie został złożony wyłącznie po to, aby opóźnić wykonanie decyzji o wydaleniu z terytorium RP, lecz z tego powodu, iż powrót jej oraz dzieci do C. obecnie po prostu nie jest możliwy. Zależy jej na wnikliwym rozstrzygnięciu sprawy, a nie będzie to miało żadnego racjonalnego uzasadnienia w sytuacji gdy zostanie wydalona z Polski przed rozpatrzeniem złożonego ponownie wniosku statusowego. Kolejny złożony przeze nią wniosek statusowy jest wynikiem faktu, że realnie obawia się powrotu do C. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 33 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej stanowi, że wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie nadania statusu uchodźcy. Poza tym w toku postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy: - nie wydaje się decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, - nie wydaje się decyzji o wydaleniu (art. 33 ust 3 pkt 2 i 3 ustawy). Jednakże przepisów ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 i 3 art. 33 ustawy, nie stosuje się w przypadku, gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców może jednak wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji (art. 33 ust. 4 ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu powinien zawierać uzasadnienie istnienia słusznego interesu wnioskodawcy we wstrzymaniu jej wykonania (ust. 5 art. 33). Mając na uwadze przytoczone przepisy, złożenie kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie wywołuje tych samych skutków prawnych co złożenie pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy, w szczególności nie następuje automatyczne wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Tak więc w przypadku złożenia kolejnego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie jest przewidziana specjalna ochrona przed wydaleniem, tak jak w przypadku złożenia pierwszego wniosku o przyznanie statusu uchodźcy. Wynika więc z tego, że aby w ogóle można było rozpatrywać możliwość wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, muszą zostać spełnione – łącznie – następujące przesłanki: 1) za wstrzymaniem wykonania przemawia słuszny interes strony 2) nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (przesłanka negatywna), 3) złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Dopiero wówczas, gdy zostaną spełnione wszystkie te przesłanki, może zostać wydana decyzja o wstrzymaniu wykonania decyzji o wydaleniu. Natomiast niespełnienie bodaj jednej ze wskazanych przesłanek pozytywnych lub wystąpienie przesłanki negatywnej powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu w ogóle jest niedopuszczalne, bez względu nawet na wolę organu. Z art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony wynika jedynie możliwość (a nie obowiązek) wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu, a więc decyzja w tym przedmiocie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że skarżąca złożyła drugi z kolei wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jednakże nie przytoczyła na jego uzasadnienie żadnych nowych okoliczności bądź faktów, które nie były podnoszone we wniosku wcześniejszym. Organ nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego na nowo, skoro skarżąca nie wskazał żadnych innych, czy dodatkowych okoliczności, które uzasadniałyby konieczność ewentualnej zmiany stanowiska organu. Powyższe oznacza, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 ustawy. Uzasadniając trafność rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji, a w konsekwencji oddalenie złożonej skargi warto również przywołać postanowienia Dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. UE L z dnia 13 grudnia 2005 r.). W szczególności należy wskazać, że Państwa Członkowskie mogą zastosować szczególną procedurę w przypadku, gdy osoba złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu (ust. 2 art. 32). Ta szczególna procedura polega na tym, że kolejny wniosek o udzielenie azylu jest poddawany najpierw wstępnemu rozpatrzeniu, co do tego, czy po wycofaniu uprzedniego wniosku lub po podjęciu decyzji w sprawie tego wniosku zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe elementy lub informacje odnoszące się do rozpatrywania możliwości uzyskania przez niego statusu uchodźcy na mocy Dyrektywy 2004/83/WE (art. 32 ust. 9). Należy uznać zatem, że rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie decyzji w zakresie wydalenia w związku ze złożeniem przez cudzoziemkę kolejnego wniosku o status, organ ma zarówno obowiązek jak i prawo oceniać jego zasadność przez pryzmat okoliczności podanych w kolejnym wniosku o status. Powinien uczynić to po to, ażeby oceniając wstępnie nowy wniosek o status rozważyć potrzebę uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wcześniejszej decyzji. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, o którym mowa w art. 33 ust 4 ustawy oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego ("...Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji..."), co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięć w tym przedmiocie. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.